Het was bestemd voor bleekneusjes en gezinnen waarvan veelal de moeder tot rust moest komen.
In ons gezin was het een combinatie. Met mijn twee jongere broertjes ging ik na Sinterklaas in 1953 voor 6 weken naar de bossen in Bunde te Zuid-Limburg. Het koloniehuis heette Huize Overbunde. Voor het eerst 6 weken van huis. Letterlijk werd ik al huilend de bus ingetrokken door een non met van die witte flappen om haar oren.
Nadat de busdeur gesloten was kreeg zij iets van een schreeuwende ekster. Wij als kinderen werden stil zwijgende musjes. Nee, het werd geen schoolreisje. Afdalend vanaf de kruisberg richting Maastricht zag je rechts boven de dennenbomen het torentje van het “kasteel” uitsteken. In mijn fantasie het kasteel van een lieve Fee. Eenmaal aangekomen bleek het van Assepoester te zijn.
Alles in het gebouw was groot en kil. Een eetzaal met pannen waar je helemaal in kon verdwijnen. En dit net na Sinterklaas en de legende waar drie broertjes levend gekookt worden in een grote pan. Smakelijk eten was er niet bij. Stevige havermoutpap met klonten tijdens het ontbijt. Niet gegeten, dan stond die om 12 uur opgestijfd, met lepel erin, weer op je plek. In de slaapzaal, kroop ik angstig onder de dekens wachtend op het morgenlicht.
Stumpers waren de bedplassers. Openlijk werden zij voor schande gezet met vertoon van hun natte ondergoed. Het twee aan twee lopen op marsliedjes hoorde ook tot het ritueel. Ik trek mijn wandelschoenen aan en wandel overal, falderie, valdera de wereld is van mij. Vergeet het maar. Een paar hoge schoenen en een paar gympies hadden wij bij ons. Deze laatste werden ook gebruikt voor lijfstraffen. Menige tattoo heb ik tijdelijk op mijn billen gehad. En als de wereld van mij geweest zou zijn had ik al lang weer thuis gezeten.
Op vrijdagavond werden we door de ziekennon gecontroleerd op hoofdluis en andere ongerechtigheden. Stond je niet keurig in de rij dan bracht een venijnig kneepje in je bovenarm van haar daar verandering in. Behandeling daarvan was er niet bij. Avond aan avond keek ik tijdens het afroepen op mijn knieën uit naar een postkaartje van thuis. Een kwam er met Kerst.
Nooit heb ik in mijn leven zoveel heimwee gehad. Moeder moest beloven bij thuiskomst dit ons nooit meer aan te doen. Een jaar later gingen wij op herhaling.
Wel ben ik benieuwd hoe anderen het koloniehuis ervaren hebben. Ik denk hierbij aan Bunde Boschhuis, De Heuvels in Nunspeet, Elspeet, Vierhouten, Egmond aan Zee, Kadzand.
Zelf heb ik vele jaren later in Nunspeet in het oude koloniehuis gewerkt als unithoofd. De koloniestatus was twee jaar voorbij maar de directrice toonde er nog alle kenmerken van.
Ik scrollde naar benee en inderdaad! Jo PinXt! die sfeer van zijn logjes altijd hè! Somber en streng maar ook soms heerlijk oubollig en knus.
Mijn mama was een bleekneusje hihi. Een bedplassertje en een stressmeisje die geregeld klappen kreeg van stiefvader (mijn niet biologische opa). Ze vond t zoo fijn daar, dat ze niet meer terug naar huis wilde. Ik zal es vragen waar zij op kolonie zat. De brieven die ze naar huis schreef heeft ze nog. Maar dus niet zoals Jo. Mijn moeder had het heerlijk en wilde er blijven dus. Ze is van 1949, dus ik gok dat het eind 50-er, begin 60-er jaren geweest moet zijn.
Mijn verhaal over mijn kolonietijd heb ik al verteld op een site over bleekneusjes. Ik heb dat verhaal gekopieerd en hier nog eens gezet. Met hier en daar een kleine aanpassing en aanvulling.
Ik was ook zo'n bleekneusje. In de 2e, 4e en 6e klas moest ik naar de kolonie. De eerste en tweede keer was dat naar Bakkum, het St Antonius Kindertehuis. Alle kinderen kwamen en gingen dezelfde dag, bebracht door hun ouders. Ik weet van die tijd niet zo heel veel meer. Wel dat ik de dagelijkse boswandelingen leuk vond. Ook het spelletjes spelen op het grasveld, binnen spelen, televisiekijken met alle kinderen tegelijk, het zijn voor mij aangename herinneringen. Op de helft, na 3 weken, was het bezoekdag. Geweldig, dan kwamen alle ouders tegelijk. Iedereen bracht kadootjes mee voor zijn kinderen. In Antonius was het de gewoonte dat iederen op dezelfde dag arriveerde en ook weer naar huis ging. Wat me ook nog bijstaat zijn de zondagen daar. Dan waren de leidsters niet in uniform maar in hun zondagse eigen kleren. de directrice zette dan een koffergramofoon in de eetzaal en draaide dan plaatjes onder het eten. Dat vond ik heel gezellig toen. Buiten de heimwee om heb ik aan die 2 x 6 weken geen slechte herinneringen. In de 6e klas moest ik opnieuw naar de kolonie, nu naar Egmond Zee. Ik werd door mijn ouders weggebracht en toen we de "oprijlaan" opliepen zei mijn moeder:"voor dat raam zat Marion te wachten". Mijn zus was twee jaar eerder in hetzelfde tehuis geweest en had blijkbaar na 6 weken op de ophaaldag voor een raam zitten wachten. Laat achter dat raam nou net de jongenseetzaal zijn in mijn tijd. Dus de eerste week zat ik bij elke maaltijd te denken: "over 6 weken zit ik ook voor dat raam." Wat een narigheid was dat. De heimwee vrat me helemaal op. De tweede avond dat ik er was gingen we (de oudste jongensgroep), naar het kombuis. Dat bleek een kelder te zijn die als een soort clubhuis was ingericht voor onze groep. Ik had een stripboekje gepakt en moest dat wegleggen. Ik gooide het door de lucht op een kast. De leidster werd boos en vroeg of ik dat thuis ook zo deed. Wat voelde ik mij op dat moment eenzaam en verlaten. Zo'n verdriet voor een 11-jarige. Nee, niet echt leuk die eerste week. Maar de zon zou spoedig doorbreken. Na een week had ik twee vrienden. Jan P. en Louis S. Ook in Egmond was het elke dag wandelen geblazen. Naar zee, door de duinen, door de bossen. Tijdens het wandelen was het min of meer gewoonte om liedjes te zingen. Daar deden we allemaal aan mee. Nu ik er op terug kijk moet dat voor de inwoners van Egmond wel een raar gezicht zijn geweest, 11 a 12 van die zingende jongens met een zuster erbij, maar zelf vond je het heel normaal. De boze leidster van de tweede dag werd binnen een mum van tijd mijn favoriet. Wat een leuk en aardig mens was dat. Er waren 6 groepen in het tehuis. 1e en 2e klassertjes jongens, idem meisjes. 3e en 4e klassers jongens, idem meisjes en 5e en 6e klassers jongens (meisjes). Elke groep had een eigen slaapzaal en eigen groep leidsters. Wandelen ging per groep maar bij het spelen rond het tehuis voor en na het eten liep iederen door elkaarin de grote zandvlakte voor het tehuis. De oudste groepen jongens en meisjes deden in de avond als er geen tv werd gekeken veel samen. Knutselen, volksdansen en meer creatievieteit. Ik raakte bevriend met twee zusje uit Best. Die vonden het helemaal niets om in de kolonie te zijn. Elke dag sprak ik met hen over ontsnappen. Ik praatte maar een beetje met ze mee omdat ik ze aardig vond, maar ìk wou beslist niet weg. Op een dag wandelden we langs de voetbalvelden van Egmondia en riep ik dat ik hier nog gevoetbald had. "Dat kan niet" riepen alle andere jongens. Toch wel, Alkmaar is maar 8 km hier vandaan. Dat vonden ze toch maar raar, dat iemand zo dicht bij huis naar de kolonie ging. De meesten kwamen uit het zuiden van het land.
3 keer per dag eten, heerlijk eten over het algemeen met veel gezelligheid en grappen en grollen tijdens de maaltijd. Om 4 uur een beker Olvamit met melk, een broodje met stroop en een appel. Ondanks al dat eten ben ik daar niet veel aangekomen, wat toch wel het doel was. Ik heb nu eenmaal een schriel postuur. 's Avonds douchen, elke dag en dan wachten tot de zuster het warme water uitdeed want stoere mannen douchen met koud water. Dit was op eigen verzoek van ons, op initiatief van Louis, die was erg bezig met "sterk" worden. Dus denk niet de zuster dat deden om ons te harden, nee het moest van ons zelf. In Egmond mocht er geen bezoek komen. Alleen als je moest overblijven, nog een periode van 6 weken. Wat een mazzel had ik, ik mocht blijven. Hoera nog 6 weken. Mijn ouders kwamen op visite en namen mij gewoon mee naar huis voor een dagje. Even thuis spelen met mijn buurtgenootjes, kijken naar twaalf jonge poesjes (3 moederpoezen) die met zijn allen in een zinken teil lagen en hup, weer naar Egmond Zee. Tijdens mijn 2e 6 weken kwamen er twee jongens uit Groningen. Peter en Freddy V. Dit werden mijn beste vrienden in mijn kolonietijd.
Een van de leidsters was een Belgische. Wat een lieve vrouw was dat. Die heeft eens een keer een wandeling gemaakt met ons via het strand naar Bakkum, door de duinen naar de Zeeweg en dan zouden we via die Zeeweg terug naar het tehuis lopen. Dat was veel te veel voor ons. Halverwege Bakkum en Egmond Binnen konden we niet meer. Toen heeft ze ons langs de kant van de weg gezet en heeft bij haar thuis in Egmond Binnen de auto gehaald en ons zo in twee groepjes naar huis gebracht. Wat een avontuur vonden we dat. Diezelfde leidster nam ook in kleine groepjes pupillen mee om een tochtje te maken. Ik ben met haar en haar man en twee andere jongens naar het Muiderslot geweest.
Eens een keer mocht ik samen met Louis S. van de directrice een boodschap brengen naar de kok. Die woonde vooraan op het terrein bij de ingang in een bungalow. Daar hebben we de hele verdere middag gezeten en gekeuveld met de kok en zijn vrouw. Die mevrouw zat in een rolstoel en vertelde ons dat ze in haar tienerjaren nog me had gedaan aan de Nederlandse Turnkampioenschappen. Dat heeft indruk gemaakt. Als 11-jarige zo'n verhaal te horen en dan te zien dat ze aan een rolstoel gekluisterd was, was niet mis, dat deed je wel iets. Andere herinneringen zijn; in de avond natuurlijk televisie kijken, leidsters die je tracteerden op een ijsje bij de midden- strandafgang, Ajax die zijn eerste Europa Cup wint, bijna elke dag ansichtkaarten van thuis.
Het enigste minpunt wat ik aan die tijd heb overgehouden is dat ik van zijn levensdagen geen griesmeelpap of – pudding meer eet. Niet dat het vies was, integendeel, maar 5 dagen in de week en dat 12 weken lang is een beetje veel van het goede. Mijn vrouw snapt dit nog steeds niet. Ik vond het erg om naar huis te gaan. Niet dat ik het thuis slecht had, maar ongeveer aansloot op mijn verblijf, nog 3 keer een middagje of hele dag terug geweest. Een van die keren had de keukendienst speciaal voor mij in een apart kamertje het eten opgediend. Ik was immers gast,maar ik was met de andere jongens gewoon in de eetzaal gaan zitten.
Ik heb op de site waar ik dit verhaal voor het eerst "gepubliceerd" heb, veel nare verhalen gelezen. Bedplassers die voor schut gezet worden, uitgespuugd eten opnieuw doorslikken, eten wat je niet lust iedere keer opnieuw voorgezet krijgen, er was een hoop narigheid en leed in de kindertehuizen. Al die negatieve dingen heb ik gelukkig niet gezien in de tijd dat ik in de kolonie was.
Een log voor de degene geboren eind 50, begin 60. Helaas……ik zal even wachten. Netjes opgevoed, he?
Op de vraag naar de zin van het leven, antwoordt een ieder met zijn levensverhaal (Wim Kayzer).
als ik dit zo lees , ben ik errug blij dat mij dat bespaard is gebleven , ik zou in 1978 naar een vakantiekolonie hebben gemoeten, maar mijn moeder besliste anders…. pfieuw!
Wat een verhaal Jo, met recht een jeugdtrauma! Zelf is mij dit gelukkig bespaard gebleven, maar ja ik ben dan ook van 1960, dat waren weliswaar ook andere tijden dan nu, maar de dingen die jij beleefd hebt, verschrikkelijk gewoon!
Tja ik kan een uitgebreid vehaal houden over mijn periode in medisch kindertehuis Kinabu in Soesterberg , maar volgens mij volstaat een link naar mijn weblog hierover. Daar staan vehalen van anderen en mij. In die verhalen kun je lezen hoe kinderen dit hebben ervaren.
Er is over het fenomeen koloniehuizen is in 2003 een aardig boekje verschenen.
De verhalen die daar in staan zijn niet allemaal even positief als het gaat over de handelswijze van die huizen. Veel kinderen hebben daar behoorlijke trauma's opgelopen.
Als Erres hier nog is, ik heb je antwoord gegeven op je 'sherbet' vraag!
Ik ben zelf een ontzettende huismus moet ik zeggen.
Als ik dit bovenstaande verhaal dan ook lees, lopen de rillingen over mijn rug. Leven in een instituut (zoals kindertehuizen, verpleeghuizen) lijkt mij echt geen pretje . Ook al is het maar voor een paar weken.
Ik kan mij de heimwee ook zo goed voorstellen, die kinderen daar hebben gehad. Ik had daar als kind ook ontzettend last van, meestal al na één nachtje logeren.
Ik heb in de zorg ook van veel oudere patienten de meest vreselijke verhalen gehoord van hoe het voor kinderen destijds is geweest "onder het regieme van de nonnen" Nonnen horen blijkbaar ook thuis in het rijtje van ballet- en badjuffen
Als ik wel eens reportages zie uit landen waar kinderen leven onder zulke omstandigheden als hierboven beschreven, dan wil ik eigenlijk wel direct afreizen om ze op te halen en in huis te nemen. Maar dat kan natuurlijk niet ;(
Gelukkig heb ik hier geen enkele ervaring mee. Ik kom zelf uit Castricum/Bakkum dus ken het kindertehuis St. Antonius wel uit het verhaal van Roefel. Nooit geweten wat dat tehuis eigenlijk inhield.
Jo,
Het verhaal doet bijna Dickens-iaans aan. Gatver, hoe kun je zo met kinderen omgaan. Ik was wel een bleekneusje en veel ziek vroeger, maar heb dit gelukkig niet hoeven meemaken.
De verhalen over de koloniehuizen ken ik van de moeder van mijn beste vriendinnetje van vroeger. Zij werkte in een koloniehuis in Egmond a/Zee, foto's hiervan heb ik vaak gezien en ook de verhalen gehoord. (na de bleekneusjes heeft de Baghwan een tijdje dit koloniehuis als onderkomen gebruikt). Het koloniehuis in Bergen a/Zee staat er nog steeds, heet 'het Zeehuis' (= een soort jeugdherberg geworden), ben daar ooit op werkweek geweest, wist toen niet wat voor een soms vreselijke toestanden daar hadden afgespeeld.
Ik begrijp niet helemaal hoe ouders hun kinderen naar een koloniehuis hebben kunnen laten gaan, terwijl de berichten hierover niet echt erg gezellig waren.
Wat vreselijk zo'n ervaring. Is het nog wel helemaal goed gekomen met je Jo? Ik moet er niet aan denken om mijn kinderen zoiets aan te doen.
Nou Jo, dat viel niet mee! Hoe dat toch heeft kunnen gebeuren, vreselijk! Ik heb zelf gelukkig niet in zo'n koloniehuis gezeten. Ik herken wel de verhalen over strenge nonnen.
Toen ik als 4-jarige in het ziekenhuis lag en de vanillevla niet meer lustte (al genoeg gegeten), kreeg ik die 's avonds en de volgende dag en die dag daarna gewoon weer voorgeschoteld met etenstijd ('s morgens, 's middags en 's avonds). Er werd naar mij gesnauwd dat ik eerst die vla op moest eten voordat ik weer iets anders kreeg. Ik kreeg het niet door mijn keel.
Toen ik in tranen was bij het bezoekuur en mijn vader vertelde dat ik steeds weer die vla voorgeschoteld kreeg, heeft hij eens een hartig woordje met die non gesproken. Toen kreeg ik weer gewoon te eten wat de anderen kregen, maar ik werd helemaal doodgezwegen.
Heel gemeen; een kleuter doodzwijgen. Onmenselijk.
Je begrijpt dat ik never de nooit geen vanillevla meer eet; dat is echt een jeugdtrauma.
Jo, hoe heette dat huis in Nunspeet ook alweer?
@Joke6, in 1971 zat ik in dat koloniehuis. Hoe heette die moeder? weet jij dat nog? Mischien gaat er bij mij een belletje rinkelen.
En mensen, sorry voor mijn lange verhaal. zal het niet meer doen, maar dit riep zoveel herineringen op, kon het niet laten die te delen….
hoe heette dat kaloniehuis in egmond ook al weer heb er zelf gezeten,maar het enige dat ik me nog kan herineren is dat ik naar 3 weken op gehaald moest omdat ik veel heimwee had en alleen maar afviel
@Christa: de koloniehuizen in Egmond heetten St. Joseph en Kerdijk.
Ken je deze link al: http://www.vakantiekolonie.nl
@christa: en koloniehuis Zwartedijk in Egmond a/Zee.
@roefel: die moeder heet Ank Noorman, kwam uit Groningen maar werkte in de jaren vijftig in Egmond a/Zee. Ik had een tijd geleden nog een site over koloniehuizen in Nederland gevonden. Soms kom je opeens wat tegen op het internet. Deze site doorgegeven aan Ank Noorman, stonden prachtige oude groepsfoto's op.
Zat jij in het koloniehuis wat later van de Baghwan werd (bij Bad Noord) of in het witte koloniehuis bij Bad Zuid?
Maar wat doet een Alkmaarder nou toch zo dichtbij in een koloniehuis, drie x lang uit en je was weer thuis!
Heb je later weleens een bezoek gebracht aan het koloniehuis?
@Joke61 Nee jammer, de naam Ank Noorman zegt me helaas niets. Ik zat in het koloniehuis wat nu van de Bagwan is. Het heette toen St. Joseph. Ik kom er af en toe nog wel eens langs als we toevallig in Egmond zijn.Je schijnt er een rondleiding te kunnen krijgen, maar dan word je wel overspoeld met Bagwan ideen en daar heb ik niet zo'n trek in. Ik zou wel eens in mijn 1tje door dat gebouw willen dwalen op zoek naar sentimenten. Heel soms droom ik er zelfs van, leuk. Ik weet ook niet waarom ik zo dichtbij naar de kolonie moest.
http://www.vakantiekolonie.nl Deze site heb ik gevonden, als jij een ander weet houd ik me aanbevolen.
@roefel: dat was de site die ik ook had gevonden. Die moeder werkte in Kerdijk.
Je zou zeker een keer het gebouw van binnen moeten gaan bekijken.
Een jaar geleden heb ik samen met een goede klasgenoot door mijn oude lagere (ter voorbereiding van m'n reünie van de 6e klas) en middelbare school gedwaald. Heerlijk!
Rene,
Het koloniehuis heette Boschhuis-De Heuvels.Lag aan het Groenelaantje in de bossen bij Nunspeet.Het maakte onderdeel uit van het Centraal Genootschap voor Kinderuitzending.Het hoofdbureau was gevestigd in Amsterdam.Dit genootschap had koloniehuizen in Noord- en Zuid Holland.Vooral in de duinen.Daar naast op de Veluwe,als Nunspeet,Vierhouten en Elspeet.Ik begrijp heel goed dat verschillende generaties hun verblijf anders ervaren hebben.Mijn periode 54-55 was daar een afschuwelijke tijd.Dat mijn ouders daar voor kozen was onwetendheid.Het was een afgeschermd fort waar ook zij geen toegang hadden.Geleidelijk aan met de voortgang van de jaren kwam er openheid en conformeerde zij zich gelukkig steeds meer met de maatschappij.Echter een gesloten instituut ontmandel je niet zo snel,net als een secte.
