Ik moest even graven in mijn geheugen om me te herinneren welke planten bij ons thuis in de vensterbank stonden of aan de muur hingen.
Drie staan me voor de geest: de hertshoorn, de lidcactus en de sanseveria, ook wel vrouwentongen genoemd (waarom toch?) In mijn ogen eigenlijk alle drie ietwat saaie planten, maar wel makkelijk in het onderhoud.
Alleen de hertshoorns, steevast in een hangpot aan de muur, legden wel eens het loodje.
Begin december kwamen de cyclamen en azalea’s erbij, meestal cadeautjes voor mijn moeders verjaardag. Deze planten vroegen echt om groene vingers, mijn moeder was er een kei in. Verder herinner ik mij het Sterretje van Bethlehem en de Susanna met de Mooie Ogen.
Toen ik op kamers ging waren de varens in, vooral de krulvaren. Verder mocht ook de asparagus niet ontbreken en het slaapkamergelukje was een must. Al die planten stonden of hingen in potten die bij het tijdsbeeld en de smaak pasten: bruin aardewerk, rieten manden, het witte tijdperk en niet te vergeten de koperen hangpotjes aan een ketting.
Welke planten komen in jouw herinnering tot leven en welke pottenmode paste erbij? Of stonden er andere dingen in de vensterbank, en wat dan?
Ik had vroeger een wit stenen hoofd op mijn slaapkamer (ong dezelfde als waar je een koptelefoon opzette) maar daar zat een gat bovenin en kon je dus een plantje indoen, ik meen dat er slaapkamergeluk inging (allemaal groene kleine blaadjes) het was een grappig gezicht toen het plantje eenmaal wat langer was, leek net groen haar.
Beneden op de vensterbank stonden alleen maar sanseveria’s en ik meen ook nog wat vetplantjes (als ze die toen al hadden?)
Ja ja, de plant hier boven afgebeeld herken ik nog wel ja en als er niet gestoft was kon je dat ook aan die plant zien, de webjes hingen erin
De plantengieter stond helemaal in de hoek van de vensterbank bij het raam, net niet achter het gordijn….deze moest in de zon staan want dan kwam het water goed op temperatuur voor de planten en ook bij de c.v. stond ie dan he, mochten we ook nooit aankomen, was alleen voor de plantjes……en daar hebben we ons altijd strikt aan gehouden :eeh:
beeldjes, foto’s stonden er ook tussen (nu nog steeds trouwens bij mijn ouders!) Maar ja, zij wonen nog echt in de jaren 70 stijl, leuk hoor!
Oh heerlijk, dit is echt weer zo’n log waar ik helemaal bij ga spinnen als een kat…Planten…
Wij hadden altijd veel planten thuis: de heerlijk geurende hoya carnosa en de hoya bella,
Kaapse viooltjes, graslelie ( je weet wel: die sprietenplant waar lange stengels uitkwamen waar óók weer plantjes aan kwamen), gatenplant, sanseveria, lidcactus,bladbegonia’s…noem maar op! In aardewerken groene of bruine potten, in gemacrameede (?) hangnetten met daarin een rieten mand, zo’n slangvormige (S-vormig) plantenstandaard waar 3 of 4 potten in ringen hingen. heerlijk. Bij mij thuis nu nog steeds actueel…veel planten, mooie aardewerken potten in aardekleuren.
Grappig. Vele vinden de Sanseveria (vrouwentong – wellicht omdat de bekendste variëteit vlammende bladeren en spitse uiteinden heeft?
) een saaie plant. Heb ik zelf nooit gevonden. Tuurlijk, je moet wel heel raar doen om die Sanseveria om zeep te helpen, maar hier staan er nog een aantal in huis. Allemaal gestekt van de moederplant ruim 30 jaar geleden. Hoezo dankbare plant? 
Toch was dat niet het eerste groen wat mijn studentenkamertje bevolkte. Dat was de Cyperus alternifolius – oftewel de parapluplant. Dat ding stond gewoon in een emmer water en groeide als kool. Typisch jaren zeventig plant. Stekken deed je ze door de kopjes van de plant ondersteboven in het water te zetten. Hele ramen waren er mee dichtgegroeid. Ook de ficus Benjamina was populair.
