Omdat de DVD speler ook al bijna zijn langste tijd gehad heeft; zijn opvolger; Blue Ray DVD begint in opmars te komen, leek het mij een leuk idee eens aandacht te besteden aan de voorganger van de DVD speler; namelijk de videorecorder. In de begintijd had je veel verschillende systemen: om er een paar te noemen: AMPEX, Betamax, Betacam SP, HI 8, S-VHS, Video8, Umatic, VHS en Video 2000.
In 1984, toen ik al twee jaar op kamers woonde besloot ik zo’n apparaat aan te schaffen. Financieel had ik het goed dus geld was het probleem niet. Collega’s op de zaak adviseerden mij uit de vele systemen te kiezen voor VHS. Ik volgde die raad op en had achteraf geen spijt van die keuze. Mijn eerste videorecorder was een Panasonic en dat merk ben ik trouw gebleven met uitzondering van een slippertje met JVC. Het apparaat kostte mij destijds rond de 2000 gulden, een fors bedrag, terwijl je nu (hoelang nog?) videorecorders kunt kopen vanaf €30,-
In het begin wist ik nog niet goed om te springen met mijn nieuwe aanwinst; zo dacht ik dat wanneer je een bepaald programma opnam, je TV aan moest blijven staan. Dus toen ik de timerecorder inschakelde om tijdens afwezigheid een programma op te nemen liet ik mijn TV aanstaan op het videokanaal dat uiteraard een sneeuwend beeld gaf. Tijdens mijn afwezigheid zal er wel beeld en geluid aan hebben gestaan zodra mijn programma begon zodat het net leek of ik thuis was. Ook heb ik een keer twee uur lang testbeeld opgenomen dankzij een verkeerde kanaalkeuze.
Ook werd ik lid van een videotheek en moest daarvoor inschrijfgeld betalen van, ik meen 10 gulden. De films die ik huurde waren allemaal films van B kwaliteit; films die nooit de bioscoop gehaald hebben. Ik was in die periode ook lid van een koor (zie log) en omdat ik een van de weinigen was met een videorecorder nodigde ik het hele koor eens uit om bij mij een gehuurde film te komen kijken. Gelukkig kwamen ze niet allemaal want mijn kamer was in een keer vol bezoek en sommigen moesten op de grond bivakkeren. Ik zou echt niet meer weten welke film ik geleend had, mogelijk meerdere films.
Wat weet jij te vertellen over je eerste videorecorder?
Mijn ouders kochten er eentje niet zo lang voordat ik emigreerde. Wat een pret, nu kon je programma’s bewaren. Volgens mij hebben we er in die eerste jaren nooit een gehuurde of gekochte video op afgespeeld, het was puur voor het opnemen. Geloof dat het Betamax was. Een zwaar, groot ding.
Mijn eerste videorecorder in NZ had ik in 1990, nu eveneens voor video afspelen alsmede dus opnemen. Ha ha Frank, wat is het soms wel eens moeilijk om zo’n recorder precies af te zetten op je tv-systeem zodat als je iets op TV1 wilt opnemen, niet het programma van TV3 tevoorschijn komt of, zoals je al zei, een testbeeld. Is mij ook overkomen, of helemaal niets op de band, zelfs geen sneeuw! Die eerste recorder gaf de geest de dag van de Sydney Olympische Spelen Opening in 2000 en ben toen linea recta naar een winkel gegaan om een nieuwe te halen, die nu af en toe nog dienst doet voor de dochters. Video is nu weer bijna 100% voor het opnemen (en later afspelen); film kijken is zo’n beetje totaal DVD en dat kan ook al op de meeste computers.
Ik denk dat de mensen bij Panasonic je dat JVC slippertje wel zullen vergeven Frank.
