Zo begon ongeveer het reclameliedje van de eurocheque. We spreken begin jaren 70 (?), de pinpas bestond nog niet.
Hoe nam je dan geld op van de bank? Je ging met je bankpasje naar de balie van de bank, liet je paspoort zien (als je vaak kwam kenden ze je op een gegeven moment en hoefde dat niet meer), zette een handtekening en kreeg je geld. En hoe betaalde je dan je nieuwe kleding/schoenen/tv e.d. bij het shoppen? Dat deed je met contant geld dat je net bij de bank had gehaald, of, zo was het nu mogelijk, met een eurocheque.
Het te betalen bedrag zette je in cijfers en voluit in letters geschreven op de cheque, om te voorkomen dat de winkelier stiekem een cijfer veranderde of ervoor zette. Je handtekening eronder en het nummer van je bankpasje op de achterkant. Het handige van de eurocheque was, dat je hem ook in het buitenland kon gebruiken. Niet in het hele buitenland, maar toch wel (anders dan de naam doet vermoeden) óók buiten Europa.In het buitenland kon de eurocheque ook gebruikt worden om contant geld op te nemen. Dat kon tot een maximum bedrag van 300 gulden (ongeveer 136 euro), omgerekend in de vreemde valuta. Dat geld opnemen had heel wat voeten in de aarde, of misschien was dat alleen zo in verre landen waar deze cheque niet zo vaak gezien werd.
Eind jaren 80 ben ik in Israël op vakantie geweest, en deze groepsreis hield hele middag-excursies om geld op te nemen bij de bank. Niet alleen je bankpasnummer werd op de achterkant geschreven, maar in elk geval ook het nummer van je paspoort, en zo mogelijk alle bijkomende gegevens die ze maar nodig achtten. Je paspoort werd door 2 of 3 mensen uitgebreid gecheckt, het voluitgeschreven bedrag moest in het Engels en de cheque werd zo ongeveer door het hele bankpersoneel bekeken voordat besloten werd dat je je geld kreeg. Met een reisgroep van zo’n 25 personen kon het inderdaad gebeuren dat we de hele middag bij de bank doorbrachten. Het was dan ook lonend om meteen het volledige bedrag van 300 gulden per cheque op te nemen.
Met de komst van de pinpas is de eurocheque naar de achtergrond gedrongen en uiteindelijk verdwenen. Wie herinnert zich dit betaalmiddel, en waar heb jij betaald of geld opgenomen met de eurocheque?
Mijn naam is...
Tja @Carla, dan was jij zeker beter bemiddeld dan ik want ik kan me niet herinneren ooit met een eurocheque betaald te hebben! Wel met die lastige girobetaalkaarten, je bleef maar dingen invullen en mooi in de rij staan bij de Rabobank op een late vrijdagmiddag
samen met alle andere geldopnemende weekeinders… Een bankpasje had ik ooit niet… 
En nou is alles mooi internet bankieren. Zelfs het zakgeld van mijn dochters gaat zonder dat er een munt of biljet overhandigd wordt van moeder naar dochter (en op bankpasje en met een van de twee meiden een beetje te snel naar de modewinkel, ach mam je wordt oud maar dat was een eerder log
)
Als ik op vakantie ging nam ik meestal gewoon een hele zak geld mee,geen gedoe met cheques en pasjes.Maar ik heb ze een keer gehad maar daar ken ik me niet veel van herhinneren.De reclame tune die weet ik ook nog wel,er is een nieuw betaal middel,voor nieuwe dingen voor oude dingen enz,enz,enz voor stoute dingen,en toen zag je ze er een bekeuring mee betalen.
Ik weet het reclamespotje nog goed; “Er is een nieuw betaalmiddel, voor lieve dingen, voor stoute dingen…” Dat stoute was dan geloof ik een boete wegens fout parkeren en die kon je dan ook op die manier betalen.
Tja, ik betaalde zelf alles met contante guldens, het enige inkomen wat ik toen had was mijn zakgeld wat ik van mijn Pa kreeg. Dus voor mij toen nog geen girorekening.
Die stoute dingen, nou herken ik die reklame ook wel weer! Maar stoute dingen deed ik dus nooit……en hoefde geen eurocheque mee te sjouwen.
Ik heb nooit met eurocheques betaald. Deed in mijn tienertijd alles contant en tegenwoordig natuurlijk via pin en internet. Lekker handig.