Bij ons kaktussen. In allerlei soorten en maten. Beetje ongelukkig toen ik eens op m’n sokken uitgleed en er vol in viel…
Bromelia’s, bloeiden eens in de twee jaar?? Ontzettend veel begonia’s en geraniums en stevige, stenen bloempotten. Mijn ouders waren daar erg gek mee. Daar ik eigenlijk niet van binnenplanten houd en onze NZ vensterbanken er zich ook niet toe lenen (volledige vitrage, net als in Duitsland hehe) heeft het ook geen zin. Toen ik in Perth (Aus.) woonde kon men trouwens geen kamerplanten houden, want door de hitte waren de huizen zo gebouwd dat je geen zon binnenkreeg en stierven de planten door gebrek aan licht! Echt waar!
Ik herinner me de piepschuimen plantenbakken met daarin vetplanten in de vensterbank. Was rond 1965 en ik pulkte altijd aan die piepschuimen plantenbakken als ik voor het raam naar buiten zat te dromen. Mijn moeder was niet blij met de gaten in haar plantenbakken. Wilde overigens al heel lang een log schrijven over die plantenbakken, maar kan er geen plaatje van vinden.
De Kaapse viooltjes staan mij ook bij, in een tesje, dat is een bakje waar vroeger de kooltjes in gingen voor de stoof. Kaapse viooltjes stekken deed ik ook, blaadje in de aarde steken en dan had je naar verloop van tijd een nieuw plantje.
En zo werden in die tijd heel veel planten gestekt, meestal in het water tot er worteltjes aankwamen en dan weer in de grond zetten.
En wat er verder in de vensterbank stond, niet veel, behalve de plantengieter. Een oranje met bruine van plastic maar dat was in de jaren zeventig. De gieters voor die tijd weet ik niet meer.
@Axel, de parapluplant, dat is waar ook.
Was er ook niet een pantoffelplantje?
Nog verder terug, de huiskamer van mijn opa en oma: de clivia. Op een hoog tafeltje.
Een saaie plant, tot hij bloeide.
Bij ons in de vensterbank vooral veel Fuchsia’s. Verder ook de Hertshoorn, De Bromelia en de Clivia, waar tot ergernis van mijn moeder nooit een bloem in kwam. Van de Fuchsia’s weet ik nog dat ik altijd in de bolletjes kneep zodat ze open sprongen. Zonder dat mijn moeder dat zag natuurlijk want zo was ik ook wel weer.
ops:
Mijn moeder was altijd nogal royaal met het begieten van de bloemen. Ik zei dan wel dat ze de planten veel te veel water gaf. En dat ze daarom vergeefs zat te wachten op het bloeien van planten (de Clivia bv). Maar ja, niet naar de wijze dochter willen luisteren natuurlijk.
Mijn moeder was dol op planten en bloemen, we hadden dan ook vensterbanken vol bloeiende planten maar ook in de kamer los, daar stonden de grote vaste planten, een grote ficus, en een sanseviria (ook scherpe randen misschien daarom vrouwentongen) Kaapse viooltjes, tiengebodenplant,pantoffelplantje, christusdoorn, azalea, cyclamen ze kon ze ook heel goed overhouden zodat er steeds meer kwamen. Op tafel stonden altijd bloemen (op elke tafel) .
Bij mij staan er voornamelijk groene planten, in mijn studententijd inderdaad de parapluplant, en de citroengeranium,daar kon je een groen gordijn van kweken.
Op mijn jongenskamer thuis had ik cactussen, die gaf ik hooguit een keer per jaar water en uit dankbaarheid daarvoor stonden ze bijna altijd in bloei. Later kwamen daar de onvermijdelijke geraniums bij; die stekte ik dan en had op die manier veel geraniums. Wat ik behalve stekken nog meer deed met die geraniums was, als de bloemen uitgebloeid waren ik het zaad van die planten bewaarde en plantte en zowaar; er kwam een nieuwe geranium uit. Ook had ik van die planten waarvan ik de naam niet weet met van die lange wit met groene slierten en die kon je ook altijd stekken; ze bloeiden echter nooit dus dat kunstje met dat zaad kon ik niet bij deze plant uitvoeren.
Mijn moeder is ook dol op het Kaapse viooltje (waar komt die naam vandaan?).