Die opsomming van al die verschillende video tape varianten baart me zorgen, zeker als ik dan ook nog lees dat er al weer een opvolger voor de DVD zit aan te komen. Waarschijnlijk liggen er her en der (vooral privé) Video2000 tapes die nooit zijn geconverteerd naar een moderner format. Nu zijn ze al super zeldzaam, maar over 50 jaar is er echt geen Video2000 recorder meer te vinden waarmee je die tapes kunt afspelen. Over 100 jaar is er waarschijnlijk ook geen apparaat meer waarmee je een DVD kunt afspelen. Dat betekent dat heel veel materiaal verloren gaat omdat het alleen leesbaar is met technologie die niet meer bestaat en ook niet wordt nagemaakt. Zelfs het jpg formaat voor foto’s kan op deze wijze verdwijnen. Eigenlijk moeten we alle teksten en foto’s afdrukken en alle filmpjes converteren naar de ouderwetse filmtapes. Dat zijn de formaten die onze achterkleinkinderen 100% zeker kunnen bekijken. Of er over 100 jaar aparatuur is waarmee je de digitale formaten uit de jaren van 1980 tot 2020 kunt bekijken is immers zeer twijfelachtig.
In holland hebben we nooit een vcr gehad.
Mijn eerste vcr,een zeinith heb ik in 1990 gekocht,heb ik toen ook nog $400. voor betaald, ik heb heb nog,sommige tapes werken wel,sommige niet.Nu zijn ze $40.
Mijn ouders kochten een VCR niet lang voordat ik emigreerde en uitsluitend voor het opnemen! Betamax geloof ik.
Mijn eerste VCR in NZ was in 1990 en ja ook ik nam wel eens ‘sneeuwbuien’ op of een niet-bestaand kanaal omdat het vaak een hele toer was om je VCR af te stellen op het bestaande tv-net etc. Nog steeds was de VCR voornamelijk voor het opnemen. De dag van de opening van de Sydney Olympische Spelen gaf het ding de geest en kocht ik linea recta een nieuwe die nu dienst doet als de dochters iets op willen nemen. Films zijn nu bijna 100% op DVD en die kun je op de meeste PCs afspelen. De tijd schrijdt!
Wij hadden inderdaad ook een VHS videorecorder van JVC of Panasonic ja, weet dat niet meer precies, en de Betamax kochten we niet want…..dan kon je bepaalde videobanden er niet in doen of zoiets????
Ik heb het nu dus over de eerste videorecorder bij mijn ouders thuis! We huurden ook wel eens films maar mijn vader was er niet altijd blij mee, was altijd bang dat er nog pindakaas van een ander aan zou zitten zodat onze VHS misschien kuren zou gaan krijgen….is gelukkig nooit gebeurd.
Mijn 1ste video recorder kocht ik op een zondagochtend bij Radio Leo in Rotterdam rond 1989 denk ik. Ik ben samen met m’n vader gegaan, niet omdat hij er verstand van had geloof ik maar meer voor de gezelligheid. Ook ik koos voor een VHS. En ik weet wel dat het een heel bedrag was, maar alleszins waard. Inmiddels ben ik aan video recorder 3 bezig, maar de kwaliteit van zowel recorder als banden laat nog wel eens te wensen over. En het terugspoelen is zo vervelend he, zeker als je een dvd recorder ben gewend.
Ik was een jaar of 17 toen ik ‘samen’ met mijn moeder een videorecorder kocht. Ik woonde als laatste van de zeven kinderen nog thuis en mijn moeder had net haar eerste kleurentelevisie gekocht. De afstandsbediening koste toen apart 200 gulden(toen kon je die tv’s nog zonder ab bedienen).
Ik had een zwager die bij Sony werkte en dus konden we tegen inkoop een mooi apparaat kopen. Wij waren dus aan de betamax het systeem wat Sony ontwikkelde met Philips, maar die alleen door Sony werden gemaakt.
Het was meteen al een succes(NOT), De eerste band werd opgevreten en dat bleef hij bij tijd en wijle doen. Ondanks dat hadden we toch veel plezier van dat ding. Later kocht ik toch een vernieuwde versie die ook banden opvrat. Ik heb hem terug gebracht omgeruild voor een JVC. Een fantastisch apparaat.
