Door de vergaande miniaturisatie van de jaren zeventig werd het mogelijk om kleinere radio’s te maken in de meest aparte vormen. In mijn geval betekende dat een radiootje in de vorm van een voetbal aan ijzeren koord. Verder springen mij nog de Tros radio’s te binnen (al eerder besproken in JS) en radio’s in de vorm van Disneyfiguren.
Eigenlijk had je toen radiootjes in allerlei vormen. Ze liepen op twee penlight batterijtjes en speelden voor die tijd nog redelijk lang. De mijne sleepte ik overal mee naartoe, want overal muziek bij je hebben was nog niet zo gewoon. Het geluid was weliswaar niet geweldig maar het was mijn eerste eigen radiootje en is mij dus altijd bijgebleven.
Had jij ook zo’n radiootje in een aparte vormgeving?
Ik had vroeger zo’n plastic zwart-wit transistorradiotje in de vorm van een voetbal aan een koordje. Daar stond zo’n logo op van het WK voetbal Argentina ’78. Die zou ik eigenlijk wel graag weer willen hebben!
??: 
Zoals je weet, @Rick, heb ik meer verstand van buizen…
…maar ik zie ook veel Transistors.
De bekendste uit de jaren 70:
Evoluon (gewild!)
De armband (schoof je los, mooi vormgegegeven van dik naar dun, ook nog steeds gewild)
Pin Up (tepels als knopjes)
Mini legerontvanger (prijs op kermissen)
Nogmaals, ben geen kenner maar heb wel een leuke database en misschein zit je radio er bij @Rick!
http://www.hilberink.nl/transinfo1.htm#S
Die kleine radiootjes heb ik aan de lopende band versleten.
Op de een of andere manier dacht iedereen mij als muziekliefhebber gelukkig te kunnen maken met zo’n ding aan een koordje. Natuurlijk mono (hahaha!) en steevast geleverd met zo’n veel te grote oordop (slechts eentje, want mono!) aan van dat lelijk snoer. De voorloper van de walkman zal ik maar zeggen. En trots dat je was als je je vriendjes en vriendinnetjes mee liet genieten van de muziek op de radio. We gebruikten die dingen ook altijd om naar te luisteren als we buiten (ver van de bewoonde grote mensen wereld) in onze zelfgebouwde hut zaten.
Dan zetten we allemaal onze radiootjes op dezelfde zender zodat we de muziek extra goed konden horen!
Die dingen van toen gingen natuurlijk nog niet zo hard als die van nu en van basgeluid was al helemaal geen sprake.
Ik kreeg in 1974 mijn eerste transistorradiootje, niet met een speciale vorm maar een gewoon conventioneel ontwerp. Wel typisch jaren ’70. Ik luisterde steevast naar Radio Miamigo. Helaas heb ik dat eerste transistortje niet meer, ik geloof dat ik hem eens grondig gesloopt heb en toen verdween dat ding in het grijze archief.
Ik had het eerste Sony cube model. Het was een wekkerradio in de vorm van een kubus. Was er geweldig blij mee en hij deed het fantastisch. Ik had hem voor het inslapen altijd aan staan, maar op een gegeven moment ging hij stuk.
Mijn eerste transistor was een een Goldstar(Tegenwoordig LG) “State of the art” stond er op de doos, ik had geen idee wat het betekende, maar ik kon Veronica ontvangen, dat was voor mij toen het belangrijkste.
Dit is echt een mannen ‘ding’! Ik had echt ook wel een transistor radiootje maar vraag me niet hoe ie d’r uit zag..geen idee….maar net als FF luisterde ik ook stevast naar Mi Amigo in Playa de Aro.
Een oranje-lieveheersbeestje! Als je hem harder zette gingen de vleugels wijder openstaan. Had ik hem maar bewaard :sad:
Ik had in die tijd ook een jaren 70 transistor radiootje.
Hij was van het merk Audosonic de kleur was rood en de band die ik kon ontvangen was de middengolf
Ik weet nog wel dat mijn broer hem had in de vorm van een voetbal, zwart wit geblokt dus! en een sleutelhanger eraan. Volgens mij hield ik mij er niet zo mee bezig nee.
Ik had er eentje in de vorm van een rol Fruittella!! (roze). Inclusief uberhippe koptelefoon met oranje oorschelpen!
Ik heb nog altijd mijn grijze Sony Cube en die doet het ook nog! Bij de frequentie waar radio Veronica uitzond staat een grijs potloodstreepje. Op deze radio luisterde ik naar de dramatische afscheidsspeech van Rob Out, toen de stekker uit Veronica ging, ergens in de grijze oudheid…
@marc
:razz:
Grijs is je lievelingskleur!
Mijn jongste dochter heeft een strandradio – gele kubus – genaamd ‘Le Cube’. Ruimte niet alleen voor batterijen maar ook voor je flesje cola!
Je had in de jaren 70 ook een radio in een Coca-Cola blikje.