Nee, dit is mij gelukkig bespaard gebleven.
@Ludmilla: Dickens-iaans? Meer Orwell-iaans!
Of Kafkaans: heeft een verhaal In de strafkolonie.
#Charles: waar moet ik zoeken?
Gek dat zo'n koloniehuis door verschillende mensen zo verschillend is ervaren. Het zal voor een groot deel ook hebben afgehangen van de leiding, de regels e.d. Ik heb het zelf nooit meegemaakt (en ik neig ernaar om er 'gelukkig' aan toe te voegen). Jee Jo, jij hebt heel wat meegemaakt.
De vakantiekolonie ken ik alleen van de verhalen van mijn moeder.
Dan gaat het wel over begin jaren dertig!
Mijn moeder ging naar Egmond aan Zee. Ik heb van haar nooit dit soort gruwelijke verhalen gehoord. Ze vond het weliswaar niet leuk om thuis weg te zijn, en het was ook best streng. Bordje leeg, op tijd slapen, 's middags verplicht een poosje slapen enz. Klonk altijd een beetje als Rust, Reinheid en Regelmaat.
Nou moet het wel een protestants huis geweest zijn waar zij geweest is. Zou het dan toch aan de nonnetjes gelegen hebben? Wat was er dan met die vrouwen, want eigenlijk is dit gewoon kindermishandeling. En weer: niemand die er iets aan deed!
Het klopt wat je schrijft. Mensen die je in je kindertijd tegen komt bepalen voor een deel je verdere leven. Gelukkig ben ik ook veel lieve mensen tegen gekomen. Dat heft negatieve gevoelens ook weer op. Daar naast geloof ik ook in eigen kunnen. Je kunt als mens blijven hangen in het negatieve van het glas is half leeg,of het glas is half vol. Voor mij altijd het laatste. Met de begrippen Rust,Reinheid en Regelmaat werd ik tijdens mijn pedagogische opleiding in de kinderbescherming ook doordrenkt. En die sociale academie in Enschede was katholiek. Nog steeds ben ik van mening dat een opgroeiend kind hier mee gebaat is maar wel zonder harnas. Of het aan al die nonnen gelegen heeft? Ik schrijf van niet. Ook daar waren lieve vrouwen tussen. Ook zij blijven een afspiegeling van onze samenleving. Je hebt rot meesters en juffen,politie,werkgevers,buurtgenoten en e-mailers. Maar toch,al die anderen blijven mijn glas steeds half vol maken.
Lia schreef:
quote:En weer: niemand die er iets aan deed!
De verhoudingen lagen toen anders Lia. Ik weet nog dat mijn moeder mij vertelde dat ik als kind bijna was overleden tijdens een operatie. Dat kwam omdat ik een ziekte heb die niet zoveel mensen hebben. In het toenmalige Amsterdamse Wilhelmina Gasthuis ging ik onder het mes. Het WG was een academisch ziekenhuis en er werd nogal eens iets gedaan ten behoeve van de educatie of het onderzoek.
Mijn moeder was natuurlijk verschrikkelijk overstuur en vroeg aan de hoofdzuster te hoe het met haar kind ging. De hoofdzuster schudde mijn moeder door de war met de mededeling dat mijn moeder niet zo moest zeuren en dat ik door een professor geopereerd werd en dat mijn moeder zich daar maar mee gelukkig moest prijzen.
Ik weet nog dat als je in het ziekenhuis lag in de jaren zestig en de artsen kwamen op hun ronde dat je niets mocht zeggen(ook de volwassenen niet)tegen de artsen en strak ingepakt in een haarscherp opgemaakt bed lag. Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar mensen hielden zich ook aan die regels.
Tenslotte was de dokter een geleerd mens en die wist wel wat goed voor je was, ook al was dat niet zo, dan was het toch zo.
Iedereen kent denk ik nog wel voorbeelden uit die tijd in andere situaties.
De kerk, het gezag(politie) en de overheid waren degene die de dienst uitmaakte.
@ René, indrukwekkend verhaal, jij hebt in je jeugd ook het nodige moeten doorstaan.
Bij het lezen van het verhaal van die doktersrondes komen er bij mij ineens herinneringen boven van een Engels ziekenhuis, waar ik eens gewerkt heb (opleiding). Daar deden we 's morgens samen met de beide hoofdzusters een ronde langs de patienten. Aan het voeteneinde van ieder bed begonnen de hoofdzusters elkaar in het oor te fluisteren wat er allemaal aan de hand was met desbetreffende patient. Echt waar. Ik was met stomheid geslagen!
Alle studenten waren stil en probeerde te verstaan wat er gefluisterd werd tussen de hoofdzusters. Per slot van rekening moesten wij die info als studenten toch ook hebben omdat die patienten de rest van de dag aan ons toegewezen werden.
Mijn verontwaardiging hierover werd niet begrepen, zo ging het altijd en daarmee uit.
Ook ik heb in een koloniehuis gezeten. Het was in april, mei, juni en juli 1966. Mijn "probleem"was slecht eten en bedplassen.
Ik zat in Huis ter Duin in Egmond aan Zee.
Kan toch niets anders zeggen dat ik, ondanks dat ik het niet leuk vond van huis weg te zijn, een leuke tijd heb gehad daar met hele lieve verzorgers.
Er zijn mij maar 2 nare herinneringen bijgebleven. Net zolang in de eetzaal moeten blijven totdat mijn bord leeg was (koude pap) en 's morgens mijn (natte) lakens in de waskist doen die in de gang naar de eetzaal stond. Daar stonden al kinderen te wachten voor het ontbijt en dan kreeg je een heel koor dat zong "wilma heeft in haar bed geplast".
Eén naam herinner ik me nog. Egbert.
Ook ik heb in een koloniehuis gezeten. Het was in april, mei, juni en juli 1966. Mijn "probleem" was slecht eten en bedplassen.
Ik zat in Huis ter Duin in Egmond aan Zee.
Kan toch niets anders zeggen dan dat ik, ondanks dat ik het niet leuk vond van huis weg te zijn, een leuke tijd heb gehad daar met hele lieve verzorgers.
Er zijn mij maar 2 nare herinneringen bijgebleven. Net zolang in de eetzaal moeten blijven totdat mijn bord leeg was (koude pap) en 's morgens mijn (natte) lakens in de waskist doen die in de gang naar de eetzaal stond. Daar stonden al kinderen te wachten voor het ontbijt en dan kreeg je een heel koor dat zong "wilma heeft in haar bed geplast".
Eén naam herinner ik me nog. Egbert.
ik zat in De Heuvels in Nunspeet 10 maanden lang,ze kwamen mij maar niet ophalen,later hoorde ik pas dat mijn ouders een zeer ernstig ongeluk hadden gehad, niemand die daar iets over vertelden dat was toen gewoon zo…..onbegrijpelijk
Jippo
Ik heb ook in Boshuis de Heuvels in Nunspeet gezeten ,dat was voor ongeveer een jaar.
Het is vreselijk dat ze je niet over je ouders ingelicht hadden.
Bij mij was het zo dat mijn moeder moeite met me had.
Dit is mij idd gelukkig ook bespaard gebleven, maar heb wel een video reportage gezien erover: Deze heet:
" Bleekneusjes:# Bleekneusjes: documentaire over de vakantiekolonies waar magere bleekneusjes uit de stad naar toe gingen voor een gedwongen vakantie. Om aan te sterken kregen ze veel te eten en werd er in de buitenlucht gewandeld. Voor sommigen een nachtmerrie"
te verkrijgen op http://www.sabn.nl (bij Infotheek)
Mijn twee broers en een van mijn 5 zussen hebben in het kolniehuis in Vierhouten gezeten in 1966. Eind november waren ze weer thuis. Ze hadden alleen maar negatieve verhalen erover. Door naar hun herinneringen aan dat koloniehuis te luisteren heb ik ontdekt dat het eigenlijk concentratiekampen waren.
Beste Eric,
Concentratiekampen,vind ik niet kloppen. Daar werden mensen dood gemarteld,Dit was niet in een koloniehuis.Een ijzeren wetgeving was er wel.Beide gaven je echter geen keuze vrijheid.Als je dit bedoelt ben ik het met je eens.
Ik heb nog eens nagedacht over wat René hierboven schrijft.
Jazeker lagen de verhoudingen in die dagen anders.
Ook ik moest het niet in mijn hoofd halen om mijn ouders tegen te spreken, en een uniform boezemde me ontzag in, om van een witte doktersjas maar niet te spreken.
Maar toch, verreweg de meesten van deze "gezagsdragers" waren er niet op uit een ander te vernederen en te mishandelen.
Gezag hebben is toch niet synoniem aan het uitleven van je eigen frustraties.
Ik ben gewoon nieuwsgierig naar het waarom van dit gedrag en zou graag eens zo'n zwemjuf, non of schooljuf (vaak vrouwen dus ook!) nog eens spreken en ze dan ook vragen hoe ze er nu over denken.
Ik zou graag in contact komen met personen die vroeger als kind in de
"Bijsterbos' verbleven, dit was een herstellingsoord voor mindervaliden
kinderen. Mijn verblijf was ongeveer in 1948 of 1949.
Ik heb een paar weken door gebracht in Koloniehuis Ketelaar te Ellecom, ik vond het er vreselijk. Maar ze hadden wel een leuk hondje "beertje". Toen mijn ouders jaren later een hond namen, mocht ik de naam verzinnen. Dat werd ook "beertje", want dat vond ik echt een honden naam. Volgens mij is het huis inmiddels afgebroken en is het terrein door dure villas bebouwd. Ik herinner me een bezoek aan een grote kei, die door een reus op een kerk was gegooid, de kerk was in de grond gezakt, de hand afdruk van de reus stond nog in de kei.
Ronald
Ellecom ken ik ook.Het was van het zelfde Centraal Genootschap voor Kinderuitzending uit Amsterdam.Het lag aan de doorgangsweg van Arnhem.In de tijd 72-76 kwam ik er beroepsmatig.Ik herinner mij nog een soort sere aan de straatkant.Wanneer verbleef jij er?
Ook ik heb in het St Antonius in Bakkum gezeten.Kan me nog wel de wandelingen naar het strand herinneren.Voor de grote zaal langs richting het bos en dan door een smal paadje vol met brandnetels naar het grote bospad.dat pad leidde ons naar het strand.En onderweg het clublied van St Antonius zingen.
Op zondag ochtend inderdaad de pick up aan onder het ontbijt.Ritme van de regen van Rob de Nijs.was toen erg in.En heerlijk op zondag geen vieze havermoutpap met klonten.Toch meen ik me daar een prettige tijd aan te herinneren.
Ik ben in 1950 6 weken in het Kinderhuis te Heelsum geweest, ook een koloniehuis van het Centraal Genootschap. Ik herinner me nog de afschuwelijke pap, de rabarber die niet te vreten was omdat het zo zuur was en de wekelijkse wasbeurt in een ruimte die vergeven was van de lysollucht. Ik was toen een bleekneusje uit de Mijnstreek in Zuid-Limburg. Inmiddels woon ik alweer meer dan 40 jaar op de Veluwe en kom geregeld in Heelsum. Het huis bestaat al lang niet meer, maar ik weet nog exact de plek waar het gestaan heeft. Maar nare herinneringen aan die tijd? Welnee, je wist niet beter en het was goed voor je gezondheid (zei men).
Een vriendin van mij is trouwens eind jaren '60 directrice geweest van "De Heuvels" in Nunspeet.
Heel leuk om ook ervaringen van anderen te lezen.
Bert
Was dat toen Zuster Baas of juffrouw Klein?Ik werkte daar van eind 72 tot 76.
Juffrouw Klein heb ik “gehad” in het kinderhuis in Heelsum. Later, in de jaren 70, heb ik haar weer eens ontmoet op De Heuvels waar ze toen op bezoek was. Zelf werkte ze toen in het kinderhuis van de PTT in Elspeet.
Halo allemaal
Daar ik in twee kolonie huizen heb gezeten zoek ik foto's van deze tehuizen, ik weet niet of iemand mij daar aan kan helpen maar ik probeer het toch maar.
Het gaat om het volgende:
Ik heb tussen 1955 en 1957 meerdere malen vertoeft in: Trein 8.28 als ik het goed heb is het adres Nieuwe weg 26 te Soest.
Het was een wit gebouw met als ingang een stenen trappetje
en de eetzaal was vrijgroot met veel ramen ik heb zelf alleen nog maar een kleinfototje met mijn moeder op het trappetje maar ik zoek een overzichts foto.
Van af 1957 tot 1964 ben ik heel veel geweest in het Amsterdamse vakantie koloniehuis in zandvoort.
Ik verbleef daar eerst steeds 6 weken en daarna steeds 3 maanden en ik was wienig thuis.
Jammer genoeg heb ik daar geen foto's van.
Na Zandvoort heb ging ik naar het gezondheids kamp in Hummelo voor 6 maanden en daarna heb ik anderhalf jaar gezeten in het internaat in Beekbergen.
Ik probeer van deze tehuizen overzichts foto's tekrijgen zodat mijn herinneringen weer tot leven komen en wanneweer ik er met een ander over praat ik die geen kan laten zien hoe het was.
In ieder geval een ieder bedankt bedankt
kleuterhuis pr.marijke zeist
zijn er mensen die ook in dit koloniehuis hebbben gezeten of gewerkt,laat het mij weten
misschien heb je een of meer foto"s.
ik heb er ook een paar.
ik zat er in december 1955.
arno vissers nwe.leuvenaarstraat 85 4811 ml breda
kkleuterhuis PR.MARIJKE ZEIST.
IK WIL DE MENSEN BEDAKEN DIE MIJ HEBBEN GEHOLPEN MET
GEGEVENS OVER MARIJKE.
IK BEN WEL BLIJ IN DIT HUIS GEZETEN TE HEBBEN EN VOORAL ALS IK DE VERHALEN VAN ANDERE HUIZEN LEES.
VOORAL DANK AAN BERLA
ARNO VISSERS.
ik ben in okt.1948 6 weken in" önze woning"in Nunspeet geweest.
Het huis is nu gesloopt. Er heerste daar een streng regime.Als enige uit de klas moest ik daar naar toe. Melk met vellen drinken,
alles opeten tot overgeven toe.
Namen die ik me nog herinner zijn: Emmy Imanse uit Lisse,Martje Hooymeyer,Elly van den Berg uit Delft Rietje van Diggelen uit Hazerswoude.
tja ook ik was een van die bleekneusjes die moesten bijkomen in een kolonie
ik heb in egmond aan zee en in bunde gezeten
kan me herinneren dat ik het niet echt prettig vond in egmond met die strenge nonnen.
heb er dan ook weinig van onthouden
in bunde was het beter
ik ben (was)een cara patient en mocht s middags op een veldbed in de bossen liggen
dat is mn meest prettige herrinnering
Ik was een van die bleekneusjes die naar een koloniehuis werd gestuurd. Sat was in 1947 dus bijna 60 jaar geleden. Ik was toen 7 jaar. Het was koloniehuis St.Antonius in Eersel. Is er iemand die daar nog iets van weet. Ik kan me er namelijk niets meer van herinneren, maar misschien komen er dan weer dingen naar boven. Is het trouwens bekend dat er enkele jaren een boek is verschenen genaamd BLEEKNEUSJES vakantiekolonies in Nederland 1883-1970.
Met groet
Een weekendje Egmond aan Zee bracht herinneringen bij me boven toen ik voorbij Bakkum langs St.Antonius reed. Alweer 46 jaar geleden heb ik hier als bleekneusje 6 weken verbleven. Het gebouw staat er nog net zo.Ik ben het terrein opgelopen en ik voelde haast weer die prikkeling van groene zeep in mijn neus, zoals toen in de doucheruimte. Het viel me direct op dat het kerkje er niet meer was. Het kerkje waar ik zondag als misdienaar (was ik thuis ook) moest opdraven, wat ik beslist niet leuk vond. Wel leuk waren de wandelingen naar het strand. In die periode was er ook een schip gestrand. Erg spannend alsof het van ons was. Hutten maken in het bos en voetballen tussen de heideplanten door. Een bezoek aan het klooster (Benedictijnen?) in Egmond Binnen waar de monniken je lieten zien hoe vakkundig ze met houtbewerking konden omgaan. Voor het slapen gaan werd er soms een avondspel gedaan in de ontspanningsruimte het zgn Moordspel. Het licht ging dan uit en je moest op de tast door middel van aantikken je slachtoffers maken totdat je een politieagent aantikte en dan was het afgelopen.Elke avond werden we in de slaapzaal voorgelezen uit een boek van Pim Pandoer. Van de leidster kan ik mij herinneren, zonder haar naam nog te weten, dat zij probeerde iedereen zoveel mogelijk aandacht te geven. Ook had zij een vriend die in het weekend wel eens stiekem bij haar bleef slapen in het kamertje dat bij de slaapzaal hoorde. Over het eten kan ik kort zijn: klonterige havermoutpap en je moest het opeten. De vla of griesmeelpudding had altijd een dik vel. Het aardige is nu dat ik daar nu geen problemen meer mee heb. Maar toen!!!
ik heb ook in Bakkum gezeten 2keer , 1 x 6 weken en de 2e keer 6 maanden daarom heb
ik een Bakkum hyves gemaakt http://antoniusst.hyves.nl/
een leuke site met veel foto’s, ervaringen.
alleen voor Bakkummers
hallo,
ik zat van november 1968 t/m febr, ’69′in kolonie de Reggenberg, in Hellendoorn, mijn beste vriendinnetje daar was Tinke Bootsma uit Sneek, zij moest braken van de havermout pap, en idd, kreeg ze dit net zo lang voor haar neus, ( inclusief kots) tot het op was, slaag kregen we als we voor 6 uur spraken in bed. met de schoen van een van de zusters , ( die had daar nogal plezier in, of een pantoffel met een hakje) op je blote billen. de jongens slaapzaal en de meisjes slaapzaal, werd gescheiden door een glazenhokje, waar iedere avond een ander zat. de enige mooie herinnering die ik heb aan de reggenberg, is een porceleinen schilderijtje, van 5cm bij 3 cm, gekregen van zuster Bea, omdat ik haar hielp bij een kleed knopen. en niet te vergeten de ezel en de geiten en de kippen die wij om de beurt mochten verzorgen, voor sommige een straf, voor mij een kado. ik was zo dankbaar dat ik naar huis mocht. alleen ben ik nooit helemaal meer thuis gekomen, een stukje van mij stierf, toen ik daar werd achtergelaten door mijn moeder. ik heb mij altijd verlaten gevoeld daarna. tot de dag van vandaag is het nooit meer overgegaan. geen maand gaat er voorbij of een stukje hellendoorn is terug. de lange oprijlaan naar het grote kindertehuis.het deed mij denken aan het huis manderley uit de ‘hitchcock’ film ‘Rebecca’. eindelijk heb ik de film op dvd, als ik dan de oprijlaan zie, mis ik alleen het grote witte opschrift ‘de Reggenberg’.
altijd nog hoop ik dat ik Tinke een keer terug zie, ben ook bang voor de gevolgen, het kan niet uitblijven dat dit een ernstige reaktie zou kunnen zijn, voor ons beiden, wij hadden alleen elkaar, en de angst voor de zusters. de mooie statige directrice, met haar zwart wit geblokte mantelpakje.
vergat te zeggen, 3 x 6 weken, ( mijn vader was ernstig ziek) dat wist ik echter niet, ik d8 ik moet weg, en mijn broer niet!
Ik heb zelf begin 70-er jaren in koloniehuis Ketelaar in Ellecom gezien en ik moet zeggen dat ik het daar vreselijk goed naar mijn zin had. Maar ik begrijp dat het voor mensen die een jaartje of 20 eerder echt niet altijd een pretje was.
Ik heb zelf een homepage gemaakt toen over de ketelaar en ook daar zie je gemengde reacties.
Maar helaas heb ik zelf niemand ontmoet uit mijn tijd (1975-1976) .
