Het opruimen van het huis heet voor mijn partner rommel verplaatsen. Maar deze keer kan ze mij niks kwalijk nemen. Veel spullen naar Roteb, Kringloop, Marktplaats of terug naar rechtmatige eigenaar i.c. mijn broer. Dat scheelt. In de (deels) vrijgemaakte zolder kan nu verder actie worden ondernomen. Helaas ligt het werk weer even stil want ik heb de ansichtkaartenboeken en poesie van mijn moeder terugevonden. En dan ga je bladeren en dromen.
Twee dikke boeken ansichtkaarten, vol met kaarten en een poesie-album waarin enkele collega’s een foto hebben geplakt ipv de gebruikelijke poesie afbeeldingen.
De kaartenboeken bevatten ansichten tot mijn moeders trouwen in 50. De kaarten lopen vanaf 1927: vier jaar oud. Een prachtige collectie waarvoor een handelaar in zijn handen zou wrijven want in kaarten is heel veel handel. De twee boeken zijn er slecht aan toe maar niet de kaarten en vaak zijn datumstempels goed te lezen. Ondanks dat veel kaarten uit het passe partout zijn gevallen is de volgorde toch grotendeels bewaard gebleven.
Sommige kaarten, van filmsterren, hebben een gaatje van een punaise! Leuk om te weten wat mijn moeder boven haar bed had hangen. Na langer doorgewerkt te hebben dan de meeste vrouwen wachtte uiteindelijk toch ook voor haar het gezin.
Mijn moeder kende ik later als een wat angstige, niet heel reislustige vrouw. Maar na bestudering van de boeken is mij duidelijk geworden dat ze in haar jeugd de korte vakanties bijna altijd logerend doorbracht. Al heel jong en varierend van Amsterdam tot Frankrijk. Bij kennissen en jeugdhergen, in dat geval wel met een vriendin.
In een herberg moet ze een keer een jongen zijn tegengekomen want ik vond een afwijkende kaart waarbij ook nog de postzegel onderste boven geplakt zat. De oudere generatie weet misschien nog wel wat dat betekent. Ze heeft de kaart bewaard maar of mijn interpretatie door haar gezien en gedeeld is? In ieder geval kon ik geen punaise gaatje ontdekken en heb ik de vader gehad die ik heb.
Wat een mooi verhaal Eric. Geweldig. :positief:
Goh….ben onder de indruk,@Eric.Prachtig beschreven verhaal, van het sentiment van je moeder en nu ook het jouwe…
Goh Eric, dat is ook toevallig; mijn huiskamer staat momenteel vol spullen die naar de kringloop gaan maandag. Dus dit weekend zit ik nog even in de rommel en als die lui mijn spullen gehaald hebben moet ik gauw een afspraak maken met grofvuil voor de spullen waar zelfs de kringloop niets aan heeft.
Leuk, ik vond laatst ook een brief die mijn overgrootmoeder ooit geschreven heeft; ik heb haar niet bewust meegemaakt maar zij mij wel; ik was twee toen zij overleed. Mijn overgrootmoeder (van moeders kant) had talent om te schrijven dus wellicht heb ik dat genetisch van haar geërfd.
Kaarten brieven herinneringen prachtig.
Toen ik 2 jaar geleden hierheen, Buenos Aires, verhuisde en mijn spul uit Nederland kwam aan. Vond ik al mijn briefkaarten correspondentie met een aantal vrienden die ik had in de laat 70 en begin 80. Fantastisch dingen duidelijk onduidelijk en onbekend. Een geweldige sensatie.
Ach wat een mooi verhaal! Ik heb zojuist mijn moeder naar het verzorgingshuis verhuisd, maar het oude huis opruimen komt nog.
De brieven van mijn vader heeft ze overigens meegenomen, maar wie weet wat ik nog vind!
Tsja Hekate, je weet maar nooit wat je nog vindt! Twee jaar geleden zijn we in dit nieuwe huis komen wonen en we moesten eerst mijn huis legen en toen die van mijn vriend, er kwam van alles naar boven maar het meeste is allemaal zelf naar de gemeentewerven gebracht die gelukkig niet ver bij ons vandaan is en de rest inderdaad naar de kringloop!We hebben nu een heerlijk opgeruimd huis en de brieven van vroeger van een vriend van toen ligt in een herinneringsdoos en daar is mijn vriend opgekomen om dat te hebben, gewoon de spulletjes bij elkaar van vroeger die je toch wil bewaren en nooit meer weg wilt gooien…..nou ja, het woordje nooit bestaat dus niet he?