Maar vooral geen begonia’s of primula’s.
Ook hadden wij thuis een vetplant waarvan ik de naam niet weet… Omdat het al een oude stek was (nog van een oude tante jaren ’50). De plant was uitgegroeid tot boom model, met stevige takken en vette, bolle blaadjes. Als er een blaadje afbrak kon je het weer makkelijk stekken. Tja wat hebben jullie aan die informatie. Hoe heet dat ding toch? Tegenwoordig zie je ze wel weer in de winkel.
Qua bloempotten: thuis altijd wit en op een pootje, beetje gedraaid, geribbeld motief. En de planten stonden keurig in het midden van het raamkozijn.
Ik ga nog maar eens zoeken in een plantenboek….
Dit roept echt een hoop herinneringen op.
Wat mij als eerste te binnen schiet, is dat er inderdaad ook bij ons thuis een herts hoorn aan de muur hing, wat mij altijd deed denken aan een hertengewei!
Ja in mijn eigen kamer had ik een tijdje van die grote papierus planten(een soort rietstengels), die veel water moesten en heel groot werden.
Ook was het een tijd in de mode een hype, een lantaarnplantje, die zo lang mogelijk zijn lantaarntjes moest laten hangen, ik weet nog dan die ene lange sliert heel lang ineens dood ging, wat een echt triest gezicht was.
Ja en dan ook nog de cactussen en vetplanten.
Ik wet dat ik een hele grote vetplant had, die ik als klein plantje van 75 cent toen had gekocht, dus nadat die zo groot was geworden, was het ook een beetje mijn trots.
Ja en nu verzorgt mijn geliefde alle planten en ze is er gek van vooral veel groene planten dus ons hele huis staat vol.
Zelf heb ik er nu niet zo veel meer mee.
@Sue-Ellen: ik denk dat je de lidcactus bedoelt. Die heeft mooie rode bloemen. Meestal zo tegen de winter. Eenmaal uitgebloeid vind ik het een lelijk ding. En is daarom in mijn huis niet te vinden. De echte naam is Schlumbergera volgens mijn bloemenboek.
Sue-Ellen, Ik denk dat jij de crassula oftewel geldboom bedoelt.Googel maar eens op. Ik heb ook zo´n plant. Stekt idd heel gemakkelijk. Is een vetplant, geen cactus.
Thuis heb ik nu nog van die ouderwetse planten zoals graslelie en sanseveria. Bij de Ikea kun je weer van die parapluplantjes kopen. Helaas was de mijne na een maand al om zeep. Ik dacht dat die goed nat moesten staan. Niet dus.
Volgens mij mis ik de Diefenbachia
Of hebben die gezinnen niet overleefd?
Hoe heet die plant op een stam met twee van die scheuten?
En als reclame:
http://jeugdsentimenten.net/2006/12/14/cactus/
M’n moeder had de vensterbank zowel voor (noordkant) als achter (zon kant) helemaal volstaan met planten. Aan de zon kant is zelfs de vensterbank verbreed. Er werd ook veel gestekt en dit werden dan plantjes, die aan familie of kennissen konden worden gegeven. Alles stond op schoteltjes of borden, soms in de terra-kleurige bloempotten, maar meestal in een pot, die toevallig voor handen was. Ook werd er nog rekening gehouden met het feit dat een plant meer of minder zon kon hebben, dus voor of achter geplaatst ging worden.
Ikzelf heb absoluut geen kijk op planten, ik zou, behalve geraniums of begonia’s, geen plant kunnen benoemen. Als ik voor iemand bloemen of een plant koop, wijs ik het gewoon aan in de bloemisterij.
Omdat ik, toen ik zelfstandig woonde, vaak onverwachts voor korte of langere tijd op reis was, heb ik nooit planten of huisdieren willen hebben. En nu ik weer alleen woon, heb ik er nog steeds geen behoefte aan. Ze zouden binnen de kortste keren het loodje leggen.
@Sue-Ellen: het is weer zover. Ik denk te weten wat je bedoelt, maar sla de plank mis. Je rept helemaal niet over rode bloemen en je hebt het over bolle blaadjes. Beide dingen die je niet ziet bij een lidcactus. Op zulke raad zit je niet te wachten natuurlijk.