En Bart, ik vond de meestal warme rabarber ook niet zo lekker
Ja heb ook in Egmond aan Zee gezeten in 1968-69. Was wel en niet een leuke tijd, maar toch interessant geweest. Heb nog wel es contact gehad met iemand die ook in zo’n tehuis in die omgeving heeft gezeten. Benaderde me spontaan, had zelfs eenzelfde hobby als ik: radio
hallo ron theelen.ook ik heb in het koloniehuis gezeten maar het adres is kolonieweg soest buiten.ik was daar in 1951/52(10jaar oud)ik weet nog dat voor je naar de eetzaal ging moest je langs de poppenhoek(ben nog steeds op zoek naar zo,n pop)jeugd sentiment. heb wat foto,s via het internet en de gemeente soestarchief verder niets .ben een paar jaar terug nog eens gaan kijken toen was het een tehuis voor geestelijk gehandicapte jongeren,het huis is daar na gesloopt,als je wil dan kan ik je deze op sturen mijn email adres is bij de redactie bekend en ik geef mijn toe stemming om hem aan jou tegeven.misschien zijn er ook nog mensen die in Ede op de zonneoordlaan in het koloniehuis Zonneoord zijn geweest en daar foto,s van hebben.vooral van de binnen kant.ik ben daar geweest in de winter van 1954/55 heb alleen maar fijne herrineringen aan deze kolonie huizen om dat ik het tuis niet fijn had.
hoi met hans de boer uit zaandam ik heb ook in ede gezeten zo 43 jaar treug nu al weer ik ben nu bijna 55jaar ik vondt het een leuke tijd wel ben er nog een keer later met de kinderen geweest van me maar mog er niet naar binnen toen jammer wel veder heb ik als goed is een goto van het huis buiten nog gr hans
ik ben ook nog in koloniehuis zonneoord in Ede(zonneoordlaan) geweest misschien zij er ook nog mensen die er iets van weten en er eventueel foto.s van hebben voor al van de binnen kant.het is nu een kantoor gebouw.wat ik er van weet is de wandelingen in het bos en de warme melk bij de keuken en buiten slapen.de kok woonde over het spoor in een boerderij op de Doesburger molenweg.de molen staat er nog steeds.
Ik heb in juli tot september 1968 in een vakantiekolonie gezeten en dat was Rijs. Mooi Gaasterland ik zou graag in contact willen komen met andere die daar ook gezeten hebben.Ik heb een verhaal geschreven erover maar dat sta in vakantiekolonie.nl.groetjes Hanny
Hallo ,
Ik ben Rieky Walraven mijn meisjesnaam is Ten Broeke , ik ben in de jaren zestig in het koloniehuis in Bergen aan zee geweest
ik was 6jaar ik weet nog dat het zomer 1960
was.
Van die tijd ben ik alles kwijt graag zou ik wat foto’s of ander gegeven uit die tijd willen hebben ik hoop dat iemand mij kan helpen bij voorbaat dank,
vr gr rieky
ik heb in de kolonie gezeten in bakkum st.antonius van 18-5 tot en met 29-6-1960
omdat de schoolarts dat bepaald had van de baan in rotterdam,we werden met de bus naar het koloniehuis gebracht,en na een aantal weken mochten onze ouders komen om ons te bezoeken.die dag kregen we iets meer vrijheid
ik kan me herinneren dat we een hele lieve jonge zuster hadden volgens mij heette ze zr.hermans,dat weet ik niet meer zeker
de lange boswandelingen en de grote mand met brood die gedraagd moest worden naar het strand,zaten later de boterhammen vol met zand,lekker knarsen tussen je tanden
en dan die wekelijkse douchbeurt waarin je van boven tot onder werdt nagekeken,plus de weging van je gewicht voor dat je naar huis moest,was je niet genoeg aangekomen dan moest je nog 6 weken blijven,wat een kwelling!
ze kunnen me nu door sturen naar een kolonie om af te vallen!!!(geintje)
groetjes van een oude kolonieaal!
Hallo Gerard
Woonde jij vroeger in Rotterdam Betje wolfstraat,en was jij in1954/55 ongeveer in het koloniehuis zonneoord?
ik heet gerard en heb op de vakantie kolonie in ede gezeten de zonneoord graag wil ik vragen wie daar ook op gezeten heeft ik kwam erop dat ik met mijn dochter ook daarheen moest maar die moest naar karakter en zo dacht ik weer aan vroeger aan de zonneoord ik heb daar twee keer opgezeten om bij te komen ik was te mager
Ik heb in hetzelfde jaar als jij in Hemalie gezeten en ik kan me jouw goed herinneren.
Ik heb ook goede herinneringen,vooral aan juffrouw Grünlo en aan juffrouw Leeflang en meester Paulides.
Graag contact,
Leon
hallo miep de rooij-kersbergen en gerard ik heb ook zonneoord in ede gezeten jullie ook geloof ik ook ik heb een paar maal daar gezeten ook ik heb daar ook gemeng de ideen over ik heb in de jaren 1954-55 daar geweest maar ik wil daar met jullie wel over praten PIET
heb bij elkaar ruim 1 jaar in ‘Hemalie’soesterberg gezeten. Eerlijk gezegd begrijp ik niets van al die ‘Trauma’verhalen .
Koloniehuis Hemalie met o.a. Meester Paulides, een geweldige fijne schoolmeester (school was in het koloniehuis gevestigd) en zusters die met veel liefde en plezier met ons dag na dag optrokken.
Terug denkend aan mijn jeugd kan ik alleen maar zeggen dat mijn tijd in koloniehuis Hemalie de mooiste tijd in mijn jeugd is geweest, zeker door genoemde meester en de zusters
hoi. Rien ,
misschien herriner je mij niet maar we hebben wel in dezelfde periode in Hemalie gezeten.
Het was voor mij een fijne tijd en wat ik begreep van jou ook.
Ik zou het leuk vinden als je contact met mij zou opnemenen.
Mijn telefoonnummer is 073- 6579173 of anders v ia de mail leon.kleinjans@home .nl
Groetjes léon
Ik heb in 1979 op 6 jarige leeftijd 4 maanden doorgebracht in kindertehuis Ketelaar te Ellecom
Dit omdat de lerares 1e klas lagere school mij “onhandelbaar” vond, en ik van de onderwijs inspectie de laatste periode van dat betreffende schooljaar TOCH leerplichtig was, en DUS werd deze oplossing gevonden.
Hoe herkenbaar, de reactie over thuiskomen van Xanne Maza.
Ik en mijn zus hebben er ook gezeten op ketelaar ook rond 79 a 80 ik weet het niet meer precies mijn zus Vera een jaar eerder als ik
Aan Jo Pinxt,
Ik denk dat Zuster Baas toen directrice was in Heelsum. Zuster Klein werkte er echter ook; later is zij directrice van “Het Hooge Hout” in Elspeet geworden. Tijdens die periode was zij bevriend met Juf. Kunz, directrice van “De Heuvels” in Nunspeet.
Hallo ik wasin het jaar 55-56-57 in het koloniehuis in vierhouten te nunspeet herkent iemand dit dan zou ik dat graag vernemen, ik heb helaas niets uit die tijd ook geen foto,s alleen slechte herinneringen heb ook geen namen alleen van marjan ketelaars ze kwam uit eindhoven net zoals ik,ik weet nog wel dat ik er in december nog was want ik mocht mee spelen in het toneelstuk over de kerstnacht ik was maria omdat ik nogal hoog kon zingen en ,n zekere ronald hij kwam uit zeeland geloof ik die was joseph,verder heb ik nog een foto van de leidsters maar helaas daar weet ik geen namen meer van.Het huis lag vlak bij een kazerne ,ik zou graag wat meer willen weten of er nog meisjes of jongens zijn die hierover meer weten dan ik alvast heel erg bedank toosje dekkers nu heet ik tosca rotteveel .tel 0402041908 of 0624228687
Het Arnhems archief zoekt een foto van het “kinderkoloniehuis 8.24″ aan de Ruitenberglaan Arnhem.
Wie kan ons daaraan helpen? Het werd direct na de oorlog afgebroken.
Piet Schreuder
Ernst Casimirlaan 134
6824 SE Arnhem
Tel.026-3616337
Wel eens gehoord van Koloniehuis Mooi Gaasterland in Rijs(Friesland)
Breek me de bek niet open.
Ik ga een dezer dagen terug om te kijken of ik dat af kan sluiten, schijnt nu een kinderziekenhuis te zijn. Inmiddels ben ik 57, maar vergeten heb ik het nooit.
Dan ben je zo klein maar hierover weet ik alles nog precies..zelfs het boslaantje naar het ijsselmeer, inclusief marsliedjes.(die ken ik ook nog uit mijn kop.
Hoezo fijne tijd??? Ouch
Hoi Pinky,
Wat ik me herinner van Mooi Gaasterland is dat ik het niet leuk vond. Ik ben er in de periode ’59 tot ’64 drie keer geweest. De laatste keer was ik niet genoeg aangekomen en moet nog eens 6 weken blijven. Ik denk dat ik toen in de groep cowboys zat. Er zijn toen foto gemaakt met 4 jongens de meest linkse ben ik, waarschijnlijk rond Pasen in 1964. Er is later een ansicht kaart van gemaakt die ik toegestuurd heb gekregen. Ik herinner me niet veel meer van die tijd. Ik heb het allemaal weg gestopt. Herinneren jij je nog een Kees van den Brink uit Blaricum?
Hallo Tosca Rotteveel,
Ook ik was in Vierhouten. Ik was er in maart-april 1957. Ik weet niet meer hoe het tehuis heet. Ik ben nog wel eens door Vierhouten gefietst, maar kon het koloniehuis niet meer terugvinden. Ik was 5 jaar toen ik er naar toe ging. Ik was te mager. Ik herinner me de grote slaapzaal, de melk, de pudding, die ik niet lustte. Die werd me dan liefdevol door twee juffen opgevoerd, terwijl iedereen al weg was uit de eetzaal. Er waren twee eetzalen, een jongens- en een meisjes eetzaal. Ik kon er niets aan doen: maar tijdens het eten moest ik plassen. Ik mocht dan wel gaan van die lieve juf, maar als ik door de andere zaal kwam, kreeg ik een uitbrander. Alles staat me nog haarscherp voor de geest: die zaal durfde ik niet in; maar ik durfde wel naar de slaapzaal te lopen, die boven was. Daar was immers ook een w.c. Dat deed ik dan maar.
Ik vond het knap van mezelf, zo iets te bedenken.
Ik ben er ook ziek geweest, ik had de bof en moest de ziekenkamer delen met een ander, een vreselijk naar kind. Ze wilde met mijn pop spelen, maar sloopte telkens de armen en benen eraf. Ze was nota bene een paar jaar ouder den k ik achteraf.
Ik was er met Pasen, en mijn ouders hadden paaseieren gestuurd, die moest ik uiteraard delen met andere kinderen. Ik miste mijn zusje heel erg. Die was net een half jaar oud toen ik ging.
‘s Middags gingen we wandelen met een hele lieve juf. Nog erg jong denk ik achteraf. Ze is een keer geslagen door de zoon van de boswachter, die jongen woonde toen in het bos, vlak bij het tehuis. Er werden door de leidsters bootjes van takjes gemaakt. Dat vond ik erg mooi. Mijn vader had zoveel heimwee naar mij, dat hij op een zondag vanuit Deest naar Vierhouten kwam om mij te zien.
Na 6 weken mocht ik weer naar huis. Mijn buurmeisje Elly verstond mij niet meer. Ik was het dialect al vergeten; spraak abn en was 5 kilo aangekomen. Die kilo’s waren er ook zo weer af.
Wie herkent hier iets van??? Ben erg benieuwd.
Nienke.
P.s. Ik was er in maart-april 1957, wie was er toen ook?
Nienke
hallo nienke,
ook ik ben in vierhouten op zoek gegaan naar het koloniehuis en heb het wel gevonden,volgens mij was de naam boshuis veel kon ik er niet meer in herkennen er is nu een groot kantoren complex in gehuisvest ik heb wel mijn adres en telefoon nummer achter gelaten om als er nog informatie zou zijn of ze mij dat wilde laten horen, maar tot op heden nog niets vernomen.Ik was er in de winter maanden dus ik denk niet dat wij elkaar kennen, maar leuk dat je mij geschreven hebt wie weet komen er nog meer berichten groetjes tosca rotteveel (toosje Dekkers)
ik heb ook in vierhouten gezeten . maar wel later.2keer het heten toen willibrod. maar uit jullie verhalen was het niet zo veel verandert in1967 en 1970.
p.s willibrod is van pliladelfia.ik ben er 3jaar geleden geweest.de kapel is er ook nog.ze zijn daar erg vriendelijk.ze zeiden dat er niet zo veel van bekent was van het huis.maar ik kreeg wel een boekje met foto’s
liesbeth,
zou jij wat foto,s door willen sturen ik zou daar erg blij mee zijn, daar ik er niets van heb misschien zie ik mezelf in die tijd dan terug.alvast bedankt (spillebeen)e.mail
***e-mail adres verwijderd door moderator***
spillebeen :eeh: ik moet die foto’s op internet zetten. dat lukt nog niet?heb pas internet. maar ik denk niet dat wij het over het zelfde huis hebben.dat huis staat aan de nunstpeterweg. groeten liesbeth
Ik zie hier mensen die ook in de Ketelaar hebben gezeten. Er staan heel veel foto’s van de ketelaar op mijn homepage en reacties van mensen die contact zoeken met andere mensen die in de ketelaar hebben gezeten.
De link is : http://www.sentinel.isblond.nl
hallo liesbeth
zou jij als het lukt toch de foto,s die je hebt naar mijn site willen sturen je weet maar nooit of ik er wat aan heb alvast bedankt spillebeen
mijn e.mail is ***e-mail adres verwijderd door moderator, bedankt voor het lezen van onze huisregels***
hallo tosca.je moet even naar de site van nutspeet.net.remembering the old days. daar ga je naar.. beelden uit het verleden vierhouten.daar staan foto,s van willibrodus.ook waar kinderen opstaan.ik hoor wel of je het gevonden hebt.groetjes liesbeth
Ik ben in de reggeberg voorjaar 1959 en in onze woning december 1962 geweest. ik zou het wel leuk vinden om wat van juffrouw Elly uit onze woning te horen . dat was een schat van een juffrouw ze was leidster bij de jongens toen.
Beste Liesbeth, ik heb geprobeerd om naar de site van nunspeet.net remembering the old days te gaan, maar helaas er gebeurt niets heb jij nog een andere mogelijkheid die ik kan proberen om eventuele foto’s te bekijken?
Groetjes (Spillebeen) Tosca
*note van webmaster* dit is de goeie url en die kan je aanklikken: http://www.nunspeet.net
beste liesbeth
heb tot mijn spijt nog steeds geen goede foto,s gevonden, wel de anzicht kaarten maar daar kan ik weinig mee groetjes spillebeen
Voor een vriendin ben ik op zoek naar mensen die wat weten over de kinderkolonie in elspeet (stakenberg of hoge hout) en dan mn jaren ’59 …er is nauwelijks iets hierover te vinden……
Hallo Lidy
Mijn naam is Leni Bakker en ik heb in Het Hoge Hout gewerktVanaf juli 1960 t/m/ Frbruari 1962. Misschien kan ik je vriendin nog iet van vroeger vertellen ,want de leidsters bij wie ik werkten zijn meestal vanaf 1959 daar begonnen, toen het koloniehuis onder het beheer van Het Centraal Genoodschap kwam
beste tosca er staan ook 2 foto.s met kinderen erop. kinderplezier en paard en wagen .die foto.s heb ik ook.
liesbeth heb de foto.s bekeken maar het zegt mij niets heb daar geen herineringen aan groetjes spillebeen
beste tosca .ik denk dat jij daar ook niet heb gezeten . jij had het over boshuis .dat komt mij helemaal niet bekend voor. zeg mij helemaal niets.toen ik in vierhouten was kon ik het eerst niet vinden heeft het daar gevraagd toen zeiden ze dat het nu pliladelfia heten. groetjes liesbeth
Volgens de huisregels mag ik geen reclame maken, maar toch hoop ik dat ik hier even aandacht voor mag vragen. Veel mensen die hier gereageerd hebben willen dit misschien wel weten, en het gaat uiteindelijk om een goed doel!
Eind oktober kwam dit boek uit:
Vergeet niet het zwakke kind – Geschiedenis van de Stichting Katholieke Kinderhuizen (1931-2007)
Het boek gaat over de 4 koloniehuizen die deze stichting in haar bezit had: St.Antonius in Bakkum, St.Antonius in Boxtel, Op den Geitenberg in Dieren en Prinses Marijke in Zeist.
Het boek is te bestellen via http://www.vergeetniethetzwakkekind.nl, en de opbrengsten gaan naar een goed doel! Antonius in Bakkum bestaat namelijk nog steeds, en wordt nu gebruikt door jeugdzorgorganisatie Parlan. Met de opbrengsten worden speeltoestellen voor de kinderen van nu aangeschaft.
Veel kijkplezier… http://koloniehuis-elim.hyves.nl
ik ben 3 keer in onze woning te nunspeet geweest aan de elspeterweg we keken uit op een begraafplaats met veel eekhorns.1954 1962 en ongeveer 1965 toen was ik lokettenchef,en zondags moest ik zingen op de stoel bij het hoofd namen ,pietje vos een lief meisje!ik vond het een traumatijd .ook hadden alle groepen een naam bijv.elfjes ,de woudlopers etc ,wie kan zich dit herineren?
ik ben josje bunnig en ik heb in 1961 of 1962 in kolonie huis in elspeet gezeten van de haagsebleekneusjes meer weet ik niet maar wel dat ik bij bezoek dag van de ouders een toneelstuk moest doe endat alle ouders daar erg om moesten lachen (ik speelde een schoffie.en solveig ten dulk zat ook bij mij op de pretoriusschool in den haag.
In 1949 ben ik zeven weken in een koloniehuis in Zeist geweest. Het huis lag aan het “Laantje zonder eind”. De naam van het huis ben ik vergeten. Wie zou mij dit kunnen vertellen?
Het was een groot trauma.Ik heb er een column over geschreven op m’n weblog: http://www.essenloog.web-log.nl
te lezen onder de categorie: columns
Dat koloniehuis aan het Laantje zonder Eind in Zeist was de Petrus Wertweyn Stichting. Mijn moeder heeft daar in de dertiger jaren gewerkt toen het nog een kinderhuis was.
wie kan mij helpen mijn geheugen op te frissen. ik ben in 1962/63 naar elspeet ik denk het hoge hout .toen de ouders kwamen na 3 weken, moet ik zeggen ze de hele zaal aan het lachen gemaakt hebben. ik speelde een schoffie . maar ik weet dat niet meer kan iemand anders nog wat meer vertellen? josje bunnig was mijn naam en ik woon in denhaag.
beste tosca
heb je de site van oud kinderhuis kinderen wel eens bezocht? klik hier
Bedankt voor de tip Liesbeth
hallo
Ik maak een documentaire over het koloniehuis St. Joseph in Egmond aan Zee. Ik begrijp dat je niet alle koloniehuizen over 1 kam kan scheren, maar ik denk dat ondanks de verschillende ervaringen, goed of slecht, er veel gelijkenissen zijn. Ik vroeg mij af of iemand misschien filmmateriaal heeft van zijn of haar koloniehuis. Fotomateriaal zou ik ook heel blij mee zijn. Voor vragen, opmerkingen of iets dergelijks kunt u mij altijd mailen. Ik zal met dit project tot midden januari bezig zijn.
Alvast bedankt!
*** E-mail adres verwijderd ***
Ik ben 2 x naar St. Antonius in Bakkum geweest.
De eerste keer in 1959 en de tweede keer in het voorjaar van 1961 of 1962.
Daar heb ik een groepsfoto van.
2 Jaar geleden ben ik met mijn dochter naar St. Antonius geweest. Als je het van tevoren meldt, mag je daar komen kijken.
Het is natuurlijk wel veranderd en dingen lijken kleiner nu je groot bent maar een hoop was toch wel te herkennen. De kapel is weg en de kerkklok hebben ze bewaard, die staat nu bij de ingang op de plek waar de foto gemaakt is.
hallo ik ben Joan en heb ook in bakkum gezeten en ongeveer dezelfde tijd als jij. Zelf heb ik helemaal niets meer uit die tijd en ben benieuwd of ik op die groepsfoto sta. Zou jij die kunnen mailen of zo? Ben pas bezig om te kijken wat ik er van terug kan vinden, wel heb ik het boek over bleekneusjes gekocht en dan komt er wel een hoop naar boven. met vriendelijke groet Joan Stam=Hakhoff
Ik heb dezelfde ervaring als Rien de Zeeuw. (8 mei 2007)
Ik heb drie maanden in Hemalie(Soesterberg)gezeten en daar een geweldige tijd gehad.
