Begin jaren ’80 besloot ik dat het tijd werd om op eigen benen te staan, daarvoor woonde ik in een soort pension te Wateringen. Ik spitte de krant door op zoek naar een kamer in Den Haag en ging samen met mijn moeder kijken. De kamers die ik te zien kreeg leken me wel aardig maar er waren altijd dingen die mij deden besluiten niet die kamer te nemen. Of ze waren te duur of er waren zoveel regeltjes waar je je aan moest houden omdat de hospita vaak ook in hetzelfde pand woonde en toch wel van haar rust hield. Tja, dan moet je maar geen kamers verhuren tenzij je geld nodig hebt en woekerprijzen vraagt.
Uiteindelijk kwam ik terecht in de Ieplaan en de huiseigenaar woonde daar zelf niet. Later ben ik erachter gekomen dat hij meerdere huizen bezat en daarvan alle kamers verhuurde. De Ieplaan was geen verkeerde keus geweest, al woonden er 13 mensen in dat huis en was er beneden maar een douche. Maar al die jaren dat ik daar gewoond heb, maakte ik het niet mee dat wanneer ik wilde douchen, die ruimte bezet was. Of ze maakten er op andere tijdstippen gebruik van of ze gingen nooit onder de douche. Ik had een piepklein kamertje, tweehoog achter en betaalde daar 350 gulden in de maand voor. Alles was inclusief gas, licht en water. Op het halletje boven stond een fornuis waar ik zelf mijn potje kon koken. Dat ging zonder problemen, koken had ik me vrij snel eigen gemaakt. Op die gang stond ook een koelkast voor algemeen gebruik en er verdween wel eens een pak melk en natuurlijk wist niemand wie dat gedaan had.
Mijn familie maakte zich grote zorgen om mij toen ik aankondigde op eigen benen wilde staan, alleen mijn moeder had er het volste vertrouwen in dat ik het hoofd boven water kon houden en dat vertrouwen bleek later niet onterecht. Ik was helemaal selfsupporting; draaide eens in de week bij een wasserette mijn wasjes en financieel ging het ook goed want ik had een eigen inkomen. Ik woonde daar enkele maanden en toen kwam de kamer naast de mijne vrij die veel groter was en bovendien een balkon had. Goed, ik betaalde daar honderd gulden meer voor maar dat was geen probleem. Ik had daar ook mijn eigen koelkast die ingebouwd in een kast was en die had ik overgenomen van de vorige bewoner, dus spoorloos verdwenen levensmiddelen behoorden tot het verleden.
Het was zaak dat je zelf je kamer, de toilet en douchecel schoonhield al waren er huisgenoten die wat dat betreft nooit hun handen lieten wapperen. Ja, een douche voor dertien mensen is toch wel weinig; gelukkig was er wel op iedere etage een toilet. Boven het trappenhuis was een glazen dak en soms lekte dat wel eens en de verwarming functioneerde ’s winters ook niet altijd naar behoren. Maar ondanks dat alles heb ik er toch enkele jaren met plezier gewoond en achteraf kan ik zeggen dat ik toen heel gelukkig was.
Woonde jij vroeger ook op kamers en net zo naar je zin als ik?
Mijn naam is...
Veel herkenbaars, Frank.
Het niet schoonhouden van de douche en de keuken door sommigen.
Het spoorloos verdwijnen van spullen uit de koelkast.
Het ongevraagd gebruik van je keukeninventaris.
Maar ook het ultieme geluksgevoel van vrijheid en zelfstandigheid.
Het huis waar ik op kamers woonde was een grote oude villa.
De familie woonde beneden, en verhuurde boven 4 kamers, met gebruik van douche, wc en keuken.
Wastafel op de kamer.
Ook ik had eerst een kleine kamer en later een veel grotere.
Een voordeel – soms ook nadeel- was dat het vlak achter mijn werk was.
Als om kwart over 7 luid aangebeld werd wist ik dat het weer zover was: ik had me verslapen, en de nachtdienst stond voor de deur om me te wekken…
Nee, ik heb nooit op kamers gezeten, ken het dus niet, altijd bij mijn ouders gebleven ook tijdens mijn verdere schooltijd, maar ik vind het wel leuk om je verhaal te lezen Frank!