Ondanks dat Sony en Philips(Video 2000) de onbetwiste winnaars waren van kwaliteitsvideosystemen werd het mindere vhs de winnaar en de standaard.
Nog lange tijd werden betamaxbandjes ook bij de omroep gebruikt en ik geloof zelfs nu nog. Voor de professionals is er ook niets beters dan betamax, terwijl ik persoonlijk geen goede ervaring ermee had.
Hm, DVD spelers alweer bijna ouderwets?
??:
Wij zijn altijd laat met de aanschaf van dergelijke apparaten, die van ons staat er ongeveer een jaar, en dan nog min of meer gedwongen omdat de videotheek simpelweg alleen nog maar DVD’s in zijn assortiment had.
We waren dus ook laat met het aanschaffen van een videospeler.
Zo midden jaren 80 leenden we als we naar de videotheek gingen een speler erbij, een behoorlijk lomp geval voor huidige begrippen.
Ik denk dat onze eerste speler begin jaren 90 zijn intrede deed.
Maar kan ik dan spreken van “jeugd”sentiment? Ik was de dertig al ruimschoots gepasseerd?
Jaren geleden toen ik 16 jaar was, kocht ik mijn eerste video recorder en kleuren tv.
Inderdaad een hoop geld, ik heb zelfs een lening genomen,de eerste en de laatste, zoveel rente dat je moet betalen!!
De video, was na een paar jaar al kapot versleten knoppen.
Daarna heb ik er nog 3 versleten, maar de kleurentv van panasonic, bleef het doen, vorige week na 30 jaar, heeft mijn geliefde hem bij het grof vuil gezet!!
Onze eerste videorecorder kochten wij in april 1979. Een Panasonic (eentje waar Lous Haasdijk reclame voor maakte). Het was een zogenaamde bovenlader en die kostte fl 2.700,–. Dat ding was loeizwaar want het woog maar liefst 17 kilo! De banden waren in die tijd ook nog schrikbarend duur. Een band van 2 uur kostte fl. 48,– en een band van 3 uur fl. 62,–. Enkele jaren later begon de prijs te zakken en kocht je een band van 3 uur voor fl. 49,–. Pas halverwege de jaren 80 werden de banden beter betaalbaar, in 1986 zakte de prijs naar ongeveer fl 20,00 en elk jaar daarna zag je de prijs steeds verder zakken.
Er werd destijds ook gezegd dat de banden maar een beperkte houdbaarheid zouden hebben maar ik heb de eerste peperdure banden kortgeleden nog gedraaid en de kwaliteit is nog steeds perfect!
zucht….waar is de tijd
me oom had precies die video die op de foto staat
met die grote vierkanten banden die je boven moest invoeren. ik was stik jaloers dat wij er geen hadden :sad:
had ie ook nog een commodore 64(nog jaloerser hihi)….ik was altijd blij als we bij hem op bezoek gingen,altijd video kijken.
onze eerste video was een video 2000 van grundig,staat nog op zolder.was handig,want je kon er dubbelzijdig opnemen mee opnemen:positief:. raar dat die het heeft afgelegt tegen de vhs. was een mooi systeem.
Moet ik opeens denken aan dat hilarische stukje van Van Kooten en De Bie waarin Wim de Bie als klant bij de videokeizer naar binnen gaat om een kinderfilm te huren voor een op handen zijnd kinderpartijtje en dat hij uiteindelijk de zaak verlaat met tien pornobanden. Zegt de winkelier nog als De Bie het pand verlaten heeft: “Kinderpartijtje, de viezerikken, kan je nagaan wat ze voor volwassenenfeestjes komen lenen!”
Ja zo’n videorecorder hebben wij ook nog gehad, volgens mij waren het toen nog videobanden die je aan twee kanten kon opnemen. Ik had namelijk de hele serie “De Tovenaar van Oz” opgenomen op video, maar later ging onze videorecorder kapot en konden wij ze niet meer afspelen in onze nieuwe videorecorder omdat toen de eenzijdige banden kwamen.
