Snacken voor de buis is van alle tijden, lekker onderuitgezakt voor de beeldbuis een zakje chips, koekjes, snoep of iets anders te knabbelen.|
Bij ons thuis werd vroeger weleens een zak doppinda’s tevoorschijn gehaald. Je kreeg een handvol pinda’s en een bakje om de doppen in te doen en je kon beginnen!
Meestal leverde dat per doppinda twee pinda’s op, met zo’n bruin velletje erom. Dat haalde je eraf en knabbelen maar.
Ik at die velletjes trouwen weleens op en na afloop die restjes pinda tussen je kiezen!
At jij ook doppinda’s?
Mijn naam is...
Ook al worden ze nog steeds verkocht, doppinda’s (of pelpinda’s zoals wij ze noemden) is voor mij echt jeugdsentiment, ik eet ze nooit meer! ook al vanwege de troep die het geeft.
Voor mij horen doppinda’s ook bij de vakantie, want mijn moeder kocht ze zelden thuis maar als we op de camping stonden en lekker buiten zaten werd er menig nootje gepeld en gegeten en als we ze thuis al aten werden ze boven een krant gepeld.
Dat was een traktatie toen ik klein was!
Met m’n moeder en zus en soms een vriendinnetje erbij pinda’s doppen. Krantje op tafel, zak met pinda’s leeggooien. Die bruine velletjes haalde ik er altijd af.
De lege doppen deden we op onze vingertjes, had je een soort ‘griezel’ handen
Doppinda’s: in de winter pindaketting rijgen voor de vogels. Prikken door de doppen met de lange stopnaald, je weet wel de naald van het sokken stoppen.
Jaha, doppinda’s. We eten ze hier nog steeds. Lekker bij een biertje(Corona) en inderdaad in de tuin, maar wel erg lekker altijd en het is ook leuk om te doen.
Vroeger gebruikten we ze als ‘geld’ met kaarten(pesten). Dus vroten we de winst gewoon op en als die van jouw op was dan begon je aan dat van je broet of zuster(hahahha) Altijd hilarische taferelen.
Ook wij aten ze vroeger vaak en dat bruine velletje lieten we zitten hoor, aten we ook gewoon op dan smaakte het veel lekkerder!
Ze zeggen dat deze er eigenlijk af moet maar zeg nou zelf…ik heb er niets aan over gehouden hoor……Oh ja, tegenwoordig hebben we ook wel eens pistache noten maar dan heb je langer werk om die open te krijgen en moet je soms extra kracht er voor zetten zeg!
Doppinda’s worden ook gebruikt om vogelkettingen te maken om in de bomen te hangen voor de wintermaanden!!!
Jazeker. Doppinda’s. Op de zaterdagavond was dat om een uur of negen vaste prik. Vader, moeder en ik ieder een stuk van het Nieuwsblad van het Noorden en daarop een flinke handvol pinda’s. De bruine velletjes werden er afgehaald want daar kon je blindedarmontsteking van krijgen. Of het waar was/is? En dan om halftien op de radio het Ave Verum van Mozart. Waarschijnlijk gevolgd door een religieuze dagsluiting maar dat weet ik eigenlijk niet meer zo precies. Ik denk nog wel eens terug aan de doppinda’s als ik de de rijen chips zie in de supermarkt. Wat leefden we eenvoudig toen…
@Sjoukj
Dat van die blindedarmontsteking van die velletje zei mijn moeder altijd van de druivenpitjes.
Waren erg lekker,alleen al dat gepel was een heel werk.
Aten jullie ook borrelnootjes van Calvé? Er waren erg veel smaken en ze gingen in felgekleurde bakjes (die jullie al eens eerder hier op de site hadden dacht ik.)
Nee @RenévG en @Sjoukje, je krijgt blindedarmontsteking van kauwgom doorslikken :grin: :grin: :grin:
Nee Joke daar gingen, volgens mijn moeder, je darmen van aan elkaar plakken.