Ik heb zelf nooit op kamers gewoond. Maar moest bij het lezen wel direct aan oude meisjesboeken denken. Aan hospita’s (hoe laat ben je thuis?) en aan kostschool/internaat(wie kent ‘Pitty op kostschool’ nog?).
Mijn man woonde zowel op internaat (intern zoals dat heette) als bij een hospita. Hij at aan tafel mee en ging na zijn studie beneden nog een drankje drinken. De voormalig hospita is nu dik 90 en we komen er nog regelmatig. Het kamertje bestaat trouwens nog steeds (geen inwoners meer). Leuk om te zien.
Mijn buurvrouw verhuurde in de jaren 60-70 kamers. Leuk ook om te zien hoe verschillend de kostgangers waren. Er was er eentje die altijd in pyamabroek eieren kwam bakken, het was namelijk met gebruik van keuken. Voor de verhuurster, (weduwe) en haar kinderen, ook geen enkele vrijheid denk ik nu want de huizen waar ik mijn jeugd door bracht hadden een keuken/kamer. Het was puur gedwongen denk ik om wat meer inkomen te hebben. Er zaten ook vreemde kostgangers bij.
Kamers zijn nu (bijna) niet te betalen voor studenten. Dan maar meer reizen met de OV jaarkaart…
Nee, ook ik heb nooit op kamers gewoond. Tot mijn 23e bij mijn ouders en daarna op mijzelf.
Zoals voorgaande scribenten heb ik ook nooit op kamers gewoond. Dacht ook dat zoiets meer ‘van voor mijn tijd’ was, maar gezien het jaartal in jou verhaal dus niet.
Ik ging gewoon op een gegeven moment samenwonen met mijn vriendin op een flatje in Amsterdam Osdorp begin jaren 80. Erg duur, maar erg leuk.
Nee, niet op kamers gewoond/gezeten.
Op eigenbenen staan was voor mij in een zomerhuisje in Egmond-Binnen (1982). Heb daar een half jaar samengewoond, maar vanwege de kou en schimmel daarbinnen zijn we snel op zoek gegaan naar een echte woning. En die hadden we ook snel, een nieuwbouw eensgezinswoning in Alkmaar-Noord.
In 1959 werkte ik op het postkantoor in het dorp waar ik woonde als telefoniste. Toen het dorp telefonisch werd geautomatiseerd werd ik overgeplaatst naar het hoofdpostkantoor in Groningen.
Van werkgever PTT mocht je destijds niet verder dan 10 km van je werk wonen. Voor mij was dat 25 km en dus moest ik op kamers. Via via vond ik bij een alleraardigst echtpaar een kamer. Het was de kamer van de zoon van des huizes, die op de kustvaart zat. De andere slaapkamer was van het echtpaar. De kamer leek veel op de kamer van de foto. ‘s Avond at ik met het echtpaar mee, dus ik hoefde de keuken niet te gebruiken.
De hospita had een zoon die op de kustvaart zat. Toen ik een keer een weekend naar mijn ouders was kwam hij onverwacht thuis. Toen ik ‘s zondagsavond weer in bed wilde stappen lag er een zakdoek op mijn hoofdkussen.Getverderrie! Nou ja, kussen omkeren dan maar. En wat denk je? Zijn sokken onder het kussen!
Dat hij in het bed had geslapen kan ik snappen, maar dat ze het niet even hadden verschoond. Ik heb maar een handdoek over het kussen gelegd, maar ik was boos. En toch, verlegen als ik was, heb ik er niets van gezegd. Een half jaar later versoepelde de PTT de woon/werk/reis-regel en ging ik weer bij mijn ouders wonen. Daar ben ik gebleven tot mijn trouwdag. In die jaren heel normaal.
Nee,nooit echt op kamers gezeten.
Toen ik in 1987 hier heen ging,woonde ik bij de familie waar ik werkte.Mijn slaapkamer was een grote caravan,voor de rest zat ik volledig in huis,dus hadden we allebij nog wat privacy.
in 1989 een 1/2 jaar in een appartement gewoond maar dat is toch weer anders dan op kamers.