Pas toen ik ging werken nam ik een girorekening en ik kreeg toen ook girobetaalkaarten. Was niets mis mee, zelfs aan de supermarktkassa kon je er mee betalen… Geld opnemen op een buitenlands postkantoor kon ook, en het duurde soms wéken voor het werd afgeschreven! Volgens mij was de eurocheque voor mensen met een ‘normale’ bankrekening, bemiddeld of niet…
Sinds 1968 heb ik een girorekening. Ik ging toen stage doen en één van de bedrijven kon alleen via de giro of bank uitbetalen. Geen bankrekening want ik had goed naar m’n vader geluisterd. Vroeger had je roofridders, dat zijn nu bankdirecteuren, was zijn vaste overtuiging. Dus ook geen eurocheques.
Maar wel de boekjes met overschrijvingskaarten en later de girobetaalkaarten. En in het buitenland geld opnemen met een betaalkaart was inderdaad soms een heel avontuur. De snelheid op het postkantoor hing af van het aantal Nederlandse toeristen, dat er een bezoek bracht. Soms werd het hogere echelon van het postkantoor er bij gehaald en één keer zelfs de gendarmerie. En wat voelde je je rijk als je een Italiaans postkantoor verliet met 250.000 lires in je handen. Maar dat gevoel was snel over als je er weer wat voor ging kopen.
Ik ben ook blij met de pinpas en het Internet-bankieren. Dat scheelt je een hoop gedoe. Tot mijn verbazing wordt in Amerika, waar time nog steeds heel erg money is, veel met cheques betaald, zowel in winkels als met rekeningen. En geld opnemen kan alleen bij de eigen bankketen. Met m’n pinpas kon ik overal terecht, tot grote verbazing van m’n vriendin. Mijn commentaar: Ja, wij hebben eeuwen geleden het bankieren uitgevonden en gaan ook nog eens 2000 jaar langer met geld om.
De grootste penpushers waren……………….de Nederlanders.
Zo kwam ik bij een grote winkel aan de rand van de snelweg A1 te Muiden en dacht dus met een EuroCheque te kunnen betalen.
Gaat die dame naar haar supervisor en zegt letterlijk: ” Een Engelse EuroCheque, mag dat?” Nou, die supervisor vond het maar niks en ik zei ”zoek het maar uit, hier kom ik niet meer” en inderdaad daar ben ik nooit meer geweest. Pinnen met met Engelse passen lukt ook bijna niet in NL en met VISA betalen, daar hebben ze helemaal problemen mee.
Nee, wat dat betreft gaat het in Nederland nog steeds niet goed.
En dan krijg je geloof ik nu het gedoe met bus- en treinkaartjes. Waarom kan je niet gewoon een kaartje kopen? Waarom moet het zo gecompliceerd met strippen en wellicht dra met een persoonlijk pasje???
voor een groot deel de strippen inmiddels al verdwenen en vervangen door een aldan niet persoonlijk pasje. Gisteren nog gebruikt maar ik vind het ondingen
Toen ik in de jaren ’60 bij de PTT ging werken kwam er rond de 21e iemand van de loonadministratie met een grote trommel op het kantoor om ons loon te brengen. Eén voor één naar hem toe en na een handtekening kreeg je je loonzakje. Loonpuutje zeiden wij. Eind jaren ’60 moesten we allemaal een girorekening aanvragen (bij de Postbank uiteraard) en kwam het loon daarop. En toen kwamen dus ook de overschrijvings- en de girobetaalkaarten. Ondingen. Bij onverwacht grote aankopen soms niet genoeg kaarten bij je. En maar schrijven. Eurocheques had de Postbank niet. Nu gaat alles via de pinautomaat en het internetbankieren. En voor o.a. vakanties in het buitenland is er de creditcard.
Ik gebruikte die dingen om geld bij het postkantor te halen. Of betaalde er de duurdere aankopen mee.
Ja heb ik ook nog gehad maar nooit echt veel gebruikt. Was wel spannend om geld te halen in het buitenland en nam altijd ook een hoeveelheid contant mee. Doe ik nog. Zeker op vakantie. Zelfs met het europasje kan je niet altijd betalen en dan sta je dan lekker volgetankt en je pasje doet het niet. Met onze vakanties halen we de poet bij de bank en de benzine en andere aankopen rekenen we contant af. Een speciale buidel onder het T-shirt met het papiergeld.
Eurocheques heb ik geloof ik ook nooit gebruikt, op vakantie nam ik geld op met een girobetaalkaart bij het postkantoor, en die had je overal. Maar Eurocheques waren toch niet zo nieuw; het was gewoon een (tot een bepaald bedrag gegarandeerde) bankcheque. Dus nooit meer een ”ongedekte cheque”.