Thuis hadden we die nooit, maar in de kroeg was het leuk dat je die doppen gewoon op de grond mocht gooien :grin:
Ja hoor, ook wij aten pelpinda’s! Na het verwijderen van de bruine vliesjes bleven de pinda’s over, maar sommige (de meesten) waren al doormidden. Ik sorteerde de hele en de halve, at eerst de halve op en daarne de hele, die waren het lekkerst! :positief:
Franca inderdaad en maar goed dat ze daar doppinda’s hebben staan(soms), want een schaaltje gepelde pinda’s in een kroeg is een bron van bacteriën. Mensen vergeten vaak hun handjes te wassen na een toiletbezoek.
Weten jullie nog dat er aan de ‘kopse’ kant van die pinda’s altijd zo’n klein uitsteekseltje zat? Ik herinner me dat ik gewaarschuwd werd om die eraf te halen om te voorkomen dat ze in je keel bleven steken.
Pinda’s, walnoten heb ik veel gegeten, vooral van die laatsten kon ik geen genoeg krijgen. Idd Sentiment, het geeft een hoop troep. Voor walnoten had je een notenkraker nodig, maar als je er twee in je vuist stopte kon je ze met spierkracht ook wel kraken. Er waren/zijn ook mensen die die noten tussen de sponning van een deur kraakten maar dan krijg je dat die deur ontzet wordt. Cashewnoten vind ik lekkerder dan pinda’s, als ik een bakje cashewnoten heb kan ik me moeilijk beheersen.
Joke61, mijn moeder vertelde altijd als je teveel kauwgom doorslikte dat je er dan haren van in je buik kreeg!!! :shock:
En mijn blindedarm zit er nog steeds in na al die bruine velletjes die ik netjes op at van de doppinda’s!!!
Eh…Frank, Noten kraken met je vuisten, goeiedag zeg!
En ja, cashewnoten moest ik ook veel eten toen ik nog borstvoeding gaf aan mijn meiden dus Frank, pas maar op voor je het weet…….
Ja, hoor, op zondag met z’n allen om de tafel, een glaasje Riedel uit het kleine, dikke flesje met de oranje dop, een krant op tafel met daarop een enorme berg pinda’s en pellen maar.
Zo simpel kan het zijn, een dierbare herinnering aan gezelligheid en geborgenheid….
Doppinda’s ken ik vooral van de firma PCD uit Rotterdam.
Op een dag vond ik in een PCD-zak een stuk kurk in precies dezelfde kleur als die pinda’s. Ik stuurde het naar Rotterdam, met een briefje erbij.
Binnen één week kreeg ik een telefoontje met excuses.
Even later kreeg ik een doos met een tientje aan postzegels, met daarin drie verse zakken pinda’s.
PCD Rotterdam, alsnog bedankt!
@Sjoukje, ook wij gebruikten de krant (De Noord Ooster in ons geval) om de lege doppen te deponeren. Van Aspergillus hadden we nog nooit gehoord (schimmel die wel eens in de pindanootjes voorkomt en je ziek kan maken) en we kenden niemand die een pinda-allergie had.
Eet trouwens het liefst walnoten, speciaal die bij mij op het werk in de boomgaard groeien en die wij voor wetenschappelijk onderzoek mogen eten. Wat dat onderzoek is zeg ik lekker niet. :neutral:
Net als Franca heb ik de beste, en meeste, ervaringen met pelpinda’s in de kroeg. Het café Cambrinus in Rotterdam: heb ik nog goede herinneringen aan. Was inderdaad leuk dat je de doppen gewoon op de grond kon gooien, dat had wel wat.
Thuis gebruik ik alleen voorgepelde pinda’s. Gemak dient de mens, en ik houd van gezouten pinda’s :smile:
Zo af en toe zie je in een kroeg nog wel pelpinda’s, zonder bakje, want de doppen moeten op de vloer gegooid worden. Schijnt goed te zijn voor de (houten) vloer, vanwege de olie die erin zit.