Mijn opa leerde mij als kind, dus in de jaren 70, hoe ik een kristalradio moest maken. Die deed het zonder batterijen. :smile:
Dat radiootje wat je daar op de foto laat zien ziet er voor mij nog modern uit! Mijn eerste radiootje was zo’n Japans 6-transistorradiootje dat mijn vader me gaf voor m’n 9-e verjaardag. het zat in een echt leren tasje dat zo lekker rook. ‘s morgens heel vroeg ging ie al aan, dan luisterde ik meestal naar Veronica, naar de openingstune. Ik kwam na verloop van tijd in de verleiding om het achterdekseltje eens open te maken en zag daar allemaal geheimzinnige zaken. De gekleurde schroefjes (de middenfrequent transformatortjes, maar dat wist ik toen nog niet) hadden op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht om eens lekker te gaan verdraaien. Toen ik dat uiteindelijk toegaf aan de verleiding hield ie er dan ook na verloop van tijd mee op; eind van het vermaak. Maar m’n vader kreeg het zaakje weer aan de gang door er een avondje voor te gaan zitten. Dat maakte op mij een diepe indruk; vader kon alles! Hij leeft nog steeds en toen ik hem dat verhaal laatst vertelde kon hij zich er niets meer van herinneren. Maar ik ben nog steeds trots op hem voor die prestatie, want hij weer verder helemaal niets van radiotechniek! Wat er van het radiootje terechtgekomen is dat weet ik niet meer. Ik was de koning te rijk ermee. Als ik dan nu zie wat onze kleindochter allemaal niet krijgt aan elektronische speeltjes ; die haalt nu d’r neus op voor zoiets. Het moet minstens een karaoke mogelijkheid hebben met CD speler en ga zo maar door. Wat zijn de tijden veranderd; ik was toen gelukkiger met dat radiootje dan m’n kleindochter nu is met die hele berg piepende en brommende elektronische speeltjes die ze heeft…
ik kan me alleen nog die radiootjes herinneren die vierkanten die je in de jaren 70 ook op de kermis kon winnen me vader had er toen zo 1 voor me gewonen een rode kon je ook aan je pols hangen zat zo draaitje aan van plastic waar dat radiootje is gebleven mag joost weten
ik heb er nog zo een , hij doet het ook nog steeds. ik herinner me dat hij een keer in het wter viel tijdens het vissen. hij viel in het leefnet en speelde daarna nog gewoon.
Mijn eerste radio kwam van de kermis, ik heb hem nog wel ergens.
ik weet wel dat ik werd uitgelachen toen ik hem op school liet zien.
als het niet modern was hoorde je er niet bij, en nu luister ik naar low tech met meer plezier dan hi tech.
Radio Caroline is nog steeds mijn favoriet en hoop dat ik haar ooit weer kan ontvangen op transistor of beter nog, via een buizen radio.
cheers,
Arjan
Ik heb eind jaren 70 speciaal een abonnement op de POPFOTO genomen omdat je daar een gaaf radiootje bij cadeau kreeg: Het was een soort miniatuur-stereointstallatie met 2 boxjes. Dat vond ik zo leuk dat ik er graag dat abonnement voor over had. De plaatjes uit het blad plakte ik in mijn schoolagenda…
In het jaar 1984 kreeg ik een serietoestelletje van Philips in bruikleen van mijn vader. Het hoogtepunt was een top 100 op hilversum 3! Om tien uur komt mijn vader woedend de kamer in stormen en schakelde de radio uit, juist als het crème de la crème van de popmuziek zich liet horen. De buisjes in het toestel stonden in serie samen met een rond fietslampje van zes volt, wat wel wat fel brandde. Bij mijn weten doet hij het nog steeds. En het radiootje bij mijn vader stond altijd op een zender afgesteld, 10 minuten voor zeven met de eerste strofe van het Wilhelmus, gespeeld op een klarinet, dacht ik. Later ontdekte ik dat hilversum 3 en hilversum 4 ook een zogeheten pauzeteken hadden. Die zou ik wel eens weer willen horen. Jeugdsentiment…
Ik kreeg eind jaren ’60 een Sony transistorradio. Geweldig om op mij eigen kamertje om muziek te kunnen luisteren. Ik kan me niet herinneren dat het radiootje ooit stuk is gegaan, maar toch is het inmiddels verdwenen. Mijn ouders zullen het waarschijnlijk hebben weggegooid…..
Ik heb geen idee wat m’n eerste transistorradio was. Iets als Nordmende of Blaupunkt. Het vrat batterijen. Tijdens m’n studie deed ik in de weekeinden aan ramptoerisme in die zin dat ik de politieberichten van de Haagse politie afluisterde en dan als een speer met m’n oude Fiat 1100 naar de plaats van het ongeval scheurde om foto’s te maken. Om die politieberichten goed te kunnen beluisteren heb ik wat aan het radiootje moeten schroeven om de band te verschuiven. Normaal gesproken vielen die berichten net buiten het schaalbereik. Ik had ook een aansluiting op de 6V installatie van de auto gemaakt om batterijen te sparen. Ik heb weinig naar muziek geluisterd op die radiootjes want ik was al vroeg allergies voor die blerzenders met hun zielloze gekwek tussen en in de muziek.
Off-topic: Die foto’s van de locale rampen probeerde ik te slijten aan de kranten. Dan kon ik wel eens een aardige aanvulling verdienen op m’n zakgeld.
Mijn ouders hadden allang in de tweede helft van de jaren 60 een Pioneer radiootje, waarschijnlijk al in die tijd op de Aziatische markt verkrijgbaar en door hun uit Singapore hier mee naar toe genomen. Niet zo opgeleukte vormgeving met flower power stijl als de foto hierboven, maar de vorm van een baksteen, maar dan kleiner (paste makkelijk in elke binnenzak), en uitgevoerd in zwart plastic en een metalen plaat met gaatjes waar de speaker zat. Met een oortje als soort koptelefoon. Geluid was vrij blikkerig maar hij heeft het wel uitgehouden tot mid jaren 80. Ik gebruikte hem als walkman toen de eerste walkmans er kwamen. Daardoor ook vrij laat zelf pas een walkman willen hebben (ook wel “loopradio” genoemd als er radio op zat).
Zeg dat plaatje bovenin, dat is trouwens net een voorloper van de smilie