De gebroeders Ron en Russel Meal hebben deze band opgericht in 1968 onder de naam Halfnelson. Succes blijft uit, ook na de naamswijziging naar Sparks.
De broers verlaten de USA om in Europa met Engeland als basis hun geluk te zoeken. En dat wordt gevonden.
De Lp Kimono my house(1974) is een instant succes. Als je nog nooit van de band gehoord hebt, word je aandacht wel getrokken door de titel van de hitsingle. Een kreet die je in veel B-westerns kon horen klinken: “This town ain’t big enough for de both of us“.
De hoes van de Lp is ook opmerkelijk; 2 mannen verkleed als Japanse geisha’s.
Ook bij tv optredens doen de broers van zich laten spreken. De organist/pianist Ron beweegt zijn lichaam helemaal niet, stijf als een stok stilstaand bespeelt hij het toetsenbord, strak voor zich uitkijkend, terwijl zijn broer Russel energie voor twee lijkt te hebben. Ook opmerkelijk: het snorretje van Ron lijkt verdacht veel op die van Charlie Chaplin (of van een zekere heer Adolf H.). Redenen genoeg om de aandacht op zich te laten vallen.
In Nederland geven ze een spetterend optreden in De van Speykshow uitgezonden door de KRO. Ook de 2e single “Amateur Hour” word een dikke hit net als de volgende Lp, Propaganda. “Something For The Girl With Everything” (1975) is de laatste hit in Nederland. In Engeland scoort de band nog meer hits.
In 1979 keren de Sparks nog 1 keer terug in de hitlijsten van Nederland met het door Giorio Morodor (bekend van o.a. Donna Summer) strak geproduceerd “Beat the clock“. Door sommigen gezien als de trendsetter voor de Duitse Synti-pop.
Vooral het nummer This town….. waardeer ik nu meer als de 14/15 jarige die ik toendertijd was. Toen was het een liedje wat op de radio vaak voorbij kwam, nu hoor ik ook hoe ingenieus het nummer in elkaar gezet is qua instrumentaria en opbouw.
Ron en Russel Meal zijn nog steeds de Sparks, maar hun werkterrein is bij mijn weten verplaats naar de USA en zijn daar redelijk succesvol.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Klik hier om een stukje te horen van: “Something for the girl with everything”
Klik op het filmpje om de Sparks te horen en zien met: “B.C.”
Mijn naam is...
Jaaaaah – Erg gave band met ook Amateur hour en later ze zelfs meewerken aan de muziek van een film.
This town ain’t big enough….dat was wel leuk. Gebruik die slagzin zelf vrij vaak!
Mijn zus vond dit nummer geweldig en had ook de elpee. Zal haar mailen dat de Sparks op JS staan kan ze ook het filpmje van ‘This town…’ bekijken.
Ik vond het nummer destijds ook best grappig met twee van deze aparte figuren.
Roefel,
Dat Sparks na 1975 in Nederland geen hits meer hebben gehad klopt niet helemaal. In de jaren 90 (ik meen 1994/1995) hebben ze nog een top-40 hitje gescoord met “When do I get to sing my way?”. Verder erg leuke muziek, en een leuke column.
Beat the clock vind ik zelf goed en heb ik nog niet al te lang geleden gedownload.
Voor de rest moet ik bekennen dat tot nu toe de band blanco was in mijn muziekkennis maar ik ga met bovenstaand verhaal eens aan de slag met downloaden
Nee daar konden wij op ‘disco-avonden’ niets mee achter de draaitafels. Het was dan ook meestal even een pauzenummer na een uur of wat de dansvloer voor je vol met enthousiast danspubliek te hebben gehad.
Meestal draaide we dit nummer in één blok met “Glass of champagne” van Sailor en gingen dan weer vol over op de discodreunen van Ohio players, The Trammps ect. waardoor de dansvloer weer vol stroomde.
Werd het toch nog gezellig
‘Amateur Hour’ is o n g e l o f e l i j k goed.
Van ‘Beat the Clock’ heb ik mint single-tje (uiteraard). ‘Beat the clock’ stond naast BA Robertson’s ‘Bang Bang’ en ‘Worlds apart’ van de Sinceros in de herfst van 1979 in de hitparade.
Ja leuke muziek, een “eigen geluid” zoals dat zo mooi heet.
De Zweedse zangeres (en ééndagsvlieg) Anita Garbo had in 1977 een hit met ‘Miracles’. Die single was duidelijk door de Sparks geïnspireerd.