Wij hebben vroeger op de boerderij verschillende kostgangers gehad,1 zelfs voor 4 jaar,ze hadden hun eigen kamer maar aten gewoon met ons me aan de tafel.Het waren altijd studenten dus ze zaten altijd te leren,zodoende hadden we er geen last van,in het weekend waren ze altijd weg.
Nooit op kamers gewoond, dacht altijd dat dat voor studenten was. Toen ik op mezelf ging wonen was dat ‘gewoon’ in een huis…
Ook ik nooit op kamers gewoond. Ik had het veel te goed bij mijn vader en moeder. Eten en drinken op zijn tijd heel veel vrijheid. Mijn eerste op eigenbenen was na mijn huwelijk en gelukkig na vele omzwervingen wonen pa en ma weer in de buurt zodat we nog vrij regelmatig eten en drinken op zijn tijd krijgen. Lees vooral eten. Want er is nog steeds niemand die zo lekker stamppot kan maken als mijn moeke :razz:
Prijsvraag: op pagina 1 in de beste roman ooit komt een hospita voor die in latere vertaling is teruggebracht tot kamerverhuurster. Een wandaad dus!
Welke roman?
Koelkast wordt niet verscheept naar Nieuw Zeeland, Canada, Frankrijk
Heb zelf niet op kamers gewoond maar heb er wel tijd doorgebracht bij medestudenten. In de GGZ zie je kamers nog wel eens.
@EE: Dat moet De Hospita van Roald Dahl zijn! Nota bene m’n eigen schrijfsel over the tales of the unexpected!
Ook ik heb nooit op kamers gewoond. Waarom noemen ze dat toch kamers, terwijl je doorgaans maar 1 kamer had?
Wat grappig DF62, ik dacht juist precies hetzelfde!!!
@Judith,
Ik dacht eigenlijk helemaal niets, denk ik
@Judith, bedoel je ‘de hospita’? Dan krijg jij de koelkast van mij hoor
EE brengt hem wel even bij je!
Of Judith bedoelde je ‘op kamer(s)’?
@René: jij denkt toch niet dat Judith en ik jou geloven??? Dat zou namelijk voor de 1ste keer zijn dat je helemaal niets dacht…. :shock:
Hebben jullie die erge kaptafel op de afbeelding van dit log gezien?
Kaptafel: drieluikspiegel en in stijl een borstel, kam en handspiegel daarbij
Ik kan jullie geruststellen dat de foto geen afbeelding van mijn oude kamertje is. De mijne was veel knusser. Omdat ‘s winters de verwarming wel eens weigerde stonden in die periode nogal eens de ijsbloemen op de ruiten, dat was wel een van de weinige minpuntjes van die kamer en de kastdeuren en plinten waren geverfd in een soort huisbazenbruin. (nee dat woord staat niet in de Dikke Van Dale)
Ja, ik heb op kamers gewoond. In Amsterdam zuid. Een vrij grote kamer en met gezamenlijk gebruik van keuken, douche en toilet. En inderdaad: omdat we een koelkast deelden verdween er regelmatig wat. Allemaal erg herkenbaar dus.
Mijn kamertje helemaal ingericht met de spulletjes (van Ikea) die ik mooi vond. De koning te rijk was ik. Ja, het was absoluut een leuke tijd!
Omdat ik vreselijk verliefd was op een meisje, wat al met haar broer op kamers woondde, wilde ik in ’74 ook op kamers. Amsterdam 3e Oosterparkstraat helemaal bovenin een oud herenhuis bij mijn vriendin. Ook gebruik van keuken, douche, toilet maar geen verwarming!
en dat heb ik geweten ook wat een kou geleden zeg. En zondags nooit uitslapen want de kerk stond pal naast het huis dus al vroeg wakker van het klokgelui 
Het is niets geworden hoor met die vriendin toen maar toch een leuke tijd gehad met alle vrijheid die je had.Later op kamers gegaan in het oosten van het land en daarna mijn vrouw ontmoet waar ik al 30 jaar mee getrouwd ben en dat bevalt nog steeds prima.
@Eric Erres: Prijsvraag.
Eens even kijken, hoor: Roman, hospita, vertaling.
Mmm, een buitenlands boek dus.
Je zou inderdaad denken aan The Landlady (De hospita) van Roald Dahl.