Kindje op moedersschoot daar stond het ook vol mee bij ons thuis, mijn moeder bleef maar stekken.
En ook een sinaasappelplant, peperplantje,citroengaranium….
Mijn moeder had groene vingers, zowel binnen als buiten stond alles er prachtig bij…
Oh en een stefenotus ofzo, die rook heerlijk en had witte bloemen..
Mijn ma ging over het groen (en hoe!), en zij had het niet zo op bloeiers: die hoorden in de tuin vond ze. Ze had veel varens, en haar grootste trots was een gek ding met enorme bladeren, waarvan ik later ontdekte dat het toch echt een begonia was: groen blad, groene stelen met rode sliertjes om die stelen heen (kan het niet beter beschrijven). Hij stond in een enorme koperen pot (jaja), en ik brak er ooit per ongeluk een bladsteel af. Ik schrok me dood en pootte de steel maar domweg weer tussen de andere, voetje in de grond.
Tijd later: mijn ma helemaal verbluft, ineens leek er een tweede plant in de bak te groeien? Vanaf die tijd wisten we hoe ie te stekken was
Graslelies zijn niet kapot te krijgen maar in mijn kamer wilden ze nooit (en nu nog niet…)
Wat ik nu zelf heb staan: dracaena’s die nu erg hoog zijn en klein dotje groen in de afgezakte toppen hebben (= na een tijd beseffen dat ze waarschijnlijk bijna uitgedroogd zijn, en dan net op tijd weer gieten; ooit die toppen loshalen en weer in de grond zetten), citroengeranium, ‘papyrus’ die ik wéér dood liet gaan en wegzette maar nog niet wegdeed zodat ik na maanden geen water ineens weer scheuten zag opkomen – nu staat ie vol groen in de vensterbank, een yucca die ik eigenlijk lelijk vind, een wolfsmelk (Euphorbia lochogona uit Madagascar) die nog uit de familie komt en zich flink uitzaait, zo’n vetplant die miniplantjes aan de bladrand maakt zodat ineens in ALLE potten dat spul opkomt, en twee lidcactussen: een happy roze met afgeronde bladeren die elke paar maanden bloeit en een kwijnende rooie met ‘scherpe’ bladranden die zelden bloeit (hm, die staat bij het altijd dichte keukenraam, zou het daar aan liggen? ;p) – de een is een paas-, de ander een kerstcactus, vraag me niet welke wat is.
Al met al is het een wonder dat alles er zo vrolijk bij staat, want ik zet een plant in een pot, geef onregelmatig water en dat is het. Wat in de vensterbank staat, staat dus pal in de zon te bakken (zuidraam), wat meer in de kamer staat staat vaak in de schemer (gordijn dicht). Verpotten? Mesten? Ehm… Ik kèn die termen wel ergens van. Maar het is hier geloof ik vooral survival of the fittest. Misschien schrikken ze zich dood als ik ineens ga verpotten en zo :shock:
Een stekkie van de fuchsia, van de fuck, fuck fuchsia
Eric Erres:
De diefenbachia !!!! Die hebben we dus inderdaad overleefd
. En die schizofrene plant ( één stam/twee of meer planten) was volgens mij de draceana.
Schiet me ook ineens het 10-gebodenplantje te binnen en het koraalmosje en erwtenplantje…
Enzovoorts….
@Eric Erres: Dracena of Yucca.
Die DiefenBachia kon soms zo druppen aan de punten van de bladeren. Was het niet zo dat er dan regen op komst was?
@ a.bogers: dank! crassula of geldboom is de juiste naam.
Ik heb er ook eentje………..
En kan nu nooit meer roepen dat ik geen geldboom heb…
Judith. Overal waren cactussen. Op de tafel cactussen op de schoorsteenmantel cactussen in de keuken cactussen overal cactussen.
Misschien lees ik er overheen maar ik ben één van de meest vreemde of beter gezegd meest lullige planten hier nog niet tegen gekomen: de anthurium. Ter verduidelijking voor diegene bij wie niet bij alle plantennamen een belletje gaat rinkelen; het is dat geval met dat grote knalrode hartvormige blad. In het midden van dat blad trekt een gele spriet (het lijkt wel een piemeltje) alle aandacht naar zicht toe.