Uit mijn oorspronkelijke tekst werd dit stukje verwijderd, waarschijnlijk omdat de log dan te lang zou worden. Hier komt hij dan:
Zoals ik al zei, mijn eerste videorecorder was een Panasonic van het systeem VHS. Saillant detail was dat er een niet draadloze afstandsbediening bij hoorde. Ik kocht er meteen een tweedehands kleuren TV bij en kon mijn oude zwart-wit toestel probleemloos inruilen. Dit deed ik allemaal bij Stadhouder; een audio/videozaak op het Thomsonplein te Den Haag waar ik toen vlakbij woonde. Eerder schafte ik daar mijn audiomeubel met toebehoren aan en omdat ik daar goede ervaringen mee had besloot ik genoemde spullen bij dezelfde zaak te kopen.
Ik woonde destijds met twaalf anderen in huis; allemaal kamerbewoners, daarom had ik op mijn kamerdeur een extra slot aangebracht, bang voor diefstal van mijn apparatuur, wat door mijn buurman verkeerd begrepen werd. Hij dacht dat ik dat speciaal voor hem gedaan had, want hij dacht dat ik hem niet vertrouwde. Hoe ik hem ook probeerde te overtuigen van het tegendeel, lukte dat pijnlijk genoeg niet.
Van huis uit hadden we geen VCR.Ik kocht mijn eerste VCR in 1988 toen ik nog thuis woonde. En zoals zovelen deed je dat ook om programma’s op te nemen zodat je er later nog naar kon kijken. In de praktijk bleek dat als je er geen tijd voor had om de ‘live’ uitzending te bekijken je ook geen tijd had om de opgenomen band te bekijken :neutral: .Ook maakte ik met camera eigen opnamen. Recentelijk heb ik al het video materiaal wat moet overleven op DVD gezet. In aansluiting op Eirrah dat is natuurlijk het probleem. Film is uiteindelijk ook vergankelijk. Video banden zijn dat ook en ook van DVD spreekt men van ‘beperkte’ houdbaarheid. Dan zullen we de DVD’s over een paar jaar ook maar weer over zetten op een ander medium. En zo zullen we altijd bezig blijven om die dierbare herinneringen, die jeugd sentimenten, te bewaren in beeld en geluid.
Dat was in de herhaling, van mij eerder bij de reacties want er verscheen een hele tijd niets –
en dan twee keer is teveel van het goede.
Even terzijde, heb het aantal apparaten in huis geteld dat DVDs kan afspelen: 6. En videos: 2. DVDs kunnen dus ook afgespeeld worden op van die playstations, en dat is geen JS volgens mij.
Mijn moeder huurde de eerste tijd een videospeler ( geen recorder ) bij de videotheek.
Ik weet nog wel dat het meestal voor een weekendje gehuurd werd of tijdens de vakantie voor een hele week. voor een X bedrag had je dan de speler + 10 videofilms. En die speler zat dan in een loeizware koffer. Mijn eerste eigen video recorder heb ik gekocht in 1991. een philips was dat. Ik geloof dat hij rond de 300-400 gulden kostte. Maar ik werkte toen in de avonduurtjes en dan mis je toch wel wat tv programma’s. Dus de videorecorder was een uitkomst voor mij.
@ Frank n.a.v. Van Kooten en de Bie: erg leuk was die keer dat de vieze man een video wilde kopen en hij kreeg de vraag terug: VHS of Betamax, en dat het aarzelende antwoord was: doe maar Bematax :grin:
Wij waren zéér laat op videogebied. Ik zal een jaar of 24 zijn geweest en misschien zelfs net het huis uit zijn geweest. Ik was ook erg laat met het zelf kopen van zo’n apparaat. Nooit veel gebruikt ook. Nu we digitale tv hebben en alles supermakkelijk kunnen instellen, nemen we wel veel op.