Zouden die positieve ervaringen direct met Hemalie van doen hebben, of zien wij wat sneller de zon schijnen? Ik ben heel beniewd naar ervaringen die anderen met Hemalie hebben gehad.
hallo ik heb in 1972/1973 in nunspeet gezeten
boshuis de heuvels
boshuis was voor de jongens en de heuvels voor de meisjes
ik zou het leuk vinden om meisjes en jongens van die tijd terug te vinden ook zou ik graag van die tijd foto’s willen hebben
en ben benieuwd of die er ook zijn
groetjes jannie
hallo jannie
je zou wel denken he een jar na dato krijgt ik een mail over het boshuis dat kom omdat ik er nu pas mee bezig ben
ik heb ook in het boshuis gezeten
in 1979 tot1980 ik zat in het boshuiszelf en in de groep de flierenfluiters
de zandverstuiving het kattenmeertje de zandeplas en de apenboom was ook nog in onze tijd
ook wilde ik je doorgeven dat we een hyves heb van het boshuis waar veel menmsen opstaan en uit alle jaargetijden mischien iets voor jou
nou ik zie en hoor het wel groetjes sylvia
Hallo Jannie,
Ook ik heb in 1972/1973 in Boshuis De Heuvels gezeten. ik zat toen in de groep van de smurfen. In deze groep zat toen ook een Jannie (woonachtig in Losser , naar ik mij kan herinneren) die mijn vriendin was. Ik weet niet zeker of jij die Jannie bent. Kun je mij daarover svp berichten? Foto’s uit die tijd heb ik helaas niet, wel (nvl vervelende) herinneringen. Ik zou het leuk vinden om wat meer te weten te komen over de achtergronden van het tehuis en haar bewoners.
Jannie,
Tijdens de periode 72/73 was ik werkzaam als unithoofd op het Boschhuis en begeleidde de groepen Dwergen, Kwikstaarten en Watoesies.Frits Venema en Dick van Sonsbeek waren toen de andere unithoofden.Zuster Baas was directrice en juf. Lyklema adjunct.Van haar ontving ik afgelopen Kerst een kaartje na 30 jaar en een uitnodiging.
Ook heb ik nog contact met Ginie van Emst, zij was toen groepsleidster op de Heuvels en runt nu al 11 jaar een camping met pension in het midden van Frankrijk nabij Nevers.Ben er afgelopen zomer nog op vakantie geweest.Verder herinner ik me de namen Heeltje en Ria nog ook zij waren als groepsleidsters werkzaam op De Heuvels.
Wellicht kan Ginie je nog aan namen helpen.Ik heb haar mail adres.
groeten,
Jo Pinxt
Ik heb in 1959 in Boshuis gezeten, nou ja gezeten is wel een zwaar woord. Ik mocht er 6 maanden verblijven. Volgens mij was zuster Baas toen ook al directrice en had ze een witte hond, leek op een varken. De school was leuk want bij mooi weer zat je buiten. Al zat ik meer op de gang dan in de klas, je erg ondeugend. Het ergste vond ik de pap die we ‘s middags na ons verplichte rustuurtje kregen. Ik eet dus nooit meer pap, en mocht ik ooit dement worden ik geen pap. Ik heb geen slechte herinneringen aan het hele gebeuren.
goede dag
ook ik zat in die tijd in het boshuis
de hond heet piccy
ook was er een andere hond met jonkies ieffie genaamd
de school was geweldig, taken af en dan mog je handwerken.
helaas kan ik niet de films die daar zijn gemaakt door meester heeze of die ander ergens terug vinden
ik zat als 9 jarige bij de groten groep omdat er geen ruimte was in de lagere groep bij juf mieke uit hengeloo (ga nu twijfelen)
ook kreeg ik heilgynastiek voor mijn astma
sinterklaas en de kerst waren geweldig
ook was daar een trudie kramen uit borculoo
dora lunk cristien joselet uit purmerend
we hebben jaren terug een reunie gehad en ook wat oud bewoners gezien
hoop dat je er wat van terug kan vinden er zitten groten gaten in mijn herinnering
mvg jochem
[WORDPRESS HASHCASH] The poster sent us ’0 which is not a hashcash value.
goede dag
mijn naam is jochem van der berg
1959 en later in 1962, kan later of eerder zijn jeen van de berg won de elf steden tocht die we mochten bekijken omdat tjitte bosma in zijn klas zat ben benieuwd waar de 16 mm films zijn gebleven die door de schoolmeester werd gemaakt van sinterklaas en de kerst optredens best wel leuk gehad maar het was wel puren noodzaak (astma) ben een keer naar een reunie geweest en wat bekenden gezien de grote trap naar boven was ineens veel kleiner dan in mijn herinering de eerste keer zat ik als jongste in de hoogste groep de tweede keer zat ik als oudste in de groep bevers die naam hadden we zelf verzonnen en juf minie heeft overal schilderingen op de slaapkamer deuren gemaakt mooie dingen meegemaakt en vervelende hete bekers melk met vellen de mooie dingen hebben wel de overhand
bovenstaand heb ik geplaats om dat ik graag de films wil bekijken als die er nog zijn
mvg jochem
Jo Pinxt
leuk dat je reageert op mijn bericht
wat ik me nog kan herinneren is dat er in mijn tijd 3 groepen waren op de heuvels
de boskabouters (kleintjes) de harlekijnen (wat groter)en de smurfen (groot)ik zat in de tweede groep in die tijd was net een barak neer gezet waar we spelletjes konden doen dat was richting de zandverstuiving daar stonden bomen die we apenbomen noemden
meisjes die mij bijstaan van die tijd was helga die werd nooit in het weekend opgehaald en nanda die had geen benen en die kon heel goed op haar handen lopen
verder weet ik niet zoveel namen meer
ik weet het niet zeker maar kan het zijn dat er een juf was die saskia hete
groetjes jannie
Jannie,
Die barak herinner ik mij ook. Later werd die ingedeeld voor interne groepsleidsters. Mannen en dat was vooral uit de plaatselijke legerplaats mochten er niet komen.
Als unithoofd moest ik van de directie controleren. Menigmaal heb ik een oogje dicht geknepen.
De namen Helga en Nanda zeggen mij niets, maar dit heeft waarschijnlijk te maken omdat ik alleen de jongens kindergroepen deed begeleiden.
Zeggen die namen van die leidsters je nog iets? Mogelijk zijn via hen nog meisjes van toen te achterhalen.
groeten, Jo
Beste mensen,
Ik werk in het gemeentearchief Ede als Archiefmedewerker/applicatiebeheerder voor het Gemeentearchief van Gemeente Ede. Mij nieuwe taakonderdelen zijn ook als Ondersteuning webbeheer, Projectleider fotoproject, Projectleider documentatieverzameling en Beheer van de Gemeentearchief Bibliotheek. De bibliotheek, documentatieverzamelingen en fotocollectie van de Gemeentearchieven Ede bestaan uit de collectie van boeken over de Gemeente Ede en omgeving.
Misschien zij er ook nog mensen die er eventueel foto’s of boeken/artikelen van kinderhuizen/ koloniehuizen/ internaten (bijvoorbeeld koloniehuis Zonneoord) in Ede en omgeving hebben?
Als u nog vragen heeft dan kunt u met ons altijd contact opnemen.
Met vriendelijke groeten,
Anastassia Adriaanse
Projectleider Fotocollectie Gemeente Ede / Applicatiebeheerder
_____________________________________________________
A.N. Adriaanse
Gemeentearchief Ede
Postadres: Postbus 9022│ 6710 HK Ede
Bezoekadres: Bergstraat 4│6711 DD Ede
T: (0318) 680447
E: anastassia.adriaanse@ede.nl
W: http://www.ede.nl/gemeentearchief
Jannie,
Er was inderdaad een juf die de naam Saskia had. Ik ga Frankrijk mailen misschien kunnen wij je verder helpen.
groeten Jo
Jo Pinxt
zou ik heel leuk vinden
van de jongens weet ik ook nog wel twee namen dat is patrick die kwam dacht ik uit gouda en marcel die was daar samen met zijn broertje
en Zuster Baas die was volgens mij wel streng die zat op boshuis
saskia die naam is blijven hangen die vond ik erg aardig en die ging op een gegeven moment weg toen ik daar nog was
groetjes jannie
ik heb in vakantiekolonie het hudighuis gezeten in driebergen. en zo als veel verhalen zeer herkenbaar zeker aan het feit dat je er eingelijk kwam om op te knappen van wat dan ook terwijl je er eingelijk alleen maar van afgeknapt ben. de trauma’s hadden bespaard kunnen blijven. zeker voor bleekneusjes die hebben niet zo een goede start. en zitten helemaal niet te wachten om de rest van hun leven met trauma’s om te moeten gaan. ik zou wel eens willen weten wie daar eigenlijk verantwoordlijk voor is… ik heb een website gemaakt http://hudighuis.hyves.nl dan kan je lid worden en je verhaal kwijt en andere oudbewoners tegenkomen groetjes van diesellautje
Ik heb in 1964 8 weken in huize bunde gezeten. Samen met mijn broer die ik daar bijna nooit zag. vreselijk. Wij moesten daarheen omdat mijn moeder in het ziekenhuis lag. na 8 weken heeft mijn vader me daar weg moeten halen, want ik was echt doodziek van heimwee. Mijn broer mocht niet mee van die zusters, maar mijn vader heeft het daar helemaal op zijn kop gezet en hij mocht toch mee. Ik had allemaal dikke uitslag in mijn gezicht. wat was ik blij dat ik thuis was. Die vieze reuk van de broodjes die je ‘s middags kreeg. en sommige zusters die verschrikkelijk waren. Ik weet nog dat er 1 hele lieve zuster was, alleen weet ik haar naam niet meer. Alles moest je eten ook al lustte je het niet. En kreeg je snoep zoals wij met Pasen van thuis, zag je er nooit niks meer van. Erg voor een kind. Nooit zijn we meer naar zoiets gehoeven.
Hoi Hennie,
Als ik je verhaal lees begint het in mijn onderbuik erg onrustig te worden. Ik ben zins deze week internet aan het afstruinen omdat ik twee weken geleden bij het huis Overbunde ben geweest (wat er nog van staat). Van de tijd dat ik er één keer geweest ben weet ik helemaal niets meer, het enige wat ik nog weet is dat je bij het huis vandaan de trein kon zien. Als ik nu de verhalen van jou lees weet ik waarom. Het is voor mij één groot zwart gat. Ik ben ook 3 keer in Mooi Gaasterland geweest daar weet ik nog een heel klein beetje van. In de periode ‘59 tot ’64 ben ik 1 keer in Overbunde geweest. Ik heb tot mijn 14e jaar astmatische bronchitis gehad. Jaren dacht ik dat mijn jeugd daardoor allen niet leuk was, dat betwijfel ik nu sterk. Al jaren ben ik op zoek waarom ik niet lekker in me vel zit. Ik begin nu te denken dat de koloniehuizen een veel vervelender invloed hebben gehad dan ik dacht. Vanochtend heb ik twee uur liggen huilen in de armen van mijn vrouw omdat er kennelijk wat los begin te komen. Dat lucht erg op want ik wil nu wel eens af van die ballast.
Weet jij of ik er in die tijd was Kees van den Brink uit Blaricum?
Beste Hennie,
Wat is jouw verhaal herkenbaar met mijn periode.
Ik schrijf dan over de jaren 53-54.Ook wij werden als broertjes letterlijk van elkaar gescheiden.
Ja die Duitse nonnen waren opgegroeid in een tijd dat bevel, bevel was een huilende kinderziel telde niet. Onbegrijpelijk.
To
Ik lees dit voor het eerst .En wil ook mijn mening zeggen ik ben in 1940 naar de kolonie gegaan in Nunspeet Onze Woning.
Van die vellen in de melk is waar maar ook niet zo erg ik gooide ze weg stiekem; verder vond ik het heel leuk de zusters waren erg lief . Wandelen op de hei en zingen .Ik kon niet met de groep naar huis omdat ik ziek werd maar ze waren erg lief en ook werd ik er jarig en kreeg van de zusters een armbandje
Zo toen kon ik alleen naar huis en mocht 1 zuster mij met de trein naar huis brengen zij was erg lief voor mij . dus geen nare herinneringen voor mij
Ik heb in 1951 in overbunde gezeten,toen was ik 4 jaar en ik weet heel weinig van deze tijd.
Zou iemand mij kunnen vertellen of er een namen achief is van die tijd.
Bij voorbaat dank voor u reactieMet vriendelijke groet Theo.
Ik heb in de winter van 63/64 drie maanden in St. Antonius te Bakkum doorgebracht. Ik was 10 jaar en een zgn bleekneusje en mijn gewicht was ook niet erg op peil dus werd ik daar naar toe gestuurd om aan te sterken. Het tehuis lag vlakbij zee en we gingen elke morgen om half zeven voor het ontbijt (havermoutpap met brokken) een wandeling maken naar zee. Ik weet nog goed dat het erg koud was, sneeuw en harde wind, en als we dan terug kwamen at je echt wel die havermout op. Op het laatst ging ik het ook nog lekker vinden en at het bord van mijn buurman ook leeg. Twee keer in de week met z’n allen langs de hoogtezon lopen met zo’n zwart brilletje en een keer per week een uitgebreide douche-beurt met een harde borstel. Mijn ouders kwamen op mijn 11e verjaardag langs en ik kreeg rolschaatsen. Een meisje, uit Limburg, had ook rolschaatsen en we mochten samen na het avondeten in de gangen rijden. Slapen moest op de rechterzijde want het hart moest ruimte hebben volgens die tijd. Ik vond het op zich niet zo’n vreselijke tijd zoals veel anderen hebben ervaren maar af en toe had ik toch wel heimwee. De zusters waren over het algemeen best aardig maar als je wat flikte dan was je echt de pineut. Ik kan mij nog herinneren dat we af en toe naar een kerkje gingen waarvan de muren waren beplakt met schelpen en de eindeloze wandelingen die we maakten en onderweg de lunch aten die we meenamen. Voetballen achter in de tuin en allerlei spelletjes. Plaatjes draaien, voorlees-avonden en huiswerk maken. Verplicht slapen om 1 uur tot 3 uur s’middags vond ik erg vervelend dus daar lag je dan 2 uur naar het plafond te staren. Al met al vond ik het geen vervelende tijd maar ik was wel erg blij toen ik naar huis mocht. Ik heb in die tijd mijn ouders maar een keer gezien en zelfs toen ik naar huis mocht werd ik opgehaald door een of andere juffrouw met de bus tegelijk met het meisje uit Limburg
Ik ben er een paar jaar geleden nog wezen kijken en de route weer gevolgd naar het strand. Kwamen de herinneringen weer boven.
Grappig om deze zeer uiteenlopende verhalen te lezen.
Mijn moeder is in de oorlog geboren en werd na de oorlog naar een koloniehuis gestuurd om aan te sterken. Ik weet niet naar welk Koloniehuis, maar het was in de duinen. Zij had er horrorverhalen over (blijven zitten tot je je eten op had, al was de pap ijskoud etc).
Als kind was ik een scharminkel, gewoon omdat ik niet veel at. Maar verder was ik een levenslustig en gezond kind. Toch probeerde mijn moeder mij aan het eten te krijgen en dreigde zij meerdere malen met het Koloniehuis, ondanks dat ze daar zelf een vreselijke tijd had gehad.
In een vakantie, ik moet 10 ofzo geweest zijn, fietsten we met het gezin door de duinen. Plotseling zei mijn moeder dat ze de omgeving herinneerde en dat het Koloniehuis vlakbij moest zijn. Als een speer ging ze er op de fiets naar op zoek.
Terwijl ik meestal ver voorop fietste, bleef ik nu ver achter. Zo langzaam fietsend, dat ik net niet tot stilstaand kwam. Ik vreesde dat mijn moeder al haar dreigementen nu zou uitvoeren. Op een gegeven moment kwam ik toch aan op de plek waar mijn moeder stilstond. Het Koloniehuis stond nog overeind, maar was overduidelijk niet meer in gebruik. Ik jubbelde van blijschap en riep naar mijn moeder dat zij nooit meer met het Koloniehuis kon dreigen.
Dat heeft ze ook nooit meer gedaan.
Wat een ellende he! Zelf heb ik het meegemaakt in de zomer van 1964. 13 jaar was ik. Huize Sint Jozeph. Een statig donker naarsgeestig gebouw in de Voorstraat.
Nare nonnen. Op commando douchen, een keer in de week. Met groene zeep; ook voor je haar. Vier keer per dag eten. Ik had gehoord dat als je niet genoeg aankwam moest ‘bijblijven’. Dus ik ‘vrat’ om er uit te komen. ‘s Morgens zeven boterhammen met melk met vellen. (Eens zat er bij een kind een vlieg in vast’geroest’, maar ze moest het opdrinken.) Dan naar buiten op het terras aan de achterkant van het gebouw. Wachten tot het warme ‘eten’ klaar stond. Vier borden at ik en na het verplichte middagdutje kregen we pap, of liever: verdunde karton. Maar ik at er drie van op. Dan weer verplicht wandelen in de duinen. Altijd twee aan twee in de rij, met het oog op weglopen.(Ik had van mijn moeder teenslippers gekregen. Die mocht ik wel aan, maar met sokken.) Avondeten: ik at dertien boterhammen.
Twee dagen na mijn aankomst kwam er een volle bus aan uit Tegelen.
Dat werd druk op de eet- en slaapzaal. De bedden stonden achterelkaar in rijen. Ik was nummer 11. Ik herinner me nog ene Loesje Hamel, met wie ik vriendschap sloot, en een meisje Christina die ziek was van heimwee.
Ons haar werd regelmatig ontluisd. We moesten allemaal in de rij gaan staan. Van die poeder (DDT?)kreeg je een rode hoofdhuid.
De hele nacht werd er gehuild.
Ik was een van de oudsten. Na vier weken kwam ik er pas achter dat aan de andere kant van het gebouw een jongensafdeling was. Dat was allemaal zo streng gescheiden. Ik wist niet wat ik zag. En plotseling zag ik een klasgenootje. Hij vertelde me dat de jongens ‘s avonds het Journaal mochten kijken. Ik heb gevraagd aan een van de juffen, die overigens wat vriendelijker waren dan die nonnen, of de oudere meisjes dat ook mochten. Wij moesten altijd om 7 uur ‘s avonds naar bed. Het Journaal begon om 8 uur. Er gingen een paar dagen overheen en de juf vertelde me dat de nonnen het goed vonden, maar onder zeer veel voorwaarden. Daar zag ik op TV onze pastoor! Wat verlangde ik terug naar huis, door het zien van weer een bekend gezicht.
We moesten zelf helpen bij het huishouden. Bed verschonen na drie weken. Dat betekende: het bovenlaken onder en een schone boven. Als we ‘s middags en ‘s avonds naar bed gingen moesten we op onze rechterzij gaan liggen, hoofd onder, en geen kik meer geven.
Na zes weken moesten we allemaal naar de keuringsarts. Daar stond je als beginnend pubertje in de rij met alleen je onderbroek aan. Met onze armen voor de borst. We schaamden ons allemaal. Zo’n zuster greep je bij je arm en duwde je de rij in. Kon iedereen zien hoe ver je was. Stuk voor stuk werden we gekeurd en dan brak de paniek uit. Wie moest wel en wie niet bijblijven? Om te beginnen moest Loesje bijblijven. Wat een drama! Ze huilde onbedaarlijk en kreeg er koorts van. De hele verdere dag was als in rouw gedompeld. Ik was 10 pond aangekomen en hoefde niet bij te blijven. Temidden van dit drama kon ik niet blij zijn.
In 1978 werd ik op straat ‘opgepikt’ door radiomensen van het programma ‘Dag in de War’ van de VPRO. Dat werd op vrijdagavond uitgezonden.
Dan zeiden zij al je afspraken af, al moest je examen doen. Dan mocht je mee naar plaatsen waar je, of herinneringen aan had, of iets wat je graag zou willen zien. Ik had mijn twee kleine kindjes weggebracht, mijn man gebeld en daar gingen we. Het huis stond er nog, maar er waren nu verschillende paviljoentjes omheen. Dat is intussen veranderd door de Baghwan begrijp ik. Misschien was het. Toch een schrale troost om het op deze manier na 14 jaar opnieuw te bezoeken, maar het sleet de ouwe nare gevoelens niet weg. De VPRO heeft zijn stinkende best gedaan om er een leuke uitzending van te maken en dat is gelukt! Daar ben ik ze nog dankbaar voor want hiermee worden die herinneringen weer verweven met de oude. Ik heb nog vele andere herinneringen, maar ik denk dat die overeenkomen met die van mijn lotgenoten. Ik ben blij dat de tijden veranderd zijn, maar dat is helaas niet voor iedereen het geval. In feite zat je in jeugddetentie, gezien het straffe regiem. En dat bestaat nu nog steeds; voor kinderen die niets verkeerds hebben gedaan.