In de film ROLLERCOASTER zie je een optreden van de Sparks op de plaatselijke kermis, Ron nog zonder snorretje en wat flexibeler.
Dateert nog van vóór de grote doorbraak. Maar toch onmiskenbaar dat Sparks-geluid.
Inderdaad hadden ze nog een tweede hit maar hoe die heet: geen idee, maar ik weet nog wel de melodie, en ook een lekker nummer.
De stem van Russel is zo kenmerkend, in combinatie met dat gedreven pianospel.
Heerlijk, zit weer te headbangen op de bank hier
Was ze helemaal vergeten, maar ze behoorden tot mijn favorieten samen met Sailor, ELO, Emerson Lake & Palmer, Yes, Rick Wakeman, en meer van dat soort psychedelic en symphonic groepen. Vooral die ponem van Ron in de clip is helemaal top. Ik vraag me af of hij er nog steeds zo fout uit ziet :positief:
Volgens mij niet @LucasP: recent op You Tube alles van Morrissey en The Smiths zitten te kijken. The Sparks wonen geloof ik naast Morrissey en er werd ook bij hen gefilmd. Zagen er gewoon uit.
En: zo’n snorretje is niks meer na Finland op het Eurovisie :negatief:
Destijds vond ik dat wel gave muziek. Nee, op CD heb ik er niets van. Hadden ze een keer niet een platenhoes waarop ze als bruidspaar verkleed waren? Ik vond ze altijd wel een beetje weirdo, maar niet op een negatieve manier.
The Darkness heeft dit nummer vorig jaar nog als single gelanceerd, dus ik refereer steeds naar Justin Hawkins (The Darkness). De cover is overigens erg OK, mar als je dit zo luistert dan heb je geen groot voorstellingsvermogen nodig om die darknesssound eraan te hangen. Ja, leuk, ik kon het wel maar zoals zoveel muziek van uit mijn kindertijd; geen idee hoe het heet en wie het waren.
Adrian Fisher was volgens mij de gitarist die ook zijn eigen geluid meebracht in “the Sparks”. Prachtige riedels van hem in “This Town Ain’t…”.
Wel erg hilarisch, “The Sparks”, maar welke gezonde tiener is dat niet (op zijn tijd).
De broertjes Meal hadden een echt herkenbare stijl die afweek van de doorsnee popmuziek in die jaren maar er ook weer prima in paste. Menig band die ook een afwijkende stijl had van de doorsnee sound van de tweede helft van de jaren ’70 heeft jarenlang kunnen teren op die sound. Jammer dat de Meals zo’n kort hitleven beschoren waren.
Ik kan me bij bovenstaande meningen aansluiten: duidelijk afwijkend van de doorsnee popmuziek van die tijd ( had wel wat! ), heel eigen geluid…Geen muziek van gehad, maar vond het zeker de moeite waard!
Mijn zus,Joke61, heeft mij de ifo over de Sparks door gegeven.
Keek nooit op deze site.
Leuk om het filmpje te zien.Ik had destijds de lp’s Propaganda en Kimono My House.
Vind het nog steeds leuk.
Kreeg wel reactie van mijn dochter, zoals meestel bij het afspelen van muziek uit die tijd. Ze moeten er meestel om lachen, “wie luistert er nog naar zulke muziek”
Hé @Joke61: word je ook al een familie bedrijf :grin:
Dacht ff dat Elise59 je zus was!
Hee, ik dacht even dat mijn ega gereageerd had, mar ellie 59 is geen elise59. Lijkt erg veel op elkaar!
kleine rectificatie:
ik had t over the darkness, maar het was Justin Hawkins z’n solo single onder de naam British Whale die deze plaat nog coverde onlangs. ik vind eerlijk gezegd de cover beter dan t origineel, maar t aparte en typische aan Sparks mag ik wel! :positief:
ze hadden veel later, voorjaar 1989, nog een hitje met het rare Franse duo Les Rita Mitsouko (singing in the shower) Toen zat ik in Parijs met mijn vriendin, en dat is dus ook alweer jeugdsentiment….
Joke en Ellie: jullie lijken op elkaar, hoor. Grappig is dat, maar natuurlijk ook weer heel gewoon (natuurlijk)
@Henny Jane: dat je dat kunt zien op foto’s van 30 jaar geleden! Maar er zijn gelukkig wel verschillen hoor
!
Ja, dat horen we wel meer.
Wat in ieder geval een leuke overeenkomst tussen ons is, dat is het goede geheugen.
We weten ons beide bijzonder veel te herinneren van onze jeugd.
Ik weet zelfs nog een paar dingen van net voor mijn 2e jaar.