Als je de plant bekijkt denk je snel dat ie van plastic is gemaakt. De kitscherige uitstraling maakte dit stukje flora vooral in de jaren zeventig populair; hoewel ik niet uitsluit dat er in verschillende bejaardenhuizen ook nu nog exemplaren te bewonderen zijn. Volgens het kamerplantenboek dat ik hier voor mijn neus heb liggen, blijft een anthuriumstukje in een kleine accubak wekenlang vers !!!
Overigens heb ik het idee dat ik niet de enige ben die naar aanleiding van dit onderwerp een oud kamerplantenboek uit de boekenkast heeft getrokken. Het mijne heet ‘Moment voor..uw kamerplanten’ en komt uit 1976. De flap meldt dat deze uitgave tot stand is gekomen op initiatief van Douwe Egberts en exclusief beschikbaar is voor gebruiksters van Moccona. Ik heb het mijn moeder vandaag nog gevraagd, maar zij begrijpt de associatie van oploskoffie en kamerplanten ook niet. In het boek is een hoofdstuk gewijd aan het fenomeen ‘de Flestuin’.
Mij zegt het niets. Misschien dat het jullie iets zegt. Een foto bij het hoofdstuk laat een panoramaschaal zien; een soort astronautenhelm met een dieffenbachia er in.
Tot slot wil ik nog opbiechten dat de planten op onze vensterbak vaak gezelschap hadden van grote vieze blauwe bromvliegen. Die stonden welliswaar niet meer (ze lagen morsdood op de stofzuiger te wachten) maar verdienen wel een postuum eerbetoon. Bij deze dus graag twee spaties stilte………. voor de slachtoffers van insecticide.
@Joep67: ehh, ik heb een anthurium/flamingoplant staan. Eentje met witte bloemen en een lichtgeel piemeltje. In de plantenwinkels heb je tegenwoordig ook anthuriums met paarse bloemen en een roze piemeltje.
En volgens Rob van de Tuinruimers maakt de pot de plant (dat zei ie vanmorgen op tv), en staat mijn anthurium in een mooie pot met daarom heen tylandsia prachtig te staan :smile:
@Joke61
“Roze piemeltje” ???
“De pot maakt de plant” ???
De anthurium is dus blijkbaar camp en één van de toppers
:positief:
op het eurovisie kamerplantenfestival 2009
Geen idee hoe ze heetten, maar het waren oersterke planten met glimmende bladeren. Nou ja, bladeren. Meer van die spiezen met stekeltjes. Ja, en inderdaad zo’n hertshoorn.
Mijn moeder was meer van de bloemen (ik trouwens ook). Iedere zaterdag kocht mijn vader enorme bossen voor haar bij de stalletje, vlakbij de Vlietlaan (R’dam).
Helaas heeft mijn man die goede gewoonte niet overgenomen. :negatief:
Schiet me opeens te binnen, in de hoek van de kamer bij mijn ouders stond een Vingerplant. Groeide tot aan het plafond, grote bladeren en van die luchtwortels.
Al die planten die genoemd zijn ken ik geloof ik. Vooral de diefenbachia komt me bekend voor. Mijn vader heeft groene vingers zoals dat heet en ik ook wel een beetje. Maar bij mij op zolder stond geen plant.
Ik beken het maar heel eerlijk, ik zou het echt niet weten; de namen die hier voorbij denderen ken ik wel, met uitzondering van: ‘roze piemeltje’….
ops: . Geen plant in huis wel veel groen in de tuin!
De pot maakt de plant? Variant van kleren maken de man?
Nooit van gehoord Frank, maar ‘t klinkt best aannemelijk
@Frank Faber: De pot maakt de plant, komt uit de mond van Rob Verlinden, je weet wel die tuinman van tv. Vind ‘t wel mooi klinken en ‘t is toch zo? En idd net zoiets als kleren maken de man, en dat klinkt toch ook héél aannemelijk
?!
Bij ons stond er ook altijd een mini standbeeld van “bartje” in de vensterbank.
Op m’n kamer had ik een hele zooi planten, bordje d’r bij met ‘kwekerij het Uitzichtloze Uitzicht’, d’r op. Waarom weet ik niet meer. Die dingen verzin je als je pubert. Net als de naam ‘Plantarium’ voor m’n plantendagboek.
