ASCII (American Standard Code for Information Interchange) art is kunst gemaakt met behulp van de letters en symbolen van je toetsenbord van je tiep-machine of computer. Begin jaren zeventig werkte mijn broer in een kelder van de Vrije Universtiteit als programmeur. Heel af en toe kwam ik tijdens een avond-/nachtdienst wel eens als jonge tiener bij hem kijken. Hij was vaak helemaal alleen en hield zich bezig met zeer grote computers met magneetbanden en magneettrommels.
ALLES werd geprint op papier dat zo groot was als krantenpapier en netjes heen en weer op elkaar viel. Hele pakken van dat papier nam hij wel eens mee naar huis. Hij liet me ook stapels ponskaarten zien zo dik als een middeleeuwse bijbel. De ponskaarten stuurden de computers mbv de openingen, die dan licht doorlieten.
Op een dag kwam hij thuis met grote vellen papier van de printer, bedrukt met de meest ingewikkelde letters: dollartekens, plustekens, soms apart,soms met spaties en soms op elkaar afgedrukt. Het gevolg was een vaak prachtig kunstwerk in de vorm van bijvoorbeeld Rembrandt, Mad, Kennedy etc. Uiteraard ontbrak ook de naakte vrouw, vaak uitgespreid over drie of vier van die grote vellen, niet.
Pas later kwam ik er achter, dat dit een naam had, namelijk ASCII art (spreek uit: as-kie). Ik was zo onder de indruk, dat ik hem vroeg om een paar voor mij te maken, die ik op school kon uitdelen. Ik bedacht me zo om mijn verplichte spreekbeurt voor Nederlands over computers te houden. Ik had er toen de ballen verstand van, maar wist de groep aan mijn zijde te krijgen door na afloop iedereen een print te geven en wat waren ze blij, zo blij, dat ik een 7 kreeg. Uiteraard was ik zeer teleurgesteld, want ik had op een 8 of zelfs een 9 gerekend, maar het was andermaal een goed bewijs, dat het hele gebeuren rond een cijfer geven door de lerares arbitrair en corrupt was.
Mijn naam is...
Ik wist niet dat ASCII-art al zo oud was. Mijn interesse in computers kwam pas in de tachtiger jaren. Heel af en toe kom ik ASCII-art weleens tegen in nieuwsgroepen.
In de tijd dat prive-personen zich nog geen computer konden veroorloven en programmeurs een nog bijna goddelijke status hadden, circuleerde dit soort van artistieke staaltjes onder de gebruikers van bedrijfs-systemen. Als je bevriend was met zo’n persoon, kon je wel eens een afdruk op pinfeed papier krijgen. Meestal kreeg je dit op groen geliniëerd kettingpapier, maar soms op het minder gangbare blanco papier.
Ik moet nog aardig wat van deze, nu tamelijk verbleekte, afdrukken hebben liggen tussen m’n papieren.
Toen de computers gemeengoed werden en er ook de matrixprinters verschenen, heeft dit verschijnsel nog even gecirculeerd, maar dat is een langzame dood gestorven toen de beeldschermen grafisch werden en ook nog in kleur. Toen kon je echte plaatjes op je beeldscherm en printer krijgen.
Ik ben zelfs nog een programmaatje tegengekomen, dat een gescande zwart/wit afbeelding om kon zetten in een ASCII tekening.
Ik ben vanaf begin jaren 70 actief geweest in het computer gebeuren, maar met de komst van de PC, begin jaren 80, ging ook een deel van de “romantiek” van de computer verloren.
De term ASCII zegt me niets, maar het soort plaatjes wel. Ik heb ze ook wel eens van dichtbij bekeken, weet alleen niet meer in welke context. Ik moest trouwens ineens aan die 3D plaatjes denken ( waar je scheel naar moest kijken om er iets van diepte in te kunnen zien) , daar waren ook speciale trucs voor om die zelf te maken op de typemachine en PC . Leuk is dit!
Mijn allereerste kennismaking met de computer is van midden jaren ’70 op de middelbare school. Het was geen verplicht vak maar was nog in de experimentele fase. De PC zoals wij die nu kennen bestond nog niet; computers waren trage grote machines en konden een fractie van wat een PC tegenwoordig doet. Wat nu de grootte van een chip heeft, was toen een groot soort raamwerk met ik geloof magneetjes erin. Dat was toen het nieuwste van het nieuwste. Printopdrachten moesten we geven via ponskaartjes waarop we met potlood in een hokje moesten markeren. Een week of maand later kregen we onze printopdrachten terug want ze kwamen helemaal uit Utrecht en ja, ik geloof dat er toen ook wel eens Ascii-art bijzat. Als je me toen verteld zou hebben dat ik over een kleine 30 jaar ook een computer in huis zou hebben waarmee ik ook nog eens met de hele wereld zou kunnen communiceren, had ik het waarschijnlijk niet geloofd.
Aanvullend op mijn eerdere post: Ik kende de term ASCII vooral uit de Basic-programmeertaal. In Basic bestond de opdracht ASC(karakter) waarbij de ASCII-waarde van het karakter werd getoond. Zo kreeg je bij ‘print ASC(“A”)’ de waarde 65, wat de internationaal vastgestelde waarde voor de hoofdletter A was. Omgekeerd had je dan met ‘print chr$(65)’ de hoofdletter A te pakken.
Dat is nog altijd bruikbaar. Links ALT en op het numerieke toetsenbord drie cijfers ingeven en je krijgt bijvoorbeeld ♥♦♣♠. (ALT259 tm. 262)
Hahaha: het leukste item sinds tijden!
Denk jij ook wat ik denk Broer Cock? Neen, niet over DF…
Al sinds de zestiger jaren een telex vel van een paar vierkante meter met een blote dame, dmv ooo en xxx, in de rommellade (zie log).
Frequent bekeken en via ons vader verkregen.
Nu verloren, wrs…
Een pluim voor Omnivoor :positief:
Pas in 1982 voor het eerst achter een computer, dit terzijde, maar kan me nog goed die grote vellen met de afscheurrepen herinneren. Nu zijn er ook talloze mensen die emails schrijven, eh tekenen meer, op de ASCII manier. Lukt mij niet zo geweldig!
Nou EE: Broer Cock weet het ff niet geloof ik
De mijne ook niet vrees ik.
Maar ASCII herken ik uiteraard ook en uiteraard wist ik ook niet dat het dit dus was/is.
)
Er staat mij bij een man met een pet (Jan?
ik kreeg wel eens van die uitdraaien op groen/wit papier van erotische aard