Ik heb ze ook gehad, die Eurocheques. Wat ik er vooral makkelijk aan vond was dat je soms aan het eind van de maand nog even een cheque kon gebruiken terwijl op de bank de bodem van je geldbak dik in zicht was. Een toenmalig collega van me had al snel de gevleugelde uitdrukking: “Oh geeft niks, ik heb nog cheques”. Leuke herinnering aan een voorgoed voorbije tijd. Maar pinnen is wel een heel stuk makkelijker.
Veel gebruikt, meestal voor het betalen van bedragen groter dan 25 gulden. Je hoefde er niet bemiddeld voor te zijn @henny jane, het was gewoon een betaalmiddel.
Handig, want je hoefde niet altijd een portemonnee met geld bij je te hebben, dus minder risico voor verlies of diefstal van je pecunia.
Was wel mijn eerste onzichtbare geld, dus je moest er mee om kunnen gaan, want je zag het geld niet uit je pnee verdwijnen.
Bij een nieuw pakje cheques (moest je die nou aanvragen, of kreeg je die automatisch als er een aantal afgeschreven was?) zat ook een kaartje waar je de uitgaven op bij kon houden.
Na verloop van tijd kwam daar de klad in en kon het gebeuren dat ik niet meer wist wat ik allemaal uitgegeven had. Geen nood, even rood staan en dan was het salaris er weer. Rijke tijd, single zijn en in het zusterhuis wonen voor een habbekrats, en ook nog goedkope maaltijden op het werk….
ik ken ze wel maar nooit gebruikt waarschijnlijk waren er in de tijd dat ik echt dingen ging doen met geld, buiten mijn zakgeld, al andere middelen. Het liedje van stoute dingen ken ik ook nog wel
Eurocheques heb ik (1970) zelf nooit gebruikt; maar Traveller’s Cheques wel, ook in Israël tijdens m’n drie maanden stage. Die kon je dan bij geldwisselaars in Jeruzalems oude stad omwisselen, vlak bij de Klaagmuur, heel bijbels tafereeltje…
Maar verder dus nooit cheques in handen gehad, tot hier in Zuid-Afrika. Hier worden nog wel cheques uitgeschreven. Zelf zijn we van het pinnen en internetbankieren, maar als je hier geld terugkrijgt van de ziektenkostenverzekering, sturen ze je een cheque op. Per post. Vervolgens moet je dus met dat ding naar de bank. Dus eerst maar even gebeld, hoe gaat dat? Moet er legitimatie mee? Geen flauw idee hoe dat werkte! Maar die cheque storten ze dan dus op je bankrekening. En zo ben je een ervaring en een paar tientjes rijker….
Och jee, ja. Bijna vergeten. Ik had giro, dus die cheques waren wat minder bewerkelijk. Als ik het me goed herinner, hoor. Ik weet wel dat iedereen stond te zuchten bij de kassa als je er eentje tevoorschijn haalde, want dat betekende erg veel oponthoud. Ik zat ze ook de hele tijd te tellen in dat mapje, want je was als de dood dat je er eentje kwijt was. Driehonderd gulden was toen een ontzettende berg geld. En je moest zorgen voor een balpen, want met stift of vulpen kon je alles zo weer wegvegen.
Girobetaalkaarten ja, en met een minder dan minimaal inkomen was het elke maand weer uitkienen: zorgen dat je er 3 uitgeschreven had voor je nieuwe betaling binnenkwam, want dan kreeg je 5 nieuwe. Kon je weer even op krediet leven – en maar weer zorgen dat je wel aan het eind van de maand even positief stond. En goed uitrekenen want je kon driehonderd gulden per kaart opnemen maar ik kreeg niet eens de helft van 1500 gulden per maand dus zorgen dat je met 1 pakje van 5 kaarten minstens 2 maanden kon doen.
Maar wat voelde ik me rijk toen ik ze voor het eerst kreeg: ik telde mee in de grote wereld!
Ik had vroeger een giro rekening en dus girobetaalkaarten.
Maar goed, ik had een regeling getroffen met de elektronica winkel. Ik zou 3 getekende girobetaalkaarten achter laten en hun zouden elke maand 1 betaalkaart innen bij mijn bank. En aan die afspraak hebben ze zich gehouden.
Heb daar ooit mijn eerste tv mee gekocht.