In 1984 kocht ik mijn vidoerecorder, merk panasonic dat was voornamelijk om de Olympische spelen in Los Angeles te bekijken in de zomer, i.v.m. tijdsverschil van meer dan 6 uur. ik kocht er ook 2 banden bij, en nam heel wat op, en bekeek het wanneer het me uit kwam, Een hele goede uitvinding was het, en het systeem vhs, is gebleven. Ik gebruik nog steeds regelmatig de video voor programma’s die te laat beginnen naar mijn zin, en 2 of 3 dagen later bekijk ik het. Nu komende zomer kan ik het weer gaan doen.
In 1986 had ik ook zo’n ding voor mezelf, een VHS. M’n ouders namen een paar jaar later een V2000, maar met dat ding gebeurde niet zoveel. Ik geniet nu nog van m’n videobanden van destijds
Mijn alereerste videorecoder was een Philps VCR met zo,n kookwekkertje erop dat ding was loeiduur 2200 gulden toen destijds (1973) Videotheeken waren er nog niet.Ook het VHS systeem was er nog niet het hete toen nog VCR.
Onze eerste videorecorder was er ook 1 van Panasonic en kostte destijds 2500 gulden!! ook wij huurden B-films bij de videotheek en gingen zelden tot nooit meer naar de bios maar hadden regelmatig video avondjes (Faces of Death! wel eens gezien??) griezelige gruwel in ieder geval.
Tegenwoordig een DVD-recorder die de reclameblokken schijnbaar onthoudt en waar het dus goed doorspoelen is van hoofdstuk naar hoofdstuk
Leuke foto! Dat uitstekend geval aan de rechterkant was de ontvangst unit voor de draadloze afstandbediening. Heel bijzonder, want de meeste apparaten hadden in die tijd nog gewoon een afstandsbediening met snoer. Die Philips VCR uit de jaren ’70 herinner ik me nog wel. Type 1700 of zoiets. Met die dikke video banden. Later kwam Philips met het V2000 systeem. Dat systeem was veruit superieur aan VHS en Betamax, zowel qua kwaliteit als gebruiksgemak. Met v2000 kon je bijvoorbeeld 2×8 uur opnemen op 1 videoband! (je kon de banden net als een cassettebandje omdraaien). Verder was het zoeksysteem perfect en de beeldkwaliteit vele malen beter dan die van VHS en Betamax. Het model waar ik mee werkte was in tegenstelling tot de meeste andere videorecorders zelfs al stereo (bovenlader model 2024 – zie foto hierboven). Jammer genoeg hadden de meeste mensen al een VHS of in mindere mate een Betamax thuis staan. Misschien wilden mensen wel overstappen, maar die videorecorders kosten toen nog zo’n 3000 gulden dus dat werd niet zo snel gedaan. En alles draaide toen bovendien nog om de videotheek. Het systeem met het grootste marktaandeel zorgde ook automatisch voor de grootste omzet bij de videotheken. VHS kreeg zo dus de complete videomarkt in handen ook al was de kwaliteit niet eens zo goed. Misschien maakte dat voor de meeste mensen ook niet echt uit, want dat hele video gebeuren had de explosieve groei in de jaren ’70 voornamelijk te danken aan de huur en verhuur van illegale pornofilms (dat was toen nog verboden). Mensen die een videorecorder hadden aangeschaft om dat soort films te kijken maalden natuurlijk helemaal niet echt om stereo geluid of een betere beeldkwaliteit. Alles was al gauw beter dan je oude super 8 of dubbel 8 filmprojector. Videobanden huren was toen trouwens best nog een duur geintje: 59,95 huur per band! Daar heb je nu een videorecorder voor. Voor eenzelfde bedrag kon je ook een lege band kopen. Koopvideobanden gingen over de toonbank vanaf 150,- tot 329,-! Het “specialistische” werk was zelfs nog wel eens duurder. Later (rond 1983/1984) werd het allemaal gelukkig een stuk goedkoper en kon je ook al voor een tientje een lege VHS band kopen. Een lege videoband voor een V2000 recorder kostte toen toch nog 25,- maar had dan ook een veel langere opnameduur (2×4 uur of 2×8 uur longplay). Nee, vroeger was echt niet alles beter :negatief:
Wij kregen pas een videorecorder toen het allang niet meer interessant was om er eentje te hebben. Sinterklaas gaf ‘m cadeau aan mijn ouders. (Mijn jongste zusje geloofde nog heilig, en dus was het ‘van’ en niet ‘met’ Sinterklaas dat we de videorecorder kregen.)