Planten die ik had: zo’n paarse hangplant met harige bladeren (Setcreasea), hangplant met bolletjes (Senecio), een moederhangplant met kindjes (Chlorophytum) en veel cactussen en vetplanten. Had een kamer op het oosten dus veel licht kregen ze niet.
Veel van die planten heb ik nu weer. Nu ik dit schrijf staan ze op balkon en worden lekker nat met die regen.
PS: wie kent nog ‘Mozes in het biezen mandje’? Had er een maar die moest ik weggooien want die had luis.
Mozes in biezen mandje is mij bekend. Kindje op moeders schoot, ook zo’n lekkere naam of een andere: Slaapkamerverdriet
Lees net een reactie van @Sentiment bovenaan, is het dan Slaapkamergeluk:smile: ipv Slaapkamerverdriet.
Wie weet ‘t?
@Joke61
Er is zelfs een bekend cryptogram over: “In dromenland vind iedere plant de ware (15)” en het antwoord is inderdaad Slaapkamergeluk. Een andere naam overigens voor slaapkamergeluk is “Baard van Mozes”. Die Mozes is aardig populair in de plantenwereld, zo blijkt.
@Axel: de Mozes die ik bedoel is de Rhoeo Spathacea. Met van die steeltjes met een schelp en daaruit komen witte bloemetjes. Bladeren zijn leerachtig, paars van onderen, aan de bovenkant groen (soms groen met gele strepen).
Haha, ik kom er nu opeens op, wij hadden ook een beeldje met drie aapjes op de vensterbank staan….horen, zien en zwijgen!!!! :grin:
eric e. je weet toch nog wel dat er bij ons een vogelkooi op de vensterbank stond.inhoud:een mozambique sijsje.zo is jouw interesse voor het vogelen begonnen.
@broer cock: behoren vogels tot de planten tegenwoordig :eeh:
@Sentiment: Rian, we willen jou al jaren als president
@Eric E: van Lia mochten we van alles roepen wat in de vensterbank stond. Maakt niet uit wat: gieters, apenbeeldjes of vogels.
??:
Maar nu je broer Cock begint over vogels in de vensterbank, ja dat klinkt mij bekend, had m’n oma ook, maar dan een kanarie. En in de winter overblijvende geraniums en fuchsia’s
Sorry Edde: ik had ‘t wazige pijltje moeten gebruiken
@Joke61: dit pijltje van cupido
Druk op vraagteken smiley en krijg bovenstaande :eeh:
In de categorie vreemde namen voor planten: Suzanne met de mooie ogen…
@Joep67. Een flestuin vind ik toch wel heel erg seventies. Een grote (mand-)fles gevuld met planten. Een tijd lang kwam je ze regelmatig in plantenwinkels tegen. In boeken kon je lezen hoe je ze zelf kon maken. Met een opgerold stukje papier liet je voorzichtig de aarde in de fles vallen en op soortgelijke ingenieuze wijze moest je dan proberen om de planten erin te vrotten. Water hoef je zo’n flessetuin niet te geven, want in de fles heerste een eigen vochtig microklimaatje. Ideaal voor varens en zo. Alleen werkte het niet zo best. Na een of twee jaar was zo’n fles of helemaal volgegroeid of stonden er een aantal dode planten in te prijken. Er levend terug iets uithalen kon je natuurlijk vergeten, tenzij je de fles opofferde.
@E60: wij hadden thuis ook een flestuin, stonden varentjes, kaapse violen en kalanchoë in. Bij een cliënt waar ik altijd kom, staat een lege fles (die is dus niet opgeofferd toen de planten gehemeld waren), vraag me ieder keer af als ik daar de gang in stap (daar staat die fles) hoe je op een handige manier die plantjes erin krijgt. Dank je wel voor de uitleg.
Gedicht: Vensterbankvogel
Verjaagd door sanseveria
en strijkkwartetmuziek
vloog de uitgedroogde sijs
terug naar Mozambique
Daar veracht het krasse dier
de Europese weelde
die hem als volbloed-Afrikaan
ontiegelijk verveelde
@broer cock: dank broer… zo zitten we vanaf nu vast in een gedicht :shock:
Ha ha Eric (en broer cock) dank voor de inspiratie. Komt in de bundel over dieren. (Joke61: bedankt voor de link naar bejaardenhuizen)
@joep67: kwam er maar eens een boekje, Joep!