Bennie M: he leuk dat je Cambrinus ook kent! Ken je zeker ook wel Locus Publicus, Bikini misschien….? ‘k Was er vaak te vinden vroeger!
bij doppinda’s denk ik gelijk aan mijn drie tantes en de hulsbeek in oldenzaal, dagje zwemmen koelbox mee, boterhammen met gebakken ei die koud waren en de tantes in de schaduw van de bomen met de doppinda’s , passend op een kleiner nichtje die in een campingbedje lagte slapen…heerlijke tijd….
Franca, ik ken Locus Publicus inderdaad ook. Ben ik ook nog wel naar toe geweest. Was ook leuk, en verder ging ik nog wel eens naar Plan C met mijn vrienden. Bikini: de naam komt me vaag bekend voor, maar verder…
Het was een leuke tijd, hè? :grin:
Over olie gesproken @Eveline, wrijf wel eens vlekken op meubels weg met walnoten: vol met goede olie.
Even een vlekje wegwerken dus
Bikini was een horecagelegenheid in Kralingen voornamelijk voor damesstudenten, hoewel mannen niet geweerd werden
Was erg populair op de universiteit en de HES in de jaren ’80. net zoals Locus, Plan C, Cambrinus. Ik was daar óók allemaal loggers maar misschien een paar jaar na jullie. Paul de Leeuw trad vaak op in Plan C voordat ie doorbrak, weet iemand dat nog?
Maar…..ik lees niets over Jimmy Carter, de amerikaanse president die bekend stond als pindaboer. Daar werden 2e helft jaren ’70 heel veel grapjes en toespelingen op gemaakt.
Ik eet ze nog steeds, maar laat het bruine velletje er juist omheen zitten. Vind ik ‘t lekkerste!
Leuk onderwerp zeg maar door mijn vakantie is alles al gezegd. Ook ik zou geschreven hebben over kroeg vloeren en het laten vallen van de jasjes.
Ken iemand die pelpinda’s compleet eet!
Zie ik in dit log een onderwerp Dooddoeners?
Kaugom doorslikken geeft appendix?
Wit van sinaasappelen geeft…
Velletje van de kaas…
Grompie, heb je het “uitsteekseltje” wel eens goed bekeken? Mijn moeder zei vroeger, voorzichtig dat je het kleine kaboutertje niet opeet! Als je goed kijkt is het net een kaboutertje met een puntmutsje op. :eeh: De zak met doppinda’s werd op de tafel uitgestrooid en moeder moest goed tellen want owee als iemand er een te veel kreeg
En Joke61, had jij dat ook als je 2 halve doppen overdwars aan je vingertoppen deed had je hand klompen aan. 
Wij kopen ze nog geregeld want ze blijven lekker!
Frits53: Hahaha, dat van dat kaboutertje zeiden wij ook altijd. Jij bent toch ook een Noord-Hollander??
Nee, van die klompen aan je vingers deden wij niet. Wat ik schreef; gewoon alle vingers doppen. En dat eenling pindadopje was voor je pink, effe proppen maar ‘t kon toen.
Mijn moeder sprak nooit van Doppinda’s of Pelpinda’s maar kocht Virginia’s!
Dan had je er drie in een dop?
Kwaliteitverschil is nog steeds groot bij winkels en zaken.
Heb geen leuke herinnering aan die dingen. M’n pa rookte teveel en elke avond diezelfde pinda’s. Veel nostalgie in het verleden, maar soms ook bloedje saai.
WOW @EE! drie pinda’s in 1 dop, is dat echt waar?? Op een JS-dag ooit neem jij maar een zakje Virginia’s mee. Nog nooit uberhaupt van Virginia’s gehoord
??:
Geen idee waar mijn moeder de doppinda’s kocht, vlgs mij bij de kruidenier of toch misschien de groenteboer??
@Joke61: lees verder hier
http://en.wikipedia.org/wiki/Peanut
Als je de pinda’s openknapte kwam er altijd zo’n rookpluimpje uit. Opgehoopt gas of zo, iemand enig idee?