Het heeft bijna net zo lang geduurd voor mijn ouders eindelijk aan de dvd-speler gingen.
Nog steeds gebruik ik een videorecorder om op te nemen als ik niet thuis ben. Lekker ouderwets hè. :positief: Als babyboomer ben ik er nog niet aan toegekomen om een dvd-recorder te kopen.
Mijn eerste video. Ik kluste in die tijd nogal en zodoende extra geld. Normaal was er altijd wat nodig en dus super luxe dingen kwamen er niet gauw. Mijn vrouw had graag een cd speler en toen we gingen kijken kwamen we thuis met een videorecorder. Heel veel mensen hadden hal zo’n apparaat en dus wij nu ook. Een Erres met een servicecontract wat maar goed was ook. na een jaar kreeg dat ding kuren en ben dus ook diverse malen naar Voorburg het servicecentrum van Phillips gereden steeds het zelfde gelijk of na een poosje. Een briefje met het steeds terugkerend probleem leverde een telefoontje op met de mededeling dat ik een ander uit mocht zoeken en als het nieuwe model duurder was iets bijbetalen en zo had ik na bijna 3 jaar en voor ƒ100 weer een nieuwe recorder met weer servicecontract en deze heeft het vele jaren prima gedaan. Inmiddels zijn we aan de dvdrecorder en wordt er niet veel meer opgenomen. Eigenlijk is er niet zoveel op tenemen. Films worden 100 maal herhaald en de rest is meestal pulp, maar onze eerste video was een mijlpaal net als onze eerste kleurentv en cd en dvdspeler.
Wij begonnen ook in de jaren 80 met een vhs, ik heb toen veel videoclips zitten opnemen, later op kamers had ik een dubbele vhs, net als ik daarvoor een dubbel casettedeck had, zo kon ik een film opnemen en later op een andere band de irritante reclames eruit halen.
Die mogelijkheid mis ik met de dvd, o nee helemaal niet, helemaal geen reclames meer
en ach ik zie ook het en der weer pickups te koop, wie weet gaan mensen over 100 jaar weer nostalgisch over op dvd
De eerste videorecorder van mijn ouders was een echte VCR van Philips. Dat was dus het type (VCR) vóór al die andere genoemde types. Een Philips N1500 was het, herinner ik me zelfs. En er kwamen echt mensen vamn heinde en verre naar kijken naar dit wonder der techniek.
Banden van ca. 6 cm dik van 30, 45 en 90 minuten die echt een kapitaal kosten en die je nog kon late
Mijn ouders schaften begin jaren 80 een Philips Video 2000 aan, een van de eerste modellen volgens mij. Echt loeizwaar en hij had behoorlijk wat kuren na verloop van tijd.
Ik weet nog dat daar een voorbespeelde instructietape bij zat, met een tekenfilm van een mannetje dat alles over de video ging uitleggen. Maar ja, de bandjes waren toen in het begin best duur zodat die band op een gegeven moment gewist werd. Echt zonde, wat zou ik dat filmpje nog eens graag een keer zien !