Dat is natuurlijk wel heel nuttig voor deze site als ik zo de inbreng van Joke zie.
@Ellie 59: lees dan ook eens bij het log over je allereerste herinnering.
http://jeugdsentimenten.net/2005/11/14/je-allereerste-herinnering/
Aparte band vond ik het destijds met inderdaad ‘het snorretje’, toen ik het filmpje terug zag kwam er weer echt jeugdsentimentgevoel naar boven!
Zijn ze onlangs niet als “issue” bij de top 2000 op televisie te zien geweest??
The Sparks zijn toendertijd ook in Nederland geweest. Het was het eerste concert waar ik met een paar vrienden heenging, in Den Haag (Alexanderzaal van het congresgebouw, ik weet het nog goed). Ik was 15 en wat heb ik lang bij mijn ouders moeten zeuren voordat ik toestemming kreeg, maar het was zeer de moeite waard !
The Sparks zijn op muziekgebied zwaar onderschat geweest.
Er zit werkelijk van alles, humor, kritiek op de Amerikaanse samenleving en breekbare nummers.
Goed dat de band nog bestaat, heb helaas gemist mijn broer Rudolf van den Berg was een grote fan van The Sparks.
Helaas is hij een aantal jaren geleden overleden. Als ik The Sparks heb ik altijd het gevoel dat hij mee luistert.
Tijdens zijn uitvaart klonk het prachtige nummer “never turn your back on mother earth (een wereldnummer).
Zelf vind ik “the lady is lingering (CD indiscreet 1975)
waanzin mooi.
Leuk, die reacties op Sparks. Ron en Russell Mael (met ae dus) traden vorig jaar nog op in Paradiso, met oud en nieuw werk. Ik ben ze sinds 1974 blijven volgen. Altijd weer verrassend…Een paar dingen: de geisha’s op de hoes van Kimono my house zijn geen mannen. Ron stond als bruid op de hoes van Angst in my pants. En het snorretje is al zo’n 25 jaar vervangen door een ander model. Ron en Russell speelden zelf mee in de videoclip van Justin. Hawkins. :positief:
Ik ben op zoek naar een CD waar de hit:
This town ain’t big enough to the both of us, op staat.
Wie kan mij daar aan helpen?
Groetjes Henk uit Rotterdam
Aan al die mensen die This Town zo leuk vonden, luister eens naar hun nieuwe CD, Exotic Creatures. Met het openingsnummer Good Morning. Over een man die tot zijn stomme verbazing s’ ochtends vroeg een onbekende vrouw in zijn bed vind (Thank you God, for something rare like this… Gratitude, for having thought of me. I know your time is tight and yet you thought of me) :grin:
Daar straks het album “the Heaven Collectie” (verzamelalbum) gedownload. Er staan maar liefst 18 nummers van Sparks op!
Alleen Martin noemt het superalbum “Indiscreet”. Het staat vol met juweeltjes. Kort geleden heb ik met een USB-platenspeler de LP op de PC gezet en dus op de MP3. Heerlijk!!!
Grappig om hier iets over Sparks te lezen. Voor de geïnteresseerden; check m’n weblog (http://maelsblog.blogspot.com/). Behalve wat aardige foto’s en artikelen kun je onderin een lijst vinden met zeldzame/live opnamen die ik graag deel met andere Sparks-liefhebbers.
Groet,
Ruud.
Ha,viva de Sparks,en nog steeds geweldig!In de V.S.niet zo gewaardeert.Zag ze eens toen ze met Belinda/The Gogos “Cool places “als hit hadden ergens een hapje eten maar ik had niet de moed om hallo te zeggen.
The Sparks… jeugdsentiment… ik ben 37 maar draaide als kind de plaat van mijn moeder grijs
Jaren later heb ik diezelfde cd van ze gekocht ‘propaganda’ echt een wereld plaat/cd!
Kimono my house was mijn eerste LP die ik kocht, weergaloos, ik ben ze altijd blijven volgen en zoals eerder aangehaald, in 2006 een te gek optreden in Paradiso.Morresey (Smiths), was een grote fan, en op hun voorlaatste album hebben ze hem geeerd met het nummer Lighten Up ! Morresey! Wat een plaat en een prachtig ironische tekst. Ze zijn nog zeer actief, hun laatste album The Sed. off Igmar Bergman, is bijna een hoorspel. Momenteel werken ze aan een nieuwe CD. In 86 was er nog de hit When do I sing (een bijna Pet Shop Boys (een van mijn andere favorieten), nummer).