Maar: dit is een short story en geen roman! Het telt afhankelijk van de uitgave hooguit 8 pagina’s!
Dus dat kan het niet zijn. Of probeert Eric ons misschien op het verkeerde been te zetten?
Verder komt, buiten de titel van het verhaal, op pagina 1 helemaal geen hospita voor.
Die term valt pas op pagina 2, 4 en 5 (2 maal).
Nee, ik vind de vraagstelling dermate dubieus dat ik me niet aan een serieus antwoord waag…
@Jeugd: ook gy Brutus..?!
op mijn 18e op kamers gegaan… een vrij grote…24 m2 voor 400 gulden.. bourdeauxrode vloerbedekking, donkerblauwe gordijnen en een ronde gaskachel waar je uitstekend tosti’s op kon bakken…half jaar gewoond en daarna een etage gedeeld met een vriend… antraciete vloerbedekking en rieten rolgordijnen.. groter, beter, goedkoper (350 gulden)…daarna gaan samenwonen met een meisje in een van dam eenheid (kamer, keuken en natte cel) in een troosteloze woonerfwijk… daarna volgde zowaar wat echte huizen, waaronder een 5 kamerflat op de 11e verdieping totdat de relatie eindigde en ik weer op kamers woonde… dit keer met eigen keukentje en slaapvide… daarna volgde een gemeubileerde kamer met een nieuwe geliefde, waarmee ik even later weer samenwoonde in een leuk appartement… de huren waar nog steeds laag (gemiddeld zo’n 400 gulden)… deze liefde vervloog wederom.. heb daar een tijd plezierig alleen gewoond… toen volgde een lange relatie… maar in samenwonen waren we niet zo goed… dus hield ik altijd iets aan… een prachtige kamer met houten vloer, glas in lood ramen, een enorme 30 meter diepe verwilderde tuin… een hotelkamer voor weinig in een louche hotel… een krankzinnig gemeubileerd hok boven een kapperszaak… een volkomen vervallen benedenwoning waar ik ‘s ochtends 1 minuut en 32 seconden kon douchen voordat het water de woonkamer instroomde… en de wc verstopt raakte (dan word je vanzelf creatief)… weer een halve etage 2 hoog achter in een huis waar nooit iemand was… daarna bij een vriend terecht gekomen… betaalde hem netjes maandelijks de helft van de huur in ruil voor de bovenverdieping… hij ‘vergat’ echter de huur over te maken naar de verhuurder…
inmiddels ben ik 44 en bewoon ik met veel plezier een gemeubileerde studio aan zee… voor 750 euro! mijn bezit past in een grote weekendtas
eigenlijk bevalt het me wel… verhuizen
Haha DF62, ik bedoelde dus dat wat betreft het op kamers wonen, inderdaad kun je niet met elk been in een kamer liggen, daar heb je er maar een voor nodig he, een kamer dus, maar je kunt het proberen
@René van Gellekom: Nou, ik denk dat je heel veel over kamers nadenkt Rene, maar dan over de gezellige kamers bij DF62!!!
In het derde studie-jaar (1968-1969) van m’n HTS was een jaar stage lopen bij 4 verschillende bedrijven verplicht. Drie stages kon ik doen met eigen vervoer of carpoolen, maar een stage bij DSM in Geleen was te ver voor dagelijks op en neer rijden. Samen met een studiegenoot, die bij hetzelfde bedrijf een stage deed, gingen we op kamer-jacht. Uiteindelijk kwamen we bij een weduwe terecht, die twee kamers kon verhuren, in een klein dorpje onder Geleen. We hadden gebruik van de keuken en douche-ruimte. Tussen de middag werden er warme maaltijden geserveerd in de kantine, dus de keuken werd alleen gebruikt voor een broodmaaltijd ‘s avonds. In het weekend waren we of thuis of aten we buitenshuis. Omdat allerlei gewoonten van de mijnwerkers-periode nog aangehouden waren, konden we uitgebreid douchen bij de DSM. Ik had zelfs een ketting, waar je je (werk)kleren aan kon ophangen, op kon hijsen en met een slotje kon vergrendelen.