Hoi,
Ook ik ben hier geweest, weet niet zeker of het st joseph was, er waren op één na alleen maar nonnen. Ik vond het daar verschrikkelijk. Onder het eten een een keer aan het lachen gemaakt, en moest toen voor straf 3dagen lang dat zelfde eten weg proberen te krijgen, het was zomer, eten niet afgedekt, niet koel. Brieven naar huis werden eerst gelezen, stond het hun niet aan kon je opnieuw beginnen.
Ik herinner me maar 1 leuke bezigheid, de laatste dag het opvoeren van iets, 3 schuittamboers als ik goed nadenk. Het lopen over kwallen. Vis lust ik nog steeds niet, je had dagen nodig om het weg te krijgen.
Foto’s of iets dergelijks heb ik niet. Zou wel een keertje willen kijken naar het gebouw.
Ik wil ook weten of ik daar heb gezeten, mijn ouders waren streng katholiek, dus dat moet bijna wel.
Als iemand iets meer weet, ik hoor graag reacties.
Hoe kom ik erachter waar ik precies ben geweest, het moet ongeveer in 1967 zijn geweest.
Groetjes An
Ik ben er eindelijk achtergekomen waar ik heb gezeten, inderdaad st Joseph.
Dankzij een leidster van toen, gevonden op een website. Zij had nog het kofferlabel van toen bewaard en naar mij doorgemaild.
ik heb in st antoniushuis in Bakkum gezeten,ik dacht rond 1963 1964 ik was 11 jaar..s,middags verplicht slapen,s,morgens kreeg je zo,n rond levertraan pilletje bij het eten,en zeker 2 keer in de week koolraapjes,ik krijg ze nu nog niet door mijn keel.we gingen iedere dag wandelen,naar het bos of het strand,de jongens en meisjes gescheiden,de jongens sliepen boven op de slaapzaal en de meisjes beneden.ik heb er 6 weken gezeten,na 3 weken mochten mijn ouders op bezoek komen,we waren net met een soort toneelstukje bezig,ik weet nog goed,ik zat in een rode brievenbus,en om de beurt werd een kind afgeroepen,waarvan de ouders er al waren,ik was een van de laatste,wat was ik bang dat ze niet zouden komen,ik wilde gelijk mee naar huis,maar ik moest nog 3 weken blijven.
ik heb daar ook geleerd om mijn bed op te maken,dat moest je zelf doen,en was het niet goed,dan trok ze het eraf,en moest het opnieuw.ook s,nachts kwam de zuster langs met een lampje om te zien of je al sliep.wat ik toen wel vernederend vond was,dat je s,morgens met je onderbroek in je handen in een rij stond,de zuster keek toen of je broek nog schoon genoeg was,zo ja,kon je hem nog een keer aan.lekker fris hoor!.
1 keer in de week onder de douche.
mijn ervaring is dat ik er niet echt van opgeknapt was toen ik thuis kwam.
Hallo,
Ik heb van januari ’78 tot januari ’79 in Het Boschhuis in Nunspeet gezeten. Het was toen een “medisch kindertehuis” Ik voelde me vreselijk ongelukkig in die tijd (Ik was 5-6 jaar) Ik kan me herinneren dat een ander kind zijn bord niet leegat en toen zijn toetje erdoorheen kreeg. Je moest wel zelf je eten opscheppen, maar niet teveel dus! Er werd vaak griesmeel met bessensap gegeten daar, dat is een soort jeugdtrauma van me, ik kan nog steeds geen griesmeel eten! Men leefde daar in groepjes. Ik vond laatst wat foto’s uit mijn tijd in het kindertehuis en ik was lijkbleek met dikke zwarte kringen onder mijn ogen. Ondanks het feit dat ik me ongelukkig voelde, heb ik toch soms heimwee naar die tijd, er werden ook leuke dingen gedaan, schaatsen en boswandelingen. Ik zou graag eens teruggaan om te kijken hoe het er nu uitziet. Er zat in ’78-’79 een meisje dat Bianca heette, dit is de enige naam die ik me kan herinneren. Zijn er hier nog meer mensen die in die tijd in het Boschhuis in Nunspeet zaten?
hallo tessa
ik heet sylvia en heb rond 19791980 ook in het boshuis gezeten in de groep flierenfluiters
wat jij beschrijf ken ik niet er waren wel regels mar niet zo exstreem
we hebben een sait van het boshuis kom gauw kijken
we zijnop zoel nar mensen want we organiseren een reunie
groetjes sylvia
Sorry mensen heb net een verhaal gestuurd, mijn email: *****, alle informatie is zo welkom, bij voorbaat dank!!
groetjes,
nicolette.
Noot van een van de moderators: e-mailadressen/telefoonnummers e.d. worden verwijderd (lees onze huisregels!!!)
Ik heb een maal in de vakantiekolonie “Het Hooge “Hout” te Elspeet gezeten, zo noem ik het maar, want het was niet mijn keuze! Mijn moeder kon mij als traumameisje niet aan (mijn vriendinnetje was verpletterd onder de auto) etc..en thuis was er ook geen rust, want moeders had immers een andere relatie en Papa keek ook al niet om naar me (we waren wel uit een hockeyfamilie, haha). Alles was goed bedoeld, maar ik moest ook tweemaal naar het koloniehuis “Kerdijk”te Egmond aan Zee! Vreselijk die autoritaire regimes die er destijds heerste, dqat was nou net niet wat ik nodig had, was wel mager, maar mijn dochter nu is nog veel magerder, dus, die zou ik nooit hebben weggestuurd! Zenuwachtig vanwege familaire omstandigheden, ok, maar handel dat als ouders dan zelf af. Ben nog steeds ontzettend boos, dat ik drie maal naar zoiets moest afgevoerd worden, het leek voor mij nu terugkijkend op een deportatie! Het ergste Koloniehuis was “Kerdijk”te Egmond a/Zee, “Het Hoooge Hout”" dat viel op zich wel mee, geen echte trauma’s aan overgehouden, behalve nog dat ik uitgegleden was in de douche met een hersenschudding. We moesten op ons rechterzij gaan slapen, walgelijk. Ik was 5/6 of 7 en 10, de middelste leeftijd was ik in Elspeet! Het bos deed me goed, ik heb alleen geen plaatjes van het tehuis. Heeft iemand voor mij een herinnering? Verder vergeleken bij Egmond a/Zee, was Elspeet wat gemoedelijker, of lag het aan het personeel? Je was gewoon aan de leeuwen overgeleverd, ik kan er een boek over schrijven. Ben zo blij dat Koloniehuizen niet meer bestaan! Als je tenslotte op 9-jarige leeftijd bedreigd werdt met een mes op de keel door andere oudere meisjes, dan vergaat het lachen je wel. Ik veroordeel bijna alle ouders, die hun kind zoiets aan hebben gedaan, maar ja, ik heb er een groot trauma aan overgehouden en kan het maar niet achter me laten, helaas! Ik heb wel gehoord andere mensen juist goede ervaringen hebben gehad, mischien omdat ze toen echt rust kregen. Wat me is opgevallen dat er veel uit asociale gezinnen zaten, vooral Egmond. Elspeet blijft zachter gelukkig maar!
Wie oh wie heeft uit midden jaren 1960 foto’s van het koloniehuis in Elspeet? Ik zou het erg waarderen als iemand dat me zou willen opsturen!
Groet voor alle blije en trieste koloniemensen vanuit die tijd.
Kan zich trouwens iemand zich herinneren het lied “Kolonieleven is geen leven, was ik maar bij mijn moeder gebleven, lig ik niet op mijn rechterzij, nou dan ben ik er lelijk bij”?
Graag alle reacties zijn welkom!
Nicolette
Hallo Nicolette, Ik ben ook in Elspeet geweest in januari 1954. Heb nog wel foto’s van die groep. Ben vorige week nog in het gebouw geweest omdat we daar in de buurt gingen fietsen. Het is nu een Hampshire hotel, toen ik zei dat ik in ‘t Hooge Hout was geweest als kind, mocht ik wel even rondkijken. Binnen niet veel herkenning van mijn herinneringen, alleen de bogen naar de eetzaal zijn nog gebleven. Verder veel verbouwd. Maar ik was toch blij dat ik er was geweest. Geen echt slechte herinneringen, maar je zou het een kind van 6 jaar toch niet meer aandoen.
ik heb in het jaar 1957-1958 in het vackolonie in rijs gezeten ik heb er nog foto van ik vond het een nare ervaring vanuit oldenzaal naar friesland daar waar verplicht om iedere dag melk moest drinken.iedere week naar de kerk .dan iedere woensdag een kaartje sturen naar huis om de 2weken wegen er was een speeltuinwaar je dan flink ging uitleven dan de wandeling door het bospad naar ijselmeer maar owee als je wat verkeerd ik deed weet dat ik bij een meisje haren uit hoofd trok en zij kwam uit zwolle ik dacht dat ze yvonne heet nel rodel veneberg
Ik ben 15 Juni naar De Stichting Humaniversity gegaan in Egmond aan Zee die in het voormalige St. Joseph gehuisvest is, en die vriendelijkerwijs tweemaal per jaar een middag organiseerd voor voormalige bleekneuzen zoals ik (ik zat er in 1973). Ik vond het erg leuk de gebouwen weer eens te zien en met Premjan (van Humaniversity) te babbelen over het verleden aangezien ik de enige was die op was komen dagen. Ik kan het alleen maar aanraden, er is geen sprake van propaganda. Het gaat uitsluitend erom dat wij weer eens herinneringen op kunnen halen, en nog eens door ons verleden te wandelen. Je krijgt een rondleiding met koffie en vlaai. De sfeer is heel relaxed en vriendelijk, en de mensen van Humaniversity zijn dat ook. Ik ben blij dat ik na 35 jaar weer eens de lucht daar opgesnoven heb en veel aanblikken riepen herinneringen op waarvan ik niet meer wist dat ik ze had. Daarna even lekker in de zon op het strand gezeten en alles laten bezinken….
Volgende keer is ergens in November. Voor info mail premjan@humaniversity.nl
Gewoon doen, ooit is alles daar weg en kan het niet meer.
Ik meen me te herinneren dat in de film ‘Ciske de Rat’, huize st. Jozeph voorkwam als zijnde jeugdgevangenis. Het was maar even, maar er ging een schok door me heen toen ik het zag. (Ook al weer een tijd geleden.) Ciske zat daar in het zand voor het gebouw. Net als ik vroeger; me rot te vervelen in de brandende zon.
@sjoerdje, ook ik heb in het st jozeph tehuis gezeten dat was in 61 of 62 in de winter kerstmis daar door gebracht voor 6 weken.
troep ja lammetjes [griesmeelpap ] pap met levertraan .
Ik was toen ongeveer 7 jaar en die pap dat was
weet er nog wel van zo de slaapzaal groot maar ja bij kinderen is alles groot weet dat we naar de film gingen ergens in een houten gebouw en beker chocomel en koekje er bij kregen dat was heel wat toen. Sinterklaas, we kregen van de ouders een pakketje met van alles er in snoep en fruit en diverse dat ging in een grote tas, stond in een kamer en een keer per week kreeg je er wat van. Ik was kapot van verdriet maar ja dat werd niet verteld tegen de ouders, we mochten wel een briefkaartje sturen maar dat werd dan gelezen door de nonnen slechte dingen mocht er niet op staan .
Ik ken geen mensen van toen, kinderen die er toen ook hebben gezeten, vind ik wel jammer, ik vond het niet leuk daar. Maar toch denk je er wel aan van hoe is het daar nu en hoe hebben de ander het ervaren, misschien krijg ik nog wat reacties van iemand groetjes
@Hallo Corry,
Leuk, ik zie een reactie.
Dat was dan inderdaad heel wat; Sinterklaas vieren!
Ik herinner me ook dat de snoep, die we van huiis hadden meegekregen, in een grote doos werd gestopt.
Het sprak vanzelf dat kinderen die niets hadden daaruit mee mochten delen.
Alle post die we naar huis stuurden werd gecensureerd. Post die ‘niet door de beugel kon’ werd niet verstuurd. In de eetzaal werd dan door een non hardop zo’n brief voorgelezen.
Ik vond laatst nog een groepsfoto die ik had genomen. Alle meisjes uit Tegelen met de juffrouw, met haar witte schort voor.
ik heb in 1963 in hellendoorn gezeten de tijd kan je niet vegeten om dat toen ook presidend kenedie is vermoord on mochten we die avond tv kijken wie weet dit ook nog ik zou graag nog meer over die tijd wetenveel koloniezen zijn al weg maar er is vast iemand die nog iets weet groetjes Nelleke
Ik begeleid een Mw. die drie keer in Groot Dennenlust is geweest: de kolonie voor bleekneusjes uit Schiedam en Delft. Haar verhalen zijn verschrikkelijk!
Het gebouw stond in Voorthuizen en ik was benieuwd of het nog bestaat. Gemeente Barneveld mailde:
Groot Dennenlust bestaat nog. In het pand is Near East Ministry gevestigd.
U kunt kijken op de site http://www.nemnieuws.nl.
@Jo: kort na de oorlog zijn bleekneusjes zelfs naar het buitenland gestuurd… Wist je dat?
Nelleke ik heb het verheel van Xanne 15 december.ik was in 1963 in hellendoorn ,en de havermout de slaapzalen ik moest bij de open deur slapen. soms kan ik er nog niet van slapen en de stravan. zo als ik al scheef was ik in 1963 in hellendoorn en we mochten tv kijken 0mdat kenedy was vermoord,maar in dat zelfden nieuws kwam ook dat de westland was vergaan en daar vaarden mijn broer op en er was een vermiste en om ik niest van thuis hoorden dacht ik dat mijn broer een vermisten was ik was daar zo bang, wat ik dat niemand durften vertellen en ik was daar dag en nacht mee bezig en dat ik erg afwezig was kreeg straf op straf in moestin een kleinkamer je beneden slapen in kreeg pruimen die zo bitter waren als iedereen naar buiten ging mag ik niet .het was echt een strafkamp .en toen ik thuis kwam was mijn broer ook thuis .Nelleke vermeer
Beste mensen,
Ook ik heb samen met mijn zusje (Sylvia) en broertje (Larry) in de periode 71/72 in de heuvels gezeten bij de groep de Smurfen en wij hebben daar goede herinneringen aan en ik las iets met mijn naam over zonder benen dat is een verwarring met een gehandicapt meisje die tijdelijk bij ons werd ondergebracht, want ik heb echt mijn benen nog steeds.
Mijn zusje en ik speuren ook internet af om te kijken of we iets tegen komen van mensen uit die tijd helaas lees ik hoofdzakelijk nare verhalen en niemand uit onze periode.
De namen die mijn nog te binnen schieten zijn Juf Saskia (echt een lieverd) Wilma (de) Zwart, Elly, Frederique, Dyane van der Ven die heb ik op een reunie gezien van Boschhuis en de Heuvels verder waren er helemaal geen bekende en ook geen van de juffen.
hallootjes ik heb ook in boshuis de heuvels gezeten in d egroep flierenfluiters in 1979 1980
ik wilde doorgeven dat er een hyves is van boshuis de heuvels
kom mischien zie je wel bekende groetjes sylvia
Hallo Sylvia
ik heb in het jaar1976-77 in Boshuis de heuvels gewoont in de
groep de Bevers
Die zaten toen in een barak
Hallo mensen,
Mijn naam is Peter Fronczek en ik heb op het Boshuis de Heuvels gezeten vanaf maart 1978 t/m december 1979 in de groep ‘de Rovers’. Vanaf september 1978 is mijn zus Edith, ook op het kindertehuis komen wonen en wel in de groep ‘de Smurfen’. De mensen die bij haar in de groep zaten heten oa. Ingenborg Hinten, Gaitske van Schaik volgens mij uit Utrecht (haar broer zat in mijn groep!) en Bertje Krol. Begeleiders waren oa. Theo van Dam (de man die op Herman van Veen leek…), Irene, Truus en Jacques. Annemiek de Groot was hoofdbegeleidster die een relatie had met Truus, dat weet ik omdat Edith en ik bij hun Oud en Nieuw 1978 hebben gevierd. Verder ken ik nog 2 maatschappelijk werkers: Ria(die ook begeleidster was in mijn groep) en Bart ter Haar (zoon van de bekende Nederlandse schrijver …ter Haar).
De directrice toendertijd heet Liekeleveld of zoiets.
Voor mij was het in ieder geval een heftige tijd, ik was nog een kind (9 jaar). Knokken voor je eigen plekje, zoeken naar wat geborgenheid. Ik heb veel geleerd maar ook veel gelaten.
Peter
Dag Peter Fr.
Jammer dat ook jij toch weer zoveel jaren later tegen de zelfde frustraties aangelopen bent.
Van 72 tot 77 was ik werkzaam als hoofdleider in het medisch kinderhuis Boschhuis-De Heuvels.
Juffrouw Lyklema was toen adjunct. Na mijn vertrek werd zij directrice.
Zij was lid van de blauwe knoop en ik heb als Limburger nog een goede herinnering aan oud op nieuw van het jaar 75.
Het intern personeel mocht twee flesjes bier drinken maar ik had halve liters ingeslagen. Verder zat wijn en andere alcoholische drankjes in groene limonade flessen. Juffrouw Lyklema zij telkens tegen mij: “Zie je wel Jo, ook zonder alcohol kan het gezellig zijn”. Natuurlijk was ik het hier mee eens als hoofdleider.
Wie nachtdienst had waaronder ik moest nuchter blijven, wel heb ik in het ochtendgloren begeleiders naar hun kamer begeleid.
Annemiek heb ik een of twee jaar nog mee gemaakt en Ria ken ik nog als groepsleidster.
Hoi Jo,
Leuk dat je reageert op mij. Ria vond ik wel de liefste begeleider. Zij was mijn begeleider, ik kan me nog herinneren dat ik in haar Saab mocht plaatsnemen achter het stuur. Annemiek vond ik een opportunist, ik had een keer een gummetje meegenomen uit een winkel en zij vertelde mij dat ik voor straf haar auto kon poetsen. Raar toch als je er over nadenkt. Ik heb nog een paar foto’s uit die tijd, misschien heeft iemand intresse?
Weet jij misschien waar ik meer info kan vinden over het Boschuis-de Heuvels? Ik ben bezig met SPW4 en ik moet een aansluitopdracht schrijven over een grote gebeurtenis in mijn leven. Ik zoek oa het bouwjaar, aantal verblijven en waar nou toch die grote stenen pijp voor diende. groet Peter
he peter ik heb in het boshuis de heuvels gezeten in d egroep de flierenfluiters in 1979 1980 dat wa sin het zelfde gebouw alleen achter de klapdeuren
ik weet dat boshuis na lelystad is verhuisd .
we zijn met een reunie bezig van het boshuis en hebben een hyves kom gauw kijken mischien zie je wel bekende en ben jij die peter die ze zoeken
groetjes sylvia
Dag Peter,
Aan juf Ria heb je een schat gehad, dat was ze ook als collega.
Met mijn vrouwelijke hoofdleidsters als collega’s heb ik nooit veel op gehad er was altijd een competitiestrijd tussen hen, waarom?
Die schoorsteenpijp? Ik vermoed dat die ook al voor mijn tijd gebruikt werd om de verwarming op kolen te stoken. Immers er was toen nog beperkt gas en het Boschhuis lag nogal afgelegen.
Belangstelling voor jouw foto’s heb ik zeker. Wil je meer informatie over het Boschhuis zoek dan op het web. Het huis viel onder het Centraal genootschap voor kinderuitzending te Amsterdam
groeten Jo
Hallo beste lezer,
In de augustusmaand van 1977 vertrok ik samen met m’n broer van 7 naar Kerdijk in Egmond aan zee. Mijn 5e verjaardag mocht ik dan daar vieren. We hebben daar een half jaar mogen vertoeven, en ja… de verhalen over griesmeelpap met een dik vel kloppen, alsof het een samenzwering is geweest van al die koloniehuizen.
Ik was de jongste in dit huis en mocht nog niet mee naar zwartendijk. Hier ging de rest naar school. Ik bleef dan die dagen in kerdijk, en mocht peppie en kokkie kijken
De in mijn optiek destijds zeer grote slaapzaal kan ik me nog goed herineren, ook hoe ik soms ‘s nachts (waarschijnlijk ‘s avonds) wakker werd en dan naar boven rende alwaar zich een werkkamertje bevondt waar een alleraardigste juf me dan geruststelde en me weer terug naar bed bracht. Ook kan ik me nog goed voor de geest halen dat we altijd moesten slapen met de handen boven de dekens… 5 jaar oud, wist ik veel waarom? Bij teveel lawaai werden de enkeltjes weleens op de ijzeren uiteindes van het bed getikt. Dan gingen we allen lekker slapen.