Misschien heeft die pinda daarvoor een beetje teveel gegeten?
Zou het niet weten, wel een leuke vraag trouwens, zijn er mensen die het weten?
Frank Faber misschien? Of Rene van G. natuurlijk niet te vergeten?
@Grompie: was dat rookpluimpje niet bij doppinda’s die hun tijd/houdbaarheid voorbij waren?
Slappe oude pinda’s :negatief: , te langgebrandde pinda’s :negatief:
@EE: ik ga lezen :smile:
Jee @EE, moet ik dat allemaal lezen? Waar staat dat er ook drietjes zijn?
@Joke61: rookpluim bij pinda’s die over de datum zijn…nee, volgens mij niet. Zou het geen chemische reactie kunnen zijn door rijping van de pinda of zo?
Ik zei toch,er zit een kabouterje in de pinda en die zit daar stiekum zijn pijpje te roken en als je de pinda openbreekt houd hij zijn pijpje achter zijn rug en blaast de rook snel naar buiten…
@Joke61 jazeker en wel uit de grootste stad he! De lekkerste pinda’s zijn volgens mij Valensia’s, die hadden/hebben de lekkerste smaak :positief:
Bij ons op Amsterdam-Sloterdijk hat je de Schaap Noten. Als je daar voorbij liep rook het zo heerlijk. Op hun auto’s stond altijd.
“De Schaap, de grootste nootfiguur van Nederland”. Ik moets daar altijd om lachen.
@RenevG. Bij ons in Amsterdam-Geuzenveld kon je die lekkere lucht ook goed ruiken als de wind onze kant op stond. :positief:
Bij de doppinda’s moest je wel veel drinken. Wat waren die knabbels droog! Ik kan mij niet herinneren dat mijn moeder ze in huis haalde. Te veel rotzooi waarschijnlijk. Mijn vader kocht op zaterdag op de R’damse markt warme pinda’s. Daar at ik mij (in de auto op weg naar huis) misselijk aan.
Ik mis de reacties waarin het planten van de pinda’s wordt aangehaald: er werden overal en altijd wel pinda’s ( eerst op een nat watje om te kiemen; zal wel het kaboutertje zijn geweest, daarna in de grond ) geplant: gaf wel een leuk plantje als gevolg.
Ollie
@Ollie: zou dat wel lukken, een plantje kweken uit een doppinda :eeh:
@Ollie: wij deden dat met bonen (maar ja die lijken weer wel op pinda’s)
@Rick 67: Dank je voor je uitleg over Bikini. De naam laat wel een belletje rinkelen, maar anders dan die andere drie kroegen ben ik daar nooit binnengeweest. Ja, dat waren inderdaad studentencafés. Ik heb er goeie herinneringen aan. In de jaren ´80, vroege jaren ´90 met name.
Wat de pinda’s betreft: het rookpluimpje kan ik me niet herinneren. Misschien waren de cafés waar ik naar toe ging te donker om dat te kunnen zien :smile:
Ben net terug van vakantie. We waren met een hele club en je raadt het al: ze aten doppinda’s met zijn allen. Toen dacht ik:”Dat zal ik eens op Jeugdsentiment zetten”. Te laat dus. Wij aten ze ook vanaf een krant. Net zoals garnalen trouwens. Kilo op tafel, 3 kindertjes erom heen en smullen maar. Doppinda’s vond ik leuker om te pellen dan lekker om te eten. En nog: er zit geen smaak of reuk aan. :eeh: Maar gezellig was het wel!
Rick67: ja ik ken PlanC vanuit de tijd dat Paul de Leeuw er optrad. En in Bikini ben ik in de jaren ’70 veel geweest.
Het is opgezet als studentendiscotheek, behorend tot sociëteit Hermes.
Toen was het 50-50 wat er kwam. RSC en RVSV.
Ach, dat is bijna 40 jaar geleden.