Een kaart van mijn oma toen mijn tweede dochter geboren werd toen ze in het verpleeghuis zat, bijna niet te lezen maar een mooi handschrift had ze wel en daar kunnen de kids van tegenwoordig nog wat van leren!
Mijn laatste abonnement van het zwembad wat wij aan de overkant van ons huis hadden en nu gelukkig nog een recreatiepark (speeltuin) is uit 1980!!!! Kostte toen nog 26 gulden! Met mijn pasfoto erop, was toen 17 jaar, net zo jong als mijn oudste nu…… Ach, kan wel uren doorgaan maar ik laat het hier maar weer bij :positief:
Mooi verhaal EE. Ik ben dan niet helemaal de ‘oudere’ generatie maar volgens mij betekent de postzegel op z’n kop plakken zoiets van Ik hou van je.
Volgens mij is het ‘der’.
Prachtige herinneringen, zelf heb ik ook een schoenendoos met kaarten van mijn ouders, alles werd bewaard he :grin: Ook vaak verstuurd naar familie en werd later terug gevraagt.(vanwege de postzegel) Wat ook opvalt bij die kaarten is dat ze helemaal volgeschreven zijn in kleine lettertjes en vaak doorlopend tot onder het adres door.Weg doen? nooit! daar zijn ze mij te dierbaar voor. :positief:
Dank voor jullie lieve reacties!
Graag had ik nog wat verhalen gehoord, specifiek over Ansichtkaarten …
Maar zo’n mooi rustig log heeft ook wel wat.
Opgedragen aan mijn moeder.
Oma Veendam (moeders moeder) bewaarde altijd oude kaarten, tja ik herinner me nog eentje uit Venlo of zo, met van die mooie treurwilgen en er liep een mevrouw onder met een witte jas en een zonnebril op. Dat plaatje kwam ik op allerlei ansichtkaarten later tegen. Misschien hadden meerdere steden treurwilgen met een plein…???
Prachtig verhaal eric, het zal toch niet zo moeilijk zijn om erachter te komen of een omgedraaide postzegel een betekenis had, ik zal het eens aan bejaarde bekende vragen
ja dat ken ik van die dozen met allemaal foto’s ik heb ze van mn voorouders nog veel foto’s van die zijn echt oud mischien wel 100 jaar of zo ik vond ze altijd zeer interessant
want de meeste mensen ken ik natuurlijk niet wat me altijd bij blijft is een foto van mn oma als kind zijnde genomen in indonesie samen met een indonesisch meisje later werd mij verteld dat dat indonesische meisje haar nichtje was want een voorouder die op de scheepvaart zat is in indonesie blijven hangen
zodoende en ansichtkaarten die uit verre landen werden gestuurd ook door famillie die op de grote vaart zaten , maar ik ben vooral gek op die oude foto’s en mij viel ook op dat er veel ansichtkaarten waren gemaakt met een babyfoto dr op , een mooie log :positief:
waarom ben ik die postzegels vergeten af te weken?
Het is al even geleden, maar ik ben ook een bewaarbeest. Zeker nu mijn ouders me allebei ontnomen zijn door de dood. Oude foto´s van mijn ouders, een pasje voor de taxi ( nooit gebruikt)Een schoolfoto uit de tijd dat mijn moeder op school een hoofdrol had in Repelsteeltje, hebben wij de tekst van het liedje achterop geschreven, in koeieletters, een oud boekje van W.G. van der Hulst ( Er gaat door alle landen en Bruintje de Beer) Niet eens omdat ze zo oud zijn, maar omdat je moeder of je tante ze had gekregen op de Zondagsschool, met Kerstmis, ergens in 1930.Poeziealbum van mezelf, 1958. Het valt allemaal uit elkaar maar ik kan er geen afstand van doen. Af en toe moet ik iets zoeken en dan dwaal ik weer af, kom weer foto´s tegen. Ach ja, zo was het toen, ach, wat is dat lang geleden, kijk nou. Ken je dat? Meerdere met mij, vrees ik. Niks mis mee, toch?Ik heb van de week iets meegemaakt, daar ga ik een weblog over maken. Het speelt in het nu maar het was afkomstig van toen.En ik wist het zelf helemaal niet meer, dat is het mooie.