Elke week kreeg ik een kaart van mam.. “Veel liefs van mamma” stond er dan standaard op. Ach ja, het was voor haar ook niet makkelijk denk ik dan maar.
Strandwandelingen waren super, ook bij storm gingen we er weleens op uit. Die zilte zeelucht blijft je bij. Vorig jaar was ik weer eens in Egmond, samen met m’n vrouw. Ik kon niet geloven wat ze met dit oude koloniehuis hebben gedaan. Volledig bekleed in Trespa en onderverdeeld in meerdere appartementjes. Ondanks zijn lelijkheid, straalde het pand nog steeds zijn kracht uit, met de duinen achter zich. Wat een gevoel kwam daar los..
Heb nog een boek gekocht , ik geloof dat het “bleekneusjes” heet. Er staan in elk geval flink wat foto’s in en verhalen die aardig wat omhoog halen.
Groeten,
Mike
Ook ik ben als kind tweemaal naar een koloniehuis geweest, n.l. Elim op Schiermonnikoog. Ik was een slechte eter en altijd aan de magere kant. Met het koloniehuis was niets mis. De zusters waren leuk, de meeste kinderen ook en het eten was ook goed. Ook op Schier was ik trouwens een slechte eter, alle gezonde strand- en boswandelingen ten spijt. Heimwee had ik natuurlijk ook van tijd tot tijd.
En nu, een halve eeuw later, moet ik voortdurend uitkijken met wat ik eet zodat de vetrolletjes geen vetrollen worden. ‘t Kan vreemd gaan in het leven.
Ik zie hier zowel positieve als negatieve verhalen.Zelf heb ik in 1959 in Antonius in Bakkum gezeten voor 6 weken. Ik kan alleen zeggen trauma…
Mijn moeder bracht me weg, maar ze vertelde dus verder niets. Ik vermoed dat het haar gezegd was, gewoon niets zeggen. De eerste avond al begon het.Allemaal in je onderbroek in een rij naar de dokter om gecontroleerd te worden. Het was laat, het was donker. Slapen was raar.Allemaal onder van die strakke lakens en dekens en allemaal met je gezicht naar een kant. Onderbroeken kreeg je van hun en inderdaad moesten die gecontroleerd worden….
Wassen allemaal naast elkaar. Toilet allemaal naast elkaar. Douchen met een klodder groene zeep en er werd gecontroleerd of je alles geraakt had. Vreselijk wat een invasie van je priveleven.
Alles ging op de klok…plassen poepen eten slapen.
Ik heb twee keer in mij broek gedaan en stiekem iemand anders zijn onderbroek gepikt vanuit die waszak…Het idee.
De eerste middag heb ik met een bord havermout pap gezeten,als enige in een lege eetzaal. Kokhalzend…uren lang ijskoude pap. Brood beleg…je kreeg twee boterhammen met iets erop.De rest …geen idee zover ben ik nooit gekomen. De zee heb ik in al die weken nooit gezien.Wel mijn eerste echte rood met witte stippen paddenstoel en bosbessen die we moesten plukken maar niet mochten eten…Heb ze verder ook nooit gezien.
Vis op vrijdag…om van te kotsen..met een dik grijs vel. Ik stak die in mijn mond en hoestte en spuugde het gelijk weer uit, om het aan alle kanten onder de tafel te gooien. Brieven naar huis werden opengemaakt en je moest alleen leuke dingen schrijven,censuur van je eerste!
Een avond kwam een aardige zuster langs die me in stopte.Ze vertelde dat ze ook loesje heette…Die heb ik verder nooit gezien. Een meisje huilde barmhartig dag in en uit, na de drie weken kwamen haar ouders en is ze mee naar huis gegaan. Mijn moeder kwam ook…ik heb nooit gehoord waarom ze me daarheen stuurde…Het was van school uit…van de kerk neem ik aan.
Een paar jaar geleden ben ik naar het tehuis gegaan….Er was niets meer over van wat ik ervan wist… Raar hoor. Ik denk ook dat er andere kinderen van mijn school waren… Imeldaschool in Rotterdam…
Loesje
In een woord: verschrikkelijk. Blij dat ik dat nooit heb mee hoeven maken. Wat een terreur!
hello
mike, ik las net je verhaal over kerdijk het is of ik zelf het verhaal geschreven had..ook ik met mijn tweelingzus en jongere zusje 7&6 jaar oud toen, hebben in kerdijk gezeten van 71/72 als kind zie je een hoop dingen niet maar als je ouder word kan je dingen niet vergeten alles zo vers vooral als je de verhalen leest. De ziekenboeg die boven helemaal was, als je jarig was gingen ze je eettafel versieren en mocht je dat niet zien..de vieze postelein die je van meters afstand al kon ruiken, het schoenenpoetsen onder de trap..je moeder mocht 1 keer per maand komen en ontmoeten je in die grote zaal met poppekast.de buiten zalen waar je de brieven schreef naar je familie. net wat je zegt kerdijk is verbouwd maar het plaatje blijft in je geheugen zoals het toen was.
Hoy ik heb zelf ook in Bakkum, het St Antonius Kindertehuis gezeten rond 1963 ik was dus 6/7 jaar
Wat ik mij daar nog van kan herrineren is dat ze altijd voorlazen uit boekjes van wipneus en pim
En dat we toneel stukjes moesten doen en dat ik ik dacht een fluitketel na moest doen (ik moest dus fluiten) en iets met grote pannen ik dacht dat je daar in ging zitten dan (vreemd zo groot )
Ook kan ik me nog herrineren dat je veel op het strand ging lopen schelpen en soort schelpen mesjes ging zoeken ,ook boswandelingen weet ik nog
Dat was het weer wie reageerd hier op
groetjes willem spaans
Hallo
Heb in de jaren 54-55-56 in Boschlust gezeten in Vierhouten
Heb hier geen foto’s of iets dergelijks van. Is er iemand die wel iets heeft uit deze periode
Koloniehuis in Voorthuizen
In de bosrijke omgeving van Voorthuizen,
Stond een van de vele kindertehuizen.
De kindertjes kwamen daar om aan te sterken
We kregen er wel heel wat te verwerken
De dagelijkse wandelingen in de bossen
De kinderen kregen al snel rode blossen
De directrice, ze was erg streng,
Voor het personeel werkelijk een kreng.
Was ooit de verloofde van een piloot,
Hij werd helaas in de oorlog gedood.
Ze had soms van nare die kuren,
Dan hadden wij het zwaar te verduren.
Af en toe werd het ons echt veel te dol
We hadden het er slecht, ons gemoed liep vaak vol
We waren daar voor stage, maar met een beetje pech
Was je daar binnen het jaar al weer weg.
Als er iets was wat de directrice niet kon behagen
Dan werd je als eerste de beste ontslagen
We ontbeten iedere dag met pap,
Nee, dat is werkelijk geen grap.
En wekelijks was er die walgelijke zure
Met boter en bruine suiker, van die dure
En zo gebeurde het dat Pietje
De stakker hij was echt geen mietje
Na veel kokhalzen verbleekte
En bijna om genade smeekte
Hij mocht niet meer van tafel gaan
En zo belandde de pap spontaan
Terug op het bord, hij heeft het geweten
Dan moest hij zijn eigen spuug maar op eten
Hij huilde, hij krijste en met veel gemok
Moest hij voor straf bij het geitje in het hok
We protesteerden, we vonden het gek
Maar kregen gelijk van haar een grote bek
Dit was iets wat de directrice niet kon behagen
Dus werd volgende stagiaire ontslagen
In de bosrijke omgeving van Voorthuizen,
Stond een van de vele kindertehuizen.
Het eten kwam ’s middags in grote plastic bakken
Het plastic werd zacht en moeilijk aan te pakken
En zo kon het een enkele keer gebeuren
Daar kun je kort of lang over treuren
Dat het warme plastic ging buigen
Alleen wij waren daarvan getuigen
En met een klap viel de bak en het eten op de grond
Snel schepten we het terug, tja het is ongezond
Dat viel toen met die bieten echt niet mee
Snel nog verkleden en hupsakee
Toch nog te laat terug voor het eten
We hebben het wederom geweten
Dit was iets wat de directrice niet kon behagen
En zo werd de derde stagiaire ontslagen
Iedere middag, zo direct na het eten
Kregen we het rustig moet je weten
Met een mand vol sokken klaar om te stoppen

Een ander kon rustig buiten de boontjes gaan doppen
Alle kinderen moesten ’s middags naar bed
Dat was voor de grotere kinderen heus geen pret
Vooral de kinderen tussen de veertien en zestien jaar
Die vonden dat middagdutje maar raar
Natuurlijk ging dat niet zonder protest
En zo werd de middagrust voor een ander verpest
De stagiaire riep om hulp en deed stilletjes de deur half open
En zag dat de directrice boos kwam de trap op kwam lopen
Dit was iets wat de directrice niet kon behagen
Zo werd de vierde stagiaire ontslagen
In de bosrijke omgeving van Voorthuizen,
Stond een van de vele kindertehuizen.
En zo gebeurde het een donkere nacht
Dat een van die kinderen zich had bedacht
Hij kroop door het raam over het dak
En belandde op straat met het grootste gemak
Zo kwam hij later, het mag worden gezegd
Diep in de nacht in een politiewagen terecht
Ze brachten hem terug met de lichten zwaaiend
De directrice ontwaakte en was natuurlijk laaiend
We werden allemaal in onze slaap gestoord
En moesten antwoorden of we niets hadden gehoord
De jongen wilde alleen maar naar huis
Hij voelde zich hier helemaal niet thuis
Dit was iets wat de directrice niet kon behagen
Daarom werd de vijfde stagiaire ontslagen
Wekelijks werd er een medische controle gehouden
Niet te zwaar of te licht en ook niet verkouden
En op die dag moesten groot en klein
Op hun blote voeten bij de onderdirectrice zijn
Rillend van de koude staan ze in een hoekje
Op blote voeten, in enkel een onderbroekje
Dat was in de winter echt geen pretje
Al was dit een wekelijks verzetje
Op die koude vloer, ze moesten zich schamen
Het ijs stond dik op de ramen.
Het ging heel lang goed zonder te klagen
De directrice liet zich verlagen
Opnieuw een stagiaire te betrappen
Die de regels aan haar laars wilde lappen
Dit was iets wat de directrice niet kon behagen
En de zesde stagiaire werd ontslagen
In de bosrijke omgeving van Voorthuizen,
Stond een van de vele kindertehuizen.
De stagiaires dienden een klacht in bij de inspectie
Klaagden steen en been over de directie
Ze dienden een klacht in, keer op keer
En schreven veel brieven over en weer
De inspectie wilde ons eerst niet geloven
We moesten trouw en eerlijkheid beloven
Toch kwamen ze kijken na de zoveelste brief
De directrice had het door en deed o zo lief
Onze bewijzen die hielden geen stand
En zo stonden we weer stil aan de kant
Dit was iets wat de directrice niet kon behagen
Dus werd zevende stagiaire ontslagen
Voor de kinderen geen pretje die vonden het naar
Ze droomden heel akelig en hadden het zwaar
Er waren erbij die plasten in bed
Zo kwam het dat ik zelf voor schut werd gezet
Een van de meisjes had slapend geplast
Snel haalde ik schone lakens uit de kast
En zei nog dat ze zich niet hoefde te schamen
Die zijn wel schoon voor de andere kwamen
De directrice, helaas, hoorde het gestommel
Stormde naar boven en riep “voor den drommel”
Ze rukte de natte lakens uit mijn handen
Het schuim stond bijna op haar tanden
Ze sloeg me met de natte lakens om de oren
Je kon de echo in de gangen horen
Het kon de directrice zeer behagen
Dat ik op staande voet werd ontslagen
Dit is een waar gebeurd verhaal
Het heeft toch nog een moraal
De inspectie heeft uiteindelijk alles nagetrokken
De directrice is daarna vertrokken
We weten niet hoe het verder met het tehuis is gegaan
Ik hield het voor gezien en nam een ander soort baan
Maar het heeft mijn verdere leven
Een totaal andere wending gegeven
Zo loopt iemands levensgeluk
Op zo’n klein simpel papiertje stuk
L.E. van Bael
Mijn vrouw Irene geb.1945,heeft in het koloniehuis gezeten te Soest in 1951 en 1952 om aan te sterken.Het huis werd ook geasocieerd met trein 8.28. Tien jaar geleden ben ik er met haar nog eens wezen kijken. Zij herinnerd een aardige zuster met rood krulletjes haar.
Xanne Maza,
*** Webmaster: Het plaatsen van e-mailadressen is niet toegestaan. ***
Ik was ook op de reggenberg toen dit tafereel zich afspeelde met je vriendin en de havermout( inclusief kots ) Ik lag een paar nachten terug in mijn bed te denken over dit geval en had toen een ingeving om op de internet te kijken.
Ik kon het niet geloven toen ik jouw verhaal las over de havermout. Had zelf wel eens getwijfeld of dit echt gebeurd was. Ik zat een paar plaatsen van je vriendin vandaan toen dit gebeurde. Vreselijk! Ik ben dit nooit vergeten.
Ries Kooiman
dat klopt er heb er gezeten met mijn zus
1970 in de winter 6 weken lang
ik heb groeps foto
groot dennelust
een rot tijd
@L.E. van Bael: mooi gedicht!
Klopt het dat er in Voorthuizen alleen kinderen kwamen uit Delft en Schiedam?
@L.E. van Bael:
Even prachtig dit gedicht, als afschuwelijk dat jij en alle anderen dit moesten meemaken.
Ik kan mij niets voorstellen bij de treurige verhalen (was het allemaal wel zo erg of is dit een verwrongen jeugdherinnering omdat je nu eenmaal gedwongen in een vakantiekolonie terecht kwam en uit je veilige thuisongeving werd “weggerukt”?).
Ikzelf heb 2 maal een periode van 6 weken (’64/’65) in vakantiekolonie “de Ketelaer” in Ellecom gezeten en heb er beide keren een fantastische tijd gehad!
Sterker nog,toen mijn partner en ik een aantal jaren geleden nog eens naar Ellecom gereden waren,werd ik overmand door een enorm gevoel van heimwee naar die tijd.
Ik heb zelfs staan janken omdat ik het er in mijn beleving enorm goed gehad heb.
Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen getraumatiseerd zijn door opname in een vakantiekolonie maar dat dit trauma eerder ontstaat door het gedwongen karakter dan door het verblijf.
En hoogstwaarschijnlijk zal het in veel gevallen ook zo geweest zijn dat de kinderen die het als een ramp beschouwden zich niet zo meegaand opstelden zodat zij automatisch anders werden aangepakt dan kinderen die het over zich heen lieten komen en het op een positievere manier benaderden.
Ik heb het ook gezien: Eén jongen stelde zich absoluut dwars op dus zal het hem een trauma opgeleverd hebben,maar te wijten aan zichzelf en niet aan het tehuis en leiding.
Mijn herinneringen en ervaringen zijn alleen maar positief!
Als ik het over mocht doen….? GRAAG!!!
Jack,
Verbaast.
Wereldvreemd.
Generaliserend.
Verwijtend.
Een selectief geheugen voor de jaren 64.
Als je alle 136 reacties zorgvuldig terug leest kom je vreugde en verdriet tegen.
Maar jouw reactie slaat alles, terug naar de jaren 40.
Hoi
Ik heb ook niet zo slechte ervaring maar dat het niet goed was zag je wel.Als je geen eten lusten had je het slecht.Je moest het opeten al gaf je over.Ik zelf had een keer een brief naar thuis gestuurd waarin stond dat ik buikpijn had moest het weer overschrijven mag er niet in.Ik ben ook nog terug geweest, kwam er iemand naar buiten of ik daar naar binnen wilde. Ben binnen geweest in de kapel.dat doet je toch wel wat.
Die meneer vroeg aan mij hoe ik het had gehad omdat er heel weinig bekent was over Willibrord in Vierhouten. Oja er was ook een soort stafkamertje.Hij vroeg of ik daar ook vanaf wist. Gelukkig niet.Maar wat Jack schreef over dat het aan ons zelf te wijten was ben ik het niet mee eens.Tuurlijk zijn er mensen geweest die het daar goed naar hun zin hebben gehad.Maar hoe ik het ervaren heb was het een strafkamp.En ik had het nog zo slecht niet.Maar ik heb genoeg gezien. Zo kan ik nog wel doorgaan met verhalen die je daar meemaakte.
Naarmate je ouder wordt sta je daar meer bij stil. Hoe je eigelijk behandeld werd in die tijd
groeten Liesbeth
Herman van Veen, ook hij verbleef als kind in het Boschhuis-De Heuvels te Nunspeet en bezocht aldaar de openluchtschool.Zijn ervaringen waren niet positief. Toch heeft deze clown en levenskunstenaar waarschijnlijk meer naar de bomen en lucht gekeken om inspiratie op te doen.
Vierhouten,Willibrord.
Liesbeth het stafkamertje van toen herinner ik mij nog goed.
Het was de dag dat mijn vriendin,werkzaam als groepsleidster belde om snel te komen.De directrice had die avond getracht uit het leven te stappen. Uiteindelijk is het goed gekomen.
Wel vraag ik me tot op de dag van vandaag af. Wat waren haar motieven?
Dag Bleekneuzen,
Eigenlijk zit ik met verbazing achter mijn pc. Had allang in bed moeten liggen, morgen weer vroeg op. Ik wilde enkel even kijken hoe die “vakantiekolonie” in Egmond aan Zee ook alweer heette. Toch zit ik hier nog, en ik weet het allang. St. Joseph jawel, met nonnen. Als ik jullie verhalen lees, krijg ik een aandrang om hard te gaan janken. Ik heb de vakantiekolonie zo snel uit mijn herinnering gepoetst als ik kon, merk ik nu. Jullie verhalen lezend, komen dingen naar boven. 6 Weken, het moet in 1959 zijn geweest, ik was 8 jaar. Het is de eenzaamste periode van mijn leven geworden. Ik kan mij maar één voorval herinneren waarbij ik de persoonlijke aandacht van één van die nonnen kreeg. Ik vermoed dat ik met mijn hand onder mijn hoofd zat, in moeilijkheden omdat ik mijn bord niet kon leegeten. Ze heeft mij van achter beslopen; ik merkte niet dat ze er aankwam. Plotseling werd mijn pols vastgegrepen en met kracht omlaag geduwd. De pijn die ik voelde toen mijn elleboog de rand van de tafel raakte was enorm. Tranen sprongen in mijn ogen, maar ik durfde niet te huilen, bang dat ze dan nog kwader zou worden.
De druk om te eten was enorm. Ik zal de groene brij nooit vergeten die ik moest eten. Een absoluut unieke kleur, vreselijk hel. Ik zal het wel gegeten hebben. Als ik had kunnen kiezen tussen dat en poep, had ik het wel geweten. Jaren later was ik in een winkel van feestartikelen. Ik nam een rubber mombakkes uit het schap, en zag diezelfde groenekleur op de wenkbrauwen. Ik heb het nog net gered tot het trottoir; daar stond ik over te geven.
In St. Joseph waren twee jongens die een bijzondere positie innamen. Ze waren veel ouder dan ik, en ik had de indruk dat zij misschien wel permanente bewoners van dit huis waren. Wat me vooral weer voor de geest komt, is dat zij de taak hadden toiletpapier te verdelen wanneer het toilettijd was. Ik kreeg altijd maar twee velletjes, waar ik nooit genoeg aan had. En één keer per week douchen. Inderdaad, ook de slaapzaal doemt nu op. In mijn herinnering welhaast een voetbalveld. Lange rijen bedden van wit geschilderd ijzer, kop tegen voeteinde. Wat voelde ik mij verloren. Armen moesten boven de dekens en het was koud. Geen idee waarom, maar dat gold voor bijna alle dingen die “moesten”. Voor het licht uitging liepen er nonnen langs de rijen. Als je ze zag aankomen deed je je ogen dicht, om vooral maar geen aandacht te trekken. Regelmatig werden er kinderen uit bed gehaald. Die moesten dan met blote voeten in het waslokaal gaan staan. Ik heb er zelf ook wel gestaan. Ik weet niet meer waarom. Met Sinterklaas werden de cadeautjes die waren opgestuurd retour gezonden. Omdat sommige kinderen meer zouden krijgen dan anderen. We kregen allemaal één kadootje. Ik weet niet meer wat; de twee oudere jongens kregen heel duidelijk een veel mooier cadeau. Ik herinner mij een blauwe kiepauto.