ik heb mijn eerste videorecorder gekocht op de zwarte markt in beverwijk dat was in 1988. het was dus een video 2000 systeem van philips en hij deed het goed. ik heb veel opgenomen. maar ik heb ook een vcrn1700 gehad en zelf een betamax maar nu een VHS. van dvd wil ik totaal niks van weten. de ouwe vertrouwde videorecorder dat is het beste
eduard elskamp
Ik leerde het begrip “Video”kennen in de zesde klas van de lagere school. Wij hebben er toen een projekt mee gemaakt over “Wonen en leven”Dat was best leuk; dan ging je in groepjes de wijk in om mensen te interviewen, te filmen in het park, e.d. Wel had ik zelf liever gehad dat er een toneelstuk geschreven en gefilmd zou worden, want ik was gek op toneelspelen. Maar dat zei ik niet en eigenlijk was dit ook best leuk…
Toen ik nog thuis bij mijn ouders woonden, het zal ’83 of ’84 geweest zijn,kochten we een video 2000 van Philips van het type waarvan de foto bovenaan deze site staat. Het was een storinggevoelig apparaat, dat regelmatig spontaan uit ging en vast liep. Drie jaar later kocht ik een VHS van Panasonic, type NV-G12, een industrieel wonder: nu, 23 jaar later staat hij nog steeds standbij en wordt regelmatig gebruikt.
Mijn eerste videoherinnering gaat terug naar ongeveer 1977. We waren op schoolreis en onze gymleraar had een portable videoset van AKAI. Een loei van een zwartwitcamera en een opnameapparaat waar wel een schouderband aan zat maar die een klein manneke als hij toch maar beter niet kon omhangen. En toch was het magisch dat we ‘s avonds na het eten met zijn allen voor een te kleine tv zaten te kijken naar beelden van de speurtocht van die middag!
Mijn toenmalige zwager was wel van de nieuwe snufjes. Hij kocht eind jaren 70 een Philips N1702. Een VCR-machine met enorme blokken van banden. (ter vergelijking: Leg maar een stapeltje van een stuk of 4 CD’s in doos op elkaar, zo groot was één band). Als je dat had, was je hip, en liep je echt voorop. Ik vond het een wonder. Je kon naar Nederland 1 kijken en later iets zien wat dat apparaat tegelijkertijd van Nederland 2 had opgenomen. Te gek! Nog spannend werd het toen er met veelbetekenende blikken een band uit de kast kwam waarop een heuse pornofilm stond. Dat hadden we echt nog nooit gezien!
In 1983 kochten mijn ouders hun eerste videorecorder, een Panasonic VHS-bovenlader. En wij mochten af en toe naar de videotheek om een film te huren…. spannend was dat! Trots was je ook, dat jij en een aantal buurkinderen zo konden laten zien: ja, WIJ hebben er al een! Heel wat goeie, minder goeie en zeer slechte films gezien in die tijd. Werkelijk ALLES werd uitgebracht.
Mijn eerste eigen recorder was een Philips N1512, een winkeldochter van een plaatselijke electronicazaak. Maar wat een goeie en fijne machine. Heb daar heel wat films van de machine van mijn ouders mee overgespeeld. Die oude VCR-banden kocht ik toen zo’n beetje per doos op, het systeem was in onbruik geraakt inmiddels.
Momenteel heb ik thuis op mijn hobbykamer mijn laatste videorecorder. Of liever gezegd: een combinatie-apparaat van een VHS-recorder en een DVD-recorder. Een paar jaar geleden nieuw gekocht, zo kan ik toch nog af en toe naar iets kijken dat ik wel op band heb maar niet op schijf…. maar het videotijdperk is voorbij. En dat is best snel gegaan.
Mijn herinnering aan onze eerste recorder was niet zo leuk. Mijn zus, horrorfilm fan, gooide er meteen een griezelfilm in. Niet zo leuk dus. Maar zij werkte wel vanaf het allereerste uur van de video recorder in een videotheek. Die was wel klein, maar het liep erg goed. Het was snel duidelijk dat men het fijn vond zelf te kunnen bepalen wat men ‘s avonds op tv zag. Misschien dat daarom vandaag de dag, zelfs met de mogelijkheid van downloaden, videotheken nog steeds bestaan.