900 gulden kostte die tv ( kleur, mono geluid, 52cm scherm ) heb hem trouwens nog steeds die tv
Mijn vriendin had een raborekeningen en die had wel van die eurocheque’s.
Ideaal, het was het eerste middel voor de gewone man waarmee in het buitenland betaald kon worden. Tjonge, wat was ik blij met de eurocheques.
Wij hadden ook giro, dus girocheques. Ook in het buitenland waren die goed bruikbaar om geld op te nemen. Toch namen we altijd ook een flink bedrag aan baar geld mee, dan kon je in ieder geval betalen als er eens een postkantoor was gesloten wegens een nationale feestdag of zoiets.
Ja handig waren ze best in die tijd
Tjonge ik voelde me de koning te rijk toen ik mijn eerste stapel eurocheques ophaalde bij de lokale Rabobank. Als je naar het buitenland ging hoefde je niet langer vooraf contant geld te wisselen/aanvragen bij je bank want ook in andere landen accepteerden de banken die eurocheque. Destijds niet meer weg te denken uit je leven, maar anno 2010 was ik al weer vergeten dat ik helemaal nerveus werd als mijn stapeltje cheques de drie exemplaren naderde en er nog geen nieuw stapeltje in aantocht was.
vreselijk die betaalkaarten,stond je in de rij bij de supermarkt,met het gevolg dat degene voor jou,lekker op z’n gemak die betaalkaart ging invullen en meestal hadden ze dan ook geen pen op zak,dus jij die er achter stond,kon dus lekker lang wachten.
snertdingen vond ik het als je ze aan de kassa kreeg, je moest hem recht onder een sleuf douwen en dan werd er iets opgeprint/gestempeld en op zaterdag kwamen ze met de betaalcheques de een nog kreukeliger dan de ander en maar strijken en recht vouwen die dingen, net als men nu het stripje van de bankpas langs de mouw strijkt….
@ Bianca.
Wat denk je?
Hadden ze ook nog een soort van boekhouding in te vullen terwijl de rest stond te wachten. (fiets reparatie, Maarten, f 23,55.) Hoe heet deze zaak meneer? Om je dood te lachen, achteraf.
Indertijd had je niet anders. Je had toen ook nog dienstplicht en zat je bijvoorbeeld in Duitsland. Voor een maand of langer. Dus iedereen een pakje van die dingen mee. Die kon je dan inwisselen voor Duitse marken. Maar niet meer dan 200. En ja, enthousiaste uitschrijvers konden dan bij terugkomst in Nederland een brief van de bankt verwachten. Of ze zo vriendelijke wilden zijn even langs te komen om een lening af te sluiten. Want in die tijd had je een heel mooi nieuw soort camera: de kleinbeeld spiegelreflex die daar voor militairen dan belastingvrij te krijgen was
Ik heb met de eurocheque verschillende malen geld opgenomen in dorpjes in Frankrijk. Dat was niet gemakkelijk, daarvoor moest de baas gehaald worden en werden boeken met voorbeelden te voorschijn gehaald. Meestal kwam het goed en kregen we inderdaad de gevraagde franken mee.
toevallig vanmiddag nog een stapeltje eurocheques gevonden bij het opruimen van de kast. we gebruikten ze bij onze reizen naar het Oosten midden jaren ’90, op een bijgevoegde kaart kon je de nummers van de cheques noteren en de daarbijbehorende bedragen, zodat je kon controleren of de cheque korrekt was afgeschreven. bij verlies wist je welke cheque je kwijt was. Voor die tijd was het goede vervanger van contant geld en bovendien waren ze verzekerd.
Naast de girobetaalkaarten had je ook Kas- Cheques, die waren roze -achtig. Daarmee kon je bij de kas van het postkantoor maar liefst 500 gulden opnemen……..
Wij betaalden achteraf bij Mc Donalds net over de grens in Belgie met de eurocheque, voor het geval we nog honger hadden en nog meer hamburger of cheeseburgers wilden eten.
Als je met groot geld of eurocheque bij V&D betaalde, werd het met buizenpost naar de kassier gestuurd.
Dat liedje ging ongeveer zo
Er is een nieuw betaalmiddel voor nieuwe dingen,
voor oude dingen
voor lieve dingen,
voor stoute dingen
voor grote dingen, kleine dingen, malle dingen,
en dat is de Eurocheque
En dan de voice over: Gegarandeerd tot 300 gulden, en gedekt tegen verlies en diestal.
Vervolgens de gezongen payoff: Ook zo handig in het buitenland!