We liepen elke dag naar het strand. Het was koud, maar evengoed fijn om even aan dat naargeestige gebouw te ontsnappen. Op een van die strandwandelingen hoorde ik een begeleidster tegen de andere zeggen die naast haar liep: “snap je nou dat ze zo’n kind geen handschoenen meegeven?” Ik herinner me dat zo goed, omdat ik de liefste mama van de wereld had. Het was gemeen, ze had er alleen maar niet aan gedacht. Ik hoop dat die nonnen, bruiden van Christus, branden in de hel.
Iedere keer weer lees ik hier van die gruwelverhalen over koloniehuizen.
Met verbijstering èn verbazing.
Wat was toch de reden om kinderen die juist kwamen voor wat extra zorg en aandacht zo te behandelen? Wie gaf daar opdracht voor?
Wat voelden die nonnen er eigenlijk bij?
Als het “goed bedoeld” was (maar dat lijkt me onmogelijk), wat wà s dan die bedoeling?
Er zullen vast boeken geschreven zijn door mensen die er geweest zijn.
Maar is er ook ergens iets geschreven vanuit de leiding van die huizen, of vanuit de kerk?
Met een reden en naar ik hoop inzicht en een spijtbetuiging?
Wie een titel heeft, graag.
@Lia: door kerk en overheid wordt pas na 750 jaar spijt betuigd! Kijk eens naar onze klokkenluiders!
Er zijn sowiesoso twee boeken vanuit de neusjes. Eén over reisjes naar het buitenland toen het zuiden bevrijd was. Dat boek lees ik nu. Is uitverkocht.
Een ander is nog wel in de handel.
Let it snow, let it snow, let it snow.
Pas in de jaren zeventig kwam er en kentering ten aanzien van het omgaan met jongeren in een tehuis. Ik heb het zelf , achteraf gezien, best goed gehad. Dat het bijna een jaar duurde was erg het verdriet om van huis te zijn ook.
Als je groot bent kun je dingen beter relativeren, daar zal het wel door komen. Ik zat in KINABU op de grens Soesterberg Amersfoort.
Iemand die net als ik lang (7 maanden) heeft doorgebracht in De Heuvels (Nunspeet) in de jaren ’54/’55 ?
Ben zeer benieuwd.
Ook ik heb begin 1960 in Bunde in de gezondsheidskolonie gezeten,wat ik mij nog herinner dat we s`ochtens naar de kerk moesten en daarna de trap op gingen en de geur van de warme vanile vla je tegemoet kwam ,dit is wat ik nu nog steeds heerlijk vind ruiken.Ook weet ik nog omdat ik geen vlees luste je dat altijd op moest eten en at je het niet op werdt het door de pap gedaan :shock: Ooit hadden een paar meiden bij mij aan tafel bij een ander meisje haar haren uitgetrokken en in haar melk gedaan ,dit is wat ik ook nooit vergeet,kreeg daar nl de schuld van (terwijl ik niets had gedaan)van de nonnen en moest die melk opdrinken,mocht niet eerder opstaan.
Als je straf had moest je een hok in die achter de slaapzaal was.
ja het was een verschrikkelijke tijd toen .
maar toch wil ik er nu weer wat meer over weten ,van hoe het er ook weer uitzag ,heb het altijd verstop ergens achterin mijn brein.Weet iemand waar ik misschien foto`s van die tijd kan terug vinden?
groetjes Joke
@Joke marijnissen: als je googled op Koloniehuis Bunde kom je het een en ander tegen qua foto’s en andere info.
hallo,
jammer om te lezen dat er veel mensen zijn die het kolonie huis als een trauma hebben ervaren, ben zelf van mening dat dat zeker niet de bedoeling is/was van een koloniehuis, merk dat ik me er ook enorm boos om kan maken hoe de meesten zijn behandeld,als kind loop je daar dan ook zeker wat van op. En jammer genoeg is dat op latere leeftijd des te meer te merken.
Ik zelf heb in de periode van 1980 rond april in ketelaar gezeten samen met mijn broer. Ik zelf was toendertijd net 7 geworden. Mijn broer zat in groep geel en ik in groep paars.Over het algemeen heb ik het wel redelijk goed gehad, maar er waren ook veel momenten van heimwee vooral naar huis en naar de andere groep waar mijn broer zat.We mochten iedere woensdag middag naar een andere groep, en meestal wou ik naar mijn broer, jammer genoeg werd dat niet altijd gehonereerd, waardoor het voor mij soms nog moeilijker was.
ik was af en toe een bedplasser, en was als de dood als ik toch in bed had geplast want dat betekende dat ik dan met een deken naar de gang moest en ik dan daar op de grond moest gaan slapen.het bed werd zo verschoond dat men sóchtends kon zien aan het opmaken dat je in bed had geplast.
We hadden een begeleidster die volgens mij van de keuken was, zij was altijd wel streng, en meerdere kinderen waren wel bang voor haar.
Mijn broer en ik zouden op een gegeven moment weer terug gaan naar huis, op de dag zelf kregen we te horen dat dat niet het geval was. Ik heb dat wel enorm moeilijk gevonden.
Des al niet te min wil ik wel vermelden dat ik vele momenten daar heb gekend waarin het wel enorm leuk was en ik ook veel plezier heb ervaren, er werd veel georganiseerd, veel wandelen, zwemmen, knutselen, en de groep zelf was ook leuk.
Ik denk dat dat ook komt omdat er in de thuissituatie weinig positiefs was en ik als kind blij was dat ik ergens was waar ik wel kind kon en mocht zijn.En dan maakte het voor mij niet uit dat er dingen in het tehuis gebeurde die eigenlijk niet door de beugel konden,want thuis was het 10 keer erger.Nu wetende dat dat niet correct was.
Ik lees weinig verhalen van mensen die ook in ketelaar hebben gezeten, en dan vooral in de periode waar ik er zat, mischien dat als iemand dit leest wel mensen kent die daar hebben gezeten.
Groetjes Marga
Hallo Marga, ik las net je reactie en herkende er veel van.
Zelf zat ik tussen 1979 en 1980 in de Ketelaar in groep rood.
de begeleidster waar jij op doelde die uit de Keuken kwam zou Maartje geweest kunnen zijn.
ze had als ik mij goed herinner lang donker ietwat vettig haar en een bril op.
Zij was inderdaad vrij streng soms en veel kinderen waren bang voor haar of in elk geval angstig.
ik heb voor de geinteresseerden een link bij mijn reactie geplaatst die geheel over de Ketelaar gaat.
Groetjes Danny
Hoi Danny,
Bedankt voor je reactie,ben ook even meteen naar de link gegaan.Deze link had ik van de week ook al gevonden, maar toch bedankt.En ja de begeleidster had inderdaad een bril ( opvallende zwarte bril) Zij zat uiteindelijk met haar arm in het gips,en vreemd maar waar ze leek iets aardiger daar door.
heb jij soms ook de optocht mee gelopen, waarin het voornamelijk over 1 of andere Piet Heijn ging, we waren allemaal verkleed???!!!.uiteindelijk was de ‘finish’in het bos wat ik me kan herinneren.
Groetjes marga
hollo hier met theo ik zow graag mensen die in 1965 tot 1969 in bergen aan zee in huis vakantiekolonie zijn geweest graag reactie dank u theo rietman
Hennie 25 februari 2008,
In het jaar des Heeren 1948 Heb ik ook mijn broodnodige zes weken doorgebracht in de kinderkolonie Overbunde. U schreef het volgende: “En kreeg je snoep met Pasen van thuis, zag je er nooit niks meer van.” Zoals u al schrijft kreeg u dus altijd wat van. Omdat er in de kolonie kinderen van diverse sociale achtergronden tezamen waren werd het snoep en fruit van thuis gelijkelijk verdeelt zodat de er geen afgunst ontstond bij de van huis uit minder bedeelden.
Ben ook in zo,n bleekneusjes kolonie geweest.
Dat was :”Ons genoegen”in Oostvoorne.
Moest daar voor 6 weken naar toe,maar m,n moeder kwam mij al na 6 dagen weg halen.
Want zo “Genoegen “was het daar niet.(1948 was dat)
het zal ongeveer 1954/55 geweest zijn dat ik naar Hemalie aan de Amersfoortsestraatweg moest voor mijn gezondheid als oudeste kind uit n gezin met 7 kinderen ik had veel heimwee na n paar maanden was het over ,ik herinner nog een zuster heel goed en wel Zuster Braam een werelds mooie vrouw die mij regelmatig moed insprak,en n jongen met een huidziekte(psoriasis)Dick Toet die iedere avond werd ingesmeerd met teerzalf ,en als ik dat zag had ik verdriet ,zo erg zag hij er uit.
ik vergeet niet de dagelijkse dosis staaldrank ,pap en griesmeelpudding met bessensap ,de gevoelens zijn nu soms zo sterk dat als ik ergens in n gebouw ben ik de geur van de keuken nog ruikt ,het was alsnog een goede tijd ,we moesten lopend naar n lagere school in Soesterberg ,ik had omgang met n meisje Sebila Ruig dat was mn eerst liefde voor zover ik weet ,we gingen vaak naar de Berekuil en zochten naar geweerhulzen en kogels.
eens hadden we n indianenfeest met kampvuur en zuster Braam was verkleed als squaw,zij wag gebruind door de zon en ze zag er prachtig uit ,man wat was dat n mooie vrouw ,ik weet nog meer te vertellen ,maar ik stop
al met al was het n mooie tijd in Hemalie die ik koester in mijn hart
Het koloniehuis waar ik heb “gezeten”staat er niet bij maar ik wil toch even reageren, ik zat in “Groot Dennenlust”in Voorthuizen en het was +/- 1965.
Ik werd er door de schoolarts naar toegestuurd omdat hij vond dat ik een zenuwachtig kind was,je ouders wilden het beste voor je dus daar ging je 6 weken alleen van huis.
S’morgens die vreselijke pap en je moest blijven zitten net zo lang tot dat hij op was.
En dan het douchen dat gebeurde in een groep totaal geen privacy iedereen ( de meisjes ) kon zien hoe jij gewassen werd.
Als er pakjes van thuis kwamen werden die opengemaakt,en als er snoep in zat werd dat gewoon uitgedeeld,met de brieven gebeurde hetzelfde er heerste echte censuur,als je schreef dat je naar huis wilde kreeg je hem terug en moest je hem overschrijven.
Ik was 10 jaar en toen nam ik me al voor dat als ik ooit kinderen zou krijgen ik hun dit nooit zou aandoen.
Groetjes,Evelien Bijl-Hoogendoorn
Hallo Evelien1954, ik heb je reactie gelezen op jeugdsentimenten.net. Mag ik vragen heb jij foto’s of documentatie of websitegegevens waar ik kan zoeken over die tijd. Ik ben +/- 1965 ook in Groot Dennenlust geweest. Ik herrinner me niet zo heel veel van die tijd, alleen de pap, wandelingen, zusters, slaapzalen een eetzalen, en dat ik gescheiden werd van mijn broer. Waren daar als bleekneusjes uit Schiedam. Hoop op een reactie van je,
Groetjes, Petra van Dijk
Ohja, ik heb ook mogen verblijven in Egmond aan Zee. Huize Kerdijk van 1976-1978.
Heb daar gezeten omdat ik een bronchitus kind was en moest aansterken met zeelucht. Ik was 8 jaar en van de een op andere dag zat ik in Egmond. Met de trein vanuit Amsterdam naar Alkmaar wat al een belevenis was aangezien reizen bij ons in de familie niet allerdaags was. Duidelijk was het niet of ik nu in Zwartedijk of Kerdijk zou komen, maar ging in eerste instantie naar Zwartedijk. Daar kreeg ik later te horen dat het toch Kerdijk zou worden. Net als ik later jaren na Egmond te horen kreeg dat mijn moeder eigenlijk weinig geld had om de jongste(ik dus) financieel te onderhouden.
Weet nog goed dat ik met betraande ogen tegen het raam mijn moeder weg zag lopen naar de bus om naar Alkmaar CS en huis te gaan. Later vroeg haar hier nog naar. Ze kon het niet over haar hart krijgen lang afscheid van mij te nemen.
Ik heb daar geen wrok gevoelens aan overgehouden overigens, want ik hield van mijn moeder. Moest toch als vrouw alleen 6 jongens groot brengen. In Egmond kan ik mij uiteraard een hoop goede en mindere dingen herinneren. Ja natuurlijk de melk met vellen, griesmeel pap en nog erger RABARBER…iets wat ik tot vandaag niet weg krijg. De andijvie stampot die wij kregen heeft tot gevolg gehad dat je mij daar nu iedere dag voor kan wakker maken.
S’morgens en s’avonds een broodmaaltijd en in de middag warm en na het eten s’middags een uurtje op bed liggen waar je energieke kinderen niet blij mee maakte. Zo heb ik goede herinneringen aan Mevrouw Baas, de directrice, leidster Ineke Blinkhof en minder aan adjunct-directrice mevrouw Vermeulen. Met de laatste had ik een conflict. Zij wilde dat ik mijn rabarber op at en ik niet. Dus blijven zitten tot het op was. Ik won :grin: ook al moest ik daarvoor 2 uur blijven zitten aan de eettafel terwijl mijn andere vriendjes gingen spelen of naar het strand gingen.
Op de ziekenboeg heb ik ook nog gelegen met een ontsteking aan mijn hand wat ik had opgelopen door een doorn.
Ik werd in Egmond voor het eerst verliefd. Okay ik was 9 ofzo dus wat stelde het voor. Was een meisje wat met een aantal zussen een week of 6 in Kerdijk zat. Ik had nog brieven van haar gehad toen zij weer thuis was.
Het regime wat je leest van de jaren 50 en 60 heb ik niet meegemaakt. Wel diciplinevorming en het tonen van respect alsmede waarden en normen.
Kan nog veel meer vertellen, maar dan wordt het te veel….
Als er meer mensen zijn uit de tijd dat ik er zat(1976-1978), hoor ik het graag……
Een van de andere bewoners, Kenneth Hausiel, was later nog mijn collega.
Ik zoek af en toe naar info over Nieuw Gaasterland, kwam op jeugdsentimenten.net. In 1964 (ongeveer) heb ik daar een tijdje gezeten, ik weet niet waarom, mogelijk vond men mij te mager. Mijn dochter, niet de dikste, inmiddels 18, heeft met succes de opleiding aan “Bolshoi no Brasil” gevolgd. Waarschijnlijk zijn de normen verandert in de loop der tijd, maar volgens mij is het erg triest dat zo veel mensen in dit soort “herstellingsoorden” op zo´n jonge leeftijd hebben gezeten.
Waar kan ik meer info vinden over “Gaasterland”?
Groetend
Bennie Berens
probeer het eens onder “Mooi Gaasterland”want dat was volgens mij de naam van hde gezondheidskolonie.
Groeten Leni
Hallo Bleekneusjes,
Ik heb 3 maanden in het Emmakinderhuis in Wijk aan zee gezeten, prima tijd daar gehad, en 6 maanden in De Heuvels in Nunspeet….vooral de Heuvels staat mij goed bij, wij waren de groep grote meisjes, gingen heel vaak wandelen op Klein Zwitserland, een mega zandverstuiving, wandelen door de bossen met de kleintjes, slagbal op het terrein van het Boshuis, middagdutje op de stretcher buiten onder het afdak, de maaltijden, ik heb er nooit moeite mee gehad, luste waarschijnlijk alles, de etenskar De Blauwe Engels bij het Boshuis halen, waarom weet ik niet, want we hadden zelf een keuken..de zaterdag-avond “feestjes” in het kantoortje van de direktrice voor ons alleen, het optreden van The Appletown Scifflegroup in de eet/rekreatie zaal voor iedereen, het schooltje, weet niet wat ik er geleerd heb, maar vond het wel altijd leuk daar, het gezamelijk douchen en je laten inzepen door de juf, altijd lachen, en als het je “week” was, mocht je alleen douchen,de fiets tochtjes naar een invalidehuis in Elspeet, om een dagje te helpen daar.. de enige minpuntjes waren, dat je elke week naar huis moest/mocht schrijven, daar had ik uren moeite mee, moest dan apart in de Linnenkamer zitten om minstens 1 kantje vol te krijgen,de hond van de direktrice uit laten, als hij ging blaffen liet ik hem gewoon los, eng beest, het uitzwaaien van Juf Anneke op het treinstation, dikke tranen, erg fijn lief mens, (juf Hannie was wat strenger, maar ook best leuk hoor, meer juffies kan ik me herinneren),
verstoppertje spelen onder de “enorme” rodondendron voor het huis, hangop maken in de keuken, heerlijk, en die vellen op de warme melk, die duwde ik naar de zijkant van mijn beker, geen probleem dus..al met al een hele leuke tijd gehad daar..weet alleen helaas het juiste jaar niet meer, moet rond 1960/62 zijn geweest..ik hoop ooit nog eens wat van die meiden van toen te kunnen lezen, oa. Annelies, Greetje, Cora…en van Tommie, Lowietje en Wimpie ( hij kroop vaak stiekum s’nachts in bed bij ons)…
Dus mensen, het hoeft niet altijd “slecht” te zijn in een kolonie hoor!
Wat leuk dat The Appletown Skifflegroup hier genoemd wordt. Mijn broer, Jan Nijkamp, was de leider van die band . Zij traden daar regelmatig op omdat wij bevriend waren met de directrice van de Heuvels, Juffrouw Kunz. Ik heb nog steeds contact met haar en zal het verhaal van Lenny aan haar doorsturen.
Reagerend op Willem Spaans (30 september 2008):
Behalve bij St. Willibrord in Vierhouten ben ik ook eind december 1963 in St. Antonius in Bakkum geweest. Ik was toen pas 6 jaar oud.
Ik deed ook mee aan het toneelstukje van het kolenfornuis (naar het liedje van Annie Schmidt; Het fluitketeltje). Misschien zaten we wel in hetzelfde toneelstukje. Het zal een tafel zijn geweest met een laken er over hangend. Onderin waren 3 luikjes gemaakt en op een bepaald moment moesten de kinderen die daarachter zaten (waaronder ik) hun hoofd erdoor steken. Eigenwijs als ik toen al was vond ik op een gegeven moment dat het ogenblik was aangebroken om mijn hoofd door het luikje te steken. Toen de kinderen naast mij het daar niet mee eens waren, besloot ik om dat dan maar in mijn eentje te doen. Hoe beperkt mijn herinneringen aan die tijd ook zijn, ik hoor de toeschouwers nog lachen.
Ik herinner me ook dat we rond een staande hoogtezon moesten staan. Met een zwart brilletje op, hand in hand in een kring rond de lamp staan en liedjes zingen. Die onbekende, merkwaardige geur van ozon. Ik was zo bang, dat ik mijn ogen niet open durfde te doen.
Verder herinner ik mij alleen nog vaag de wandelingen door het winterlandschap, kale takken, de zandige plekken in het bos waar gespeeld werd, het in mijn herinnering lege strand met een betonnen bunker uit de oorlog en de scheermesvormige schelpen, de viering van het sinterklaasfeest. In de winter van 1967 verbleef ik er ook nog eens. Maar zeker geen slechte herinneringen.
Ik was een klein jochie van net 8 met ondergewicht dat niet goed at. Reden voor de schoolarts – toen in 1955 een niet tegen te spreken autoriteit – om mij op vakantiekolonie te sturen. “Wil je naar bos of naar zee” was het enige dat ik in te brengen had. En zo kwam ik na het afscheid van mijn familie na een lange reis in Koloniehuis Zwartendijk in Egmond aan Zee. Zes weken had ik niets in te brengen of te willen en gebeurde alles, tot en met toiletbezoek, op commando en vaste tijden. Zelfs mijn kleren mocht ik niet aan, ieder kreeg een soort blauw Mao-pakje. Ontdaan van mijn identiteit en zelfbeschikking heb ik mij door die 6 weken heengeworsteld met éénmaal halverwege het enig toegestane bezoek van mijn moeder. Die ondernam een in die tijd halve wereldreis om mij 1 uur te mogen bezoeken. Verder contact met familie was er niet, telefoon had toen haast niemand nog. Wel moest je een paar keer een GECENSUREERD briefje schrijven naar huis. Daar mochten geen lelijke dingen in staan. Dat je – als 8 jarig kind 6 weken van huis – niets van jezelf had illustreert de volgende gebeurtenis: 2 oude tantes woonden redelijk in de buurt en namen de bus om mij onaangekondigd te bezoeken. Het was al een wonder dat ze binnengelaten werden maar ze hadden ook nog een prachtige boot voor mij gekocht. Na een kwartier vond de leidster het wel genoeg en werden de tantes de deur uit gebonjourd. Vervolgens nam ze mijn boot en stopte die in een kast die tot mijn verbazing vol ander speelgoed was. Dat had ik daar nog nooit gezien, we speelden nooit ergens mee. “Dan kunnen andere kinderen er ook mee spelen” zei dat stuk verdriet. Ik heb de boot nooit meer gezien, ook niet na het lang verbeide “afscheid” van Zwartendijk en wij in een uitbundige stemming de lange thuisreis ondernamen en alle ouders op het station van mijn woonplaats hun kroost eindelijk weer in de armen konden sluiten.