Groet Ellen (1955)
Haha, leuk al dat sentiment over de doppinda’s, ofwel pelpinda’s. Wij aten ze vroeger ook zo nu en dan. Inderdaad legde mijn moeder dan een krant op tafel en daar stortte ze een zak op uit.
Ik koop nu bijna wekelijks een zak op de markt in Leiden. Er is een kraam die super is in noten en aanverwante heerlijkheden. Allerlei noten worden ter plekke gebrand en de kwaliteit van de doppers is ook erg hoog. Dat maakt je wel kritisch in de supermarkt.
Thuis bewaar ik de pinda’s in een wat gedeukte trommel. Handig: het deksel gebruik ik voor de doppen.
Ik ben nogal gewichtig, daarom zijn doppinda’s beter voor mij dan een zakje gepelde. Je moet er immers voor werken en je eet er dan niet zoveel van. Eet vooral ook het velletje op, daar zit vooral de voedingswaarde in.
Ik heb altijd gedacht dat dat rookwolkje een stofwolkje was dat vrijkomt door het knakken van de schil.
Nou nou nou!!!
Soooo doppinda’s, dat waren nou eens m’n lievelingshapjes
Toppie, toedels :positief:
Grompie, Frits53
Mijn moeder zei eens: ‘Sjoerdje, kom eens mee naar de keuken.’ Ze tilde me op en liet me zien dat aan de bovenkant een piepklein kaboutertje zat. Het was ook wonderlijk echt. Ik geloofde het toen ze met fluisterende stem zei dat pinda’s door kabouters gemaakt werden en ze daar alleen hun beeltenis op zetten als je heel lief was geweest.
Gepelde en gezouten pinda’s in een zakje waren te duur, vond mijn moeder.
Soms moesten wij als kind dan doppinda’s pellen zonder de rode velletjes eraf te halen. Dan pakte mijn moeder de koekenpan, beetje olie verhitten, pinda’s er vluchtig doorheen halen met wat zout. Eigenlijk veel lekkerder; die warme hartige nootjes.
Ik kwam eens bij mijn broer thuis met mijn kindertjes. Had ie een krant op tafel gelegd en ja hoor! Daar kwamen de doppinda’s. Ik was dat allang weer vergeten.
Wij hadden thuis ook vaak doppinda’s. Maar op een keer hadden mijn broertje en ik al die doppen bewaard en onder ons bed weer aan elkaar geplakt. Met Velpon. Dat had je toen. Maar we hadden er allemaal briefjes in gestopt. Want dan konden ze lezen gefopt. Nou, wij al lachen onder dat bed. Maar wat bleek nou. We hadden de verkeerde briefjes erin gestopt. Daar stond niks op. Dus toen hadden we ons zelf tuk. Nou ja, er zaten ook al zulke klonten lijm aan, dat iedereen meteen zag dat er mispoes gespeeld werd. Haha, ik moet er nog om lachen. En wat stonk die lijm.
Snotverdorie, wat was en is er nou nog lekkerder dan pelpindas. Ik woonde tijdelijk op een boerderij waar uiteraard gemolken moest worden. Zakken vol, knak, wrijf (bruine velletje) en hap. Wat een feest.
Erg lekker maar als je niet oplette (tv kijken tegelijk) had je zo een rotte pinda in je mond, blèh!
Je wist dat niet hoe gauw je die moest wegspoelen met een slokje fris!
Mijn vader kocht vrijdags na het werk een grote zak doppinda’s en op zaterdagavond zaten we dan aan de grote tafel, een gezellig programma op de radio en ieder een stuk krant voor zich met daarop een berg doppinda’s. Lekker doppen en intussen naar de radio luisteren, zo gezellig!! En daarna een spelletje doen. Wat waren we toen snel tevreden!
Heerlijk op zondag aan de grote huiskamertafel en dan met mijn ouders en zusje allemaal zo een dekseltje van de Verkade bussen en dan maar pellen.
Ik koop ze nog wel eens en het is nog steeds even lekker.