Graag genummerd beneden 50, en gesigneerd!
En Aidan zet het wel in de etalage en op de toonbank :grin:
Bij ons thuis niet alleen in de vensterbank planten,het leek wel een jungle bij ons thuis. Pa was degene met de groene vingers en ook de enige die voor die dingen zorgde want het was een hels karwei om alle planten van water te voorzien. We hadden dan ook geen gewone gordijnen maar aan de rails hingen allerlei planten en owee als de ramen gezeemd moesten worden en er een plant verkeerd terug gehangen werd. Was het eerste wat pa zag als ie uit het werk kwam. Later gebruikte hij ipv een gieter een slangetje dat je op de kraan kon aansluiten en zo de planten water kon geven. Miniatuur tuinslang eigenlijk. In mijn slaapkamer zal hooguit een cactus hebben gestaan en voor de rest meer ehhh rotzooi :eeh:
De groene vingers heb ik niet hoor ik hoef maar te kijken naar een plant en hij overleeft het niet. We hebben zo her en der wel vetplanten staan maar ook die moeten met regelmaat van klok vervangen worden zelfs die krijg ik dood
@Joep schrijf me ook vast in voor een boekje mocht het ooit zover komen. Lijkt me leuk
Bij ons thuis woonden er vroeger ook nog wel eens spinnetjes op de vensterbank en grote dode bromvliegen die we dan net neer gemept hadden!
Nee, nu niet meer, we hebben beneden geen vensterbanken meer, scheelt hoor! :eeh:
Mijn moeder had siernetels als planten, het blad leek op brandnetel, maar dan paars blad met een geelgroenige rand. De clivia bloeide vaak en daar was mijn moeder trots op, ook paarse viooltjes, sanseveria,hertshoorn, en mijn eerstgekochte plantje was een klein plantje met van die kleine oranje besjes erin.
Mijn moeder had vroeger een op poten staande plantenbak van hout met in de lengte gesneden houtjes ertegenaan. Hier konden meerdere planten in.Bij mijn Oma cyclamen en op de vensterbank een klein houten weerhuisje met een jongetje en meisje erin.De vensterbank zelf was beplakt met een soort marmermotiefplastic.
Nou, laat ik vertellen, bij ons stonden geen planten op de vensterbank. Ja. Dat is misschien wat raar. Maar wij woonden op een station. Vanwege mijn vaders functie. En hij was een verzamelaar. Dat verklaart waarom onze vensterbank vol lag met, ja, inderdaad, gevonden voorwerpen uit de trein. En dan vooral de kleine dingen, Want zo iets als een koffer (die bleven gek genoeg ook liggen) paste niet op onze smalle vensterbank. Veel van die voorwerpen kregen we een band mee. Die hoorden bij de famulie. Ze werden niet afgehaald.
@greet volmer: je maakt me nu toch wel nieuwsgierig
ik weet niet meer in welke jaren het was, maar er stonden cactussen in de vensterbank.
van die krengen die zowat tot het plafond groeiden, en ook grote bollen, en een verzameling van die mini cactusjes, met haar of zonder, maar altijd met die gemene stekels.
Bij ons stond vroeger ook nog in de achterkamer (!!) een vogelkooitje met gele kanariepiet. Veel rotzooi natuurlijk van dat vogeltje. Op een dag lag ie op zijn rug….jammer…
Verder had mijn moeder ook Sanseveria’s en in de voorkamer waar door de week de kachel niet brandde had ze vaak cyclamen…. 
Oook Geraniums, die overgehouden werden.
Het stond niet maar hing: dunne plankjes aan geknoopt touw, soms wel 3 boven elkaar. Dat hing dan voor het raam met frutsels: kleine gekleurde flesjes en potjes. Stond wel grappig maar het was niet echt stabiel zodat er vaak toch wel dingen sneuvelden. Soort letterbak zonder achterwand, aan een touwtje.
Ja, dat weet ik nog! Gedoe. En net zo’n stofnest als de letterbak