De stage in Zuid-Limburg was zo gepland, dat we er de Carnaval konden meemaken. Dat hebben geweten, want er viel zoveel sneeuw in dat weekend, dat het dorp van de buitenwereld was afgesneden. Ik moest uit het raam van de eerste verdieping springen, om de voor- en de achterdeur vrij te graven.
De hospita was een aardige vrouw met twee aardige dochters. Daarna heb ik nooit meer op kamers gewoond. Wel op hotelkamers, bed-and-breakfast kamers, pensionkamers en logeerkamers bij vrienden en vriendinnen.
Toen ik 18 was ben ik op kamer(s) gegaan. Ik ging studeren in Amsterdam en dan was de afstand veel te groot.
Ik had een kamer van drie bij vier zo ongeveer, gek is dat ik daar helemaal geen foto’s van heb.
Mijn bed stond gelijk naast de deur dus had ik daar een visnet neergehangen zodat je toch visueel een afscheiding had.Ik had als verwarming een petroleum kacheltje, daar kon ik soms ook op koken als ik daar zin in had.
Ik heb er mezelf wel goed thuis gevoeld, alleen de regels van de hospita waren wel extreem , tegenwoordig zou niemand dat meer pikken vrees ik. Ik mocht tot 23.00 uur visite hebben, zelfs mijn moeder mocht niet blijven slapen.
Er zat geen slot op mijn deur zodat ze er elk moment binnen kon stappen.
Herenbezoek was eigenlijk uit den boze (dan had ze ook altijd iets te vragen zodat je nooit rustig was, ze viel na een klop op de deur gelijk binnen)
Naast mijn kamer was een smalle pijpela waarin een gasfles stond (geen koelkast dat kostte stroom) en waar een paar planken waren waarop pannen konden staan. Deze ‘keuken’ moest ik delen met een medekamerbewoonster. De douche mocht niet gebruikt worden.Ik kwam dus steeds bij vrienden met mijn handdoek langs, anders kon je nog naar het badhuis.
Ondanks alles heb ik een leuke studententijd gehad.
Dit log brengt trouwens een andere herinnering naar boven: toen we kinderen waren hadden we de grootste lol door op een stuk papier met grote letters “lege bovenkamer te huur” te schrijven en dat dan ongemerkt met een stukje plakband op iemands rug te plakken.
Denk dat onze voorouders in de grotten ook niet al te veel privacy hadden…
??:
Lege achtergrot te huur???
Hospita heet Mw. Grubach trouwens… zelfs dan is het nog ff zoeken :grin:
Toen ik op kamers woonde, al ruim 20 jaar geleden, realiseerde ik me pas achteraf dat ik in die periode heel gelukkig was. Gek eigenlijk dat je daar pas later bij stilstaat. Wellicht kan ik veel later weer over de huidige tijd hetzelfde zeggen. Nu gaat de geschiedenis zich herhalen want onze zoon gaat vanavond op kamerjacht in Zeist. Dat is vlakbij de universiteit waar hij nu alweer twee jaar studeert. Ben heel benieuwd. hij heeft concurrentie van 14 andere kandidaten en de jury, of misschien is ballotagecommissie in dit verband een beter woord, bestaat uit zijn eventuele toekomstige huisgenoten. Hij heeft dus een kans van een op vijftien die kamer te bemachtigen. Het is een kamer in een studentenflat van 5 etages zonder lift, dus ik hoop voor hem dat hij niet uitgerekend op de bovenste etage terecht komt. Ik hoop dat als hij erin slaagt die kamer te bemachtigen dat hij net zo gelukkig wordt als ik destijds was. Het betekent in elk geval dat het vogeltje na 19 jaar het nest gaat verlaten. Een cruciaal punt in je leven! het zal dan wel een stuk stiller worden thuis.
Snap nu helemaal niet meer hoe ik dat kon. Alles in een kamer van 3×4. Ik kookte op butagas, had een klein soort koelkistje voor een zak (!) melk enzo. De wastafel was gootsteen en toilet tegelijk. Douchen kon op mijn werk. En ja, ik ging ook naar de wasserette. Soms had ik weinig tijd tussen werk en avondschool, dan at ik eerst het toetje (bakje bulgaarse yoghurt), want dat had geen bereidingstijd nodig. Vervolgens een tartaartje – kortste bereidingstijd, dan de groente en tot slot een aardappel. En dan wegwezen.