Gelukkig wordt er nu anders met kinderen omgegaan.
Zelf heb ik in 1952 in het Noorderhuis te Hoogeveen gezeten.
Na vele reacties te hebben gelezen van andere berzoekertjes in andere tehuizen,
concludeerde ik,dat ik in Hoogeveen helemaal niet zo slecht zat.
Maar,het regime moest wel overal gelijk geweest zijn.Ik zat er overigens niet om aan te sterken,nee,had geen bleke neus ofzo,ik was in de kleinejongensgroep met nog een ander jongen een kop groter dan de rest.
Er moest dus een andere reden voor mijn bezoek gelden.Deze was:weg bij mijn moeder,
voor wie ik een blok aan het been was,zodat mijn moeder,een nerveus en dominant
figuur,kon aansterken.Maar IK zat dus met de gebakken peren.
Ik heb dus ook geen klachten over het eten,in tegendeel,maar ja,je moet natuurlijk weer
zeggen,dat je de dingen in de tijdsgeest moest plaatsen,strakke orde,juffen,die gauw
sloegen,geen inspraak van ouders,maar…ook al in die tijd(het mensdom is altijd al
boos geweest) waren er mensen op misbruik uit.Dit betrof ook sommige leidsters in
de kolonies.
Wat te denken van je te laten aftuigen door een der grote jongens,die ‘s avonds opdracht
had,tijdens het voorlezen op de kleine jongens te passen.
Lekker hè,wanneer je als individualist geboren bent(dus niet de groep prefereert) en
bovendien nog heel moeilijk uit je omgeving te halen was.
Als ik vandaag de dag nogeens de fotootjes op sites zie van die arme lieve kleine
kindertjes,dan zit ik toch echt te janken!
Was dit alles toen anders geweest,waren de tehuizen voor vele kindertjes een hemel
geweest ipv een hel!
hallo ik ben loes, en ik heb zo beetje in 52,a 53 in het st. antoniushuis te boxtel gezetten,
ik was zelf 6 a 7 jaar,
wat ik er zelf van weet is, dat het niet gemakkelij was prive was er niet,ik was nogal vaak ziek en ging dan door naar de ziekenboeg,
daar lag ik achterglas, ik lag elke dag te luisteren waneer er ienamd kijken, dat hoorde ik aan het rooster die een geluid maakte door dat de schoen er aan werd gesrapt, soms was de ziekenboeg vol, dan maakte wij behoorlijk wat lol
maar moesten wel voorzichtig zijn want anders als je dan beter was kon ik nog een week binnen blijven,
en ik lag al zo drie weken, in die glazenkooi,
ja de pap was niet te nassen,ik weet dat er twee brood met beleg er was en verder zat er niets op, ik rolde hem op zodat het op een broodje,
het eten wat ik niet lusten verdween in mij schootzakken en dan snel naar de w.c wamr daar was ik als eerste er bij, verder waren mij buurt genoten de klos,zo kon ik door de strijd heen komen als het eten niet te pruimen was,
leek,alles moest in de rij op een lijn lopen zodat de nonnen in het midden er door konde lopen,bij de eet zaal mocht je singen tot de deuren open gingen, daar heb ik heel wat liedtjes geleert,alles op ene zij naar recht, handen boven de dekkens, ik trok de afwerking van de dekkens er af en zo kon wat mee spelen,
zo ging mij midaglaapje ook om,bovenkleren werden haast niet gewassen,nou die stonden na zes weken stijf van het vuil,twee keer per weken douche op woensdag en zaterdag, mij oren wilde die nonnen altijd schoonmaken nou mooi niet, ik was klein dus onder maat en had vaak het na kijken, in het geheel was het niet slecht maar dat komt omdat het thuis nog veel slechter was,daar heb ik het nodig al mee gemaakt,en straf kon mij niet meer deren,alles was toch uitzichloos
en ik was veel ziek daarom was ik veel langer in het antonius tehuis in boxtel.
ik vond het een vernedering dat douche, en je ondergoed laten zien,en als je een nat bed had dat voorschut werd gezet,
dat was mij ervaring in boxtel, ik werd vinding rijk in bangen dagen.
De vakantiekolonie…. breek me de bek niet open.
IK was in 1971 een bedplassertje en mij was wijsgemaakt dat ze me daar in de kolonie vanaf konden helpen. Ik zie mezelf nog in de trein zitten, angstig vragend of ik écht niet de enige was. Ook ik mocht in mn natte broek voor mijn bed blijven staan met opgeslagen lakens ten overstaan van alle andere meisjes. Wekenlang uitgemaakt voor pissebed. De pogingen om de koude gortepap met geweld langs je gebit te krijgen. De brievencensuur. Ik was één van de weinigen die uit een niet gelovig gezin kwam. Dat heb ik geweten, er werd volop gebeden in de kolonie. Ik kon aan tafel het Onze Vader niet produceren en werd ‘s avonds op blote voeten in de badkamer gezet en mocht er pas uit toen ik het Onze Vader uit mijn hoofd kon opdreunen.
Tijdens één van de ellenlange wandelingen in de hitte vond ik in het zand een hele rijksdaalder. Een waar kapitaal voor een kind van 10. De begeleidster zou hem voor me bewaren, anders zou ik hem misschien wel verliezen. Een paar dagen later vroeg ik mijn rijksdaalder terug, ze zei dat ze niet wist waar ik het over had.
Ik weet niet meer hoe het huis heette, wel dat het bij of in Epe moet zijn geweest. De directrice had van die Marty Feldman ogen, blauwe uitpuilende kikkerogen. Brrr.
hallo,
ik heb in mijn leven in meerdere (te)huizen verbleven.
mijn eerste ervaring was in boschhuis de heuvels in nunspeet. ik heb er iets langer dan een jaar gewoond en de periode is ergens tussen 73 en 75..
(ik was 7 of 8 jaar toen)ik herinner mij dat ik eerst op een slaapzaal heb gelegen, en later op een kamer alleen. ik heb de bof gehad in die periode en op een ziekeboeg gelegen met glazen tussenwanden. er was een schoolgebouwtje.. een soort noodgebouw.. dat lag een stukje in het bos.
ook heb ik een tijdje les gehad in een ander gebouw vlakbij.. een groot gebouw ook en oud.. en we kregen les op de zolder. vaak gingen we wandelen, en mijn favoriete plek was naar een soort vennetje.. net een moeras in mijn herinnering. wellicht zijn er mensen die mijn naam nog herinneren aangezien hij niet veel voorkomt, mijn naam toendertijd was silvio jensen.
ik zou graag met mensen uit die periode in contact komen en wellicht hebben sommigen nog groepsfoto`s
misschien tot horens,..
groet
sil
Beste Sil,
Jou beschrijvingen kloppen deels. Tussen 72 en 76 was ik op Het Boschhuis werkzaam als unithoofd en had de leiding over de jongste drie groepen. Waarschijnlijk verbleef je in de groep Kwikstaarten of de Watoesies er was ook nog een groep Kabouters maar die waren jonger. Van die groep was Piekie, Wilma en Anneke de leiding. Het vennetje waar veel naar toegewandeld werd heet De Zandeplas.
Het schooltje was geen noodgebouw maar een open luchtschool. Wel was de school sterk verouderd en is die in jou periode gerenoveerd. Je kreeg toen tijdelijk les in het gebouw De Heuvels, dit lag vlakbij de ingang. Enkele namen van leidsters van de groepen Kwikstaarten en Watoesies herinner ik me nog. Boa, Ingrid, Erie, Rian en Jeanne. De directrice was zuster Baas met haar drie poedeltjes en de adjunct juffrouw Lyklema. Ik werd door jullie ome Jo genoemd, dit was een verplichting van zuster Baas. Zo was er ook nog een ome Frits en een ome Dick. ook unithoofd.
De arts was dokter ter Braak en de ziekenzuster had de naam Yvonne Kuntzen. Zij is later met de arts getrouwd.
Daarnaast waren er de omes Evert en Henk, dit waren de klusjes mannen voor tuin en gebouwen. Kortom er waren nogal wat omes. Vanaf 1971 werd de naam koloniehuis veranderd in medisch koloniehuis. Ook de doelgroep kinderen veranderde hierdoor, was het verblijf hiervoor veelal 6 weken en soms twaalf. Nu werd dit 6 maanden tot een jaar.
Naast dit feit werd de sfeer veel vrijer en werden de groepsverblijven woonkamers. Zuster Baas kon maar niet wennen aan die eerste mannelijke unit hoofden waarvan zij voor het eerst tegenwoord kreeg. Juffrouw Klein heeft haar nadien tijdelijk vervangen en hierna werd juffrouw Lyklema directrice.
Jou naam herinner ik me niet meer daar ik vele kinderen heb zien gaan en komen maar ongetwijfeld zal ik regelmatig met een of beide ouders van je gesproken hebben. Dit ging dan over jou maar ook over de thuissituatie.
Misschien herinner je nog meer en breng je bij bij weer oude herinneringen naar boven, ik was in 1972, 26 jaar en in 1975 trouwde ik met groepsleidster Piekie. Alle drie de groepen zijn toen met een bus naar Oostwold te Groningen gekomen om het feest bij te wonen, hier heb ik nog enkele foto’s van.
groeten, Jo Pinxt
Beste Sil,
Nog een kleine correctie de naam medisch koloniehuis moet zijn medisch kinderhuis.
hallo
jo ik heet sylvia en heb in het boshuis ook gezeten in1979 na u tijd dat u daar gewerkt heb
we hebben ook een hyves
nu zijn we bezig met een reunie van die tijd en mischien weet u ook namen van leidingen in die tijd groetjes sylvia
Dag Sylvia.
Ik heb in het Boschhuis- De Heuvels gewerkt tot 1 januari 1977. Dit is na jou tijd.
Wel weet ik dat juffrouw Lyklema nog vele jaren directrice geweest is. Twee jaar terug ontving ik nog een bericht van haar. Een zekere Trees was toen ook als orthopedagoge werkzaam.
Joke Verstrepen, dit was haar meisjesnaam was telefoniste en administratieve kracht.. Zij woonde in Nunspeet en haar vader had daar een galvaniseer bedrijf. Zij is getrouwd met Frans, ook hij was werkzaam bij schoonvader alleen weet ik zijn achternaam niet meer. Hij was in ieder geval actief bij de vrijwillige brandweer en op hun trouwen ben ik ceremoniemeester geweest.
Misschien kun je door artsen in Nunspeet nog veel meer aan de weet komen.
Dokter Ernst ter Braak wa als huisarts verbonden als Geneesheer Directeur met het Boschhuis, hij is nadien getrouwd met Yvonne Kunze, die werkzaam was als ziekenverzorgster.
Mocht het je lukken laat het mij dan ook weten, ik zou er graag bij willen zijn.
Hallo Jo, Kan jij iets meer vertellen over de leiding van de Heuvels rond 1960? Ik kan me alleen juf Hannie en juf Anneke herinneren, en die laatste hebben wij ( de grote meisjes, want de groepen hadden geen namen toen nog) naar het trein station gebracht, ze ging helaas weg…Ik heb helaas nog geen tijd genootjes gevonden. hoop dat je me verder kan helpen met jouw herinneringen..
groetjes.
Hoi Sil,
Ik weet, dit is niet de juiste plaats om hier te reageren want ik heb niet in het Boshuis verbleven. Kort na jouw tijd in Nunspeet zijn wij voor lange tijd door dik en dun kameraadjes geweest in Ede. Ook al zijn onze paden van elkaar afgegaan nadat we een tijd met elkaar hebben “opgelopen”, wat rest zijn de mooie afdrukken van de voetstappen die we hebben gemaakt.
Succes met en bij alles wat je doet. Hartelijke warme groet, GJ
heb 3keer in een kolonie huis gezeten de eerste keer was ik nog geen vier jaar oud vierde mijn verjaardag in het hius had een zak snoep mee gekregen om te trakteren heb er nooit iets van gehad was in 1948 st josef egmond a zee toen ik 7 was ons genoegen oostvoorne vreselijk ik gruw nog van de vieze pap.daarna ik was 9 in mooi gaasterland friesland daar hoefde ik niet te slapen s.middags want met wat oudere meisjes verzorgden wij de kleintjes.wassen aankleden en zorgen dat ze keurig in het gelid stonden voor de dagelijkse inspektie.heb altijd gezworen dat doe ik mijn kinderen niet aan.het leek meer op een strafkamp.nooit je ouders zien.denk dat mijn moeder blij was als ik weg ging.nou ik heb de hele periode vreselijk gevonden hoe kun je zoiets verzinnen.moest er heen vanwege mijn bronchites en omdat ik te mager was.nou ik verzeker je het is allemaal goed gekomen ben hollands welvaren en goed op gewicht.jakkes degene die dit uitgevonden heeft was iemand die geen weet had wat een kind nodig heeft.trouwens ik heb nog steeds een hekel aan pap.snap best dat er kids waren die het thuis niet al te leuk hadden en er met veel plezier op terug kijkien maar daar hoor ik niet bij.groetjes van een oud bleekneusje
IK was ook negen en zat er in de winter van 1967….verschrikkelijk tijd van veel heimwee en verdriet…..pfffffffffffff
Ook ik had een lot uit de loterij.Ik herken vele verhalen tot het gedwongen pap eten als de slechte nachtrust en het gevoel hebben in een strafkamp te zitten waar ‘s nachts bij de de deuropening altijd een zuster zat in die oudbollige uniformen.
Ik heb toevallig dit weekend het bewijs van mijn moeder gekregen waar ik dus kon lezen dat ik dankzij de vereeniging voor schiedamse gezondheidskolonies van 4-4-1969 tot 13 mei 1969 voor Fl 2,50 per dag naar Groot – Dennenlust te Voorthuizen was uitgezonden.
Het enige wat men bij mij bereikt heeft is dat ik na terugkeer uit de kolonie echt nooit meer melk wilde drinken en dat is nog steeds zo tot op de dag van vandaag.
Een ander toeval wil ook nog dat mijn huidige partner ook in 1 van die geweldige vakantie-oorden heeft mogen doorbrengen.
Typische bouwstijl koloniehuizen.
Enkele weken geleden fietste wij door de duinen van Schoorl naar Egmond aan Zee.
In Bergen zag ik in de duinen een groot en door tand des tijds een getekend gebouw staan. Mij eerste reactie is dit is een koloniehuis geweest.
Nieuwschierig ga ik het huidige NIVON huis binnen en de beheerder neemt mij mee naar een gedenkplaat. Daarop staat vermeld Het Centraal Genootschap voor kinderuitzending.
Alle koloniehuizen van dit genootschap hadden dezelfde bouwstijl, in Egmond aan Zee zagen we weer een kopie. Dit gold ook voor Oostvoorne,Voorthuizen, Elspeet, Nuspeet en Ellenkom.
Opvallend is bij binnenkomst de grote trappenhal, links van de voordeur het kantoor van de directrice en rechts van de administratie. Als volwassene oogt het mij nu nog groot. Hoe moet je dit als kind ervaren hebben?
De vierkante uitbouw met veel glas waar de ziekenboeg ondergebracht was vind je ook overal terug. De slaapzalen en de eetzaal moeten helemaal indrukwekkend geweest zijn.
Als we verder fietsen zeg ik tegen mijn vrouw, ik kan me maar moeilijk voorstellen dat een kind zich hier veilig en geborgen heeft gevoeld.
In het Koloniehuis in Bergen aan Zee, ben ik in 1971 en 1972 met schoolkamp van de lagere school heen geweest. Toen heette het ‘t Zeehuis. Inderdaad erg groot van binnen, en ook een grote tuin waarin je lekker kon ravotten. Maar dat mochten de kindjes die destijds in het koloniehuis zaten vast niet. In de slaapzaal sliepen we met alle meiden van de klas. 12 meisjes? 6 Stapelbedden? Herinner me ook de soort erker waar de eetzaal was.
In het Koloniehuis van Egmond aan Zee, ja dezelfde bouwstijl als het Koloniehuis van Bergen, heeft in de jaren ’70 de Baghwan gezeten. Zitten er misschien nog steeds in.
@Judith63: weet jij hoe dit zit?
Hoi, ben Marjo uit Limburg. Even een korte reactie op jouw berichtje. Ik heb hier ook gezeten toen ik 8 jaar was, in 1967 dus. Ben gisteren naar Egmond aan Zee geweest en de Bagwan zit wel nog in het koloniehuis St. Jozef heb ik geconstateerd. Ik ben rond het gebouw gelopen en probeerde een glimp van herkenning op te vangen. De voorkant van het gebouw kwam me niet bekend voor, maar de achterkant dus wel. Ik herkende nog het kamertje waar je (volgens mij) wekelijks door een dokter onderzocht werd. Wel grappig ergens en een stukje ‘verwerking’ want het was er vreselijk.
Ik was daar ook, 8 jaar in 1967, in de zomervakantie. Kan mij nog heel goed het kamertje herinneren waar je wekelijks onderzocht werd. Post gecensureerd enz enz. Ik wil daar binnenkort eens gaan kijken.
groetjes Anja Janssen
ik begrijp niet dat je kunt zeggen dat alle koloniehuizen de zelfde bouwstijl hadden. In Egmond wel, daar had je Kerdijk en Zwartendijk naast elkaar en kun je dat goed zien. Maar dat je ook “Het Hoge Hout” in Elspeet, hierbij in één adem noemt begrijp ik niet.
Dit huis is uit een hele andere hoek bij het Centraal Genootschap gekomen en dus ook heel anders gebouwd. Daar ik begrepen heb dat je zelf leidinggevend bent geweest in Nunspeet ben je dus waar schijnlijk nooit in Elspeet ,wat niet zover weg lag, wezen kijken anders had je dit niet geschreven. Het Hoge Hout wat bij het Centraal Genootschap behoorde, hoorde eerder bij de Haagsche Bleekneusjes en stond op het landgoed “Stakenberg”. Dit gebied hoorde weer bij het Kinderfonds PTT.
Het voorhuis was een oude vila met als zijvleugel een grote eetzaal en keuken.
De slaapzalen werden berijkt door een lange gang waaraan de vestiares gelegen waren.
Aan het eind van die gang, links en rechts en ook boven vond je de slaapzalen met de badkamers ernaast. Helemaal rechtdoor was de speelzaal.
Alles achter de vila was vrij nieuw gebouwd en leek in de verste verte niet op de andere koloniehuizen. Ik heb daar van 1960 t/m/1962 met heel veel plezier gewerkt en heb ook nooit mee gemaakt dat als de kinderen overgegeven hadden in hun bord ze dat moesten opeten.
Ook het “Het Boshuis” en “De Heuvels” waar jij gewerkt hebt, waren voorheen vila’s dat kon je goed zien”ook deze werden later omgebouwd.
Dag Leni,
Ik heb samen met mn broer Coen de zomervakantie van 1960 of 1961 in Elspeet gezeten. Ik kan me de beschrijving van het koloniehuis helemaal voor de geest halen. Ik had enorme heimwee. Ik vind het onpedagogisch om 2 jonge kinderen (we waren 7 en 8 jaar oud)die net hun moeder (overleden) hadden verloren uit hun omgeving weg te halen. Kan U ons nog herinneren? 2 Molukse kinderen uit Zeeland.
Heeft u nog foto’s van het koloniehuis Het Hoge Hout in Elspeet uit die specifieke periode. Na verloop van tijd ging het beter met mij. De leiding was heel aardig. Zijn er nog andere kinderen van toen die ons herinneren?Graag reageren.
De Bhagwan? Nee hoor, die zit er niet meer in! Weet wel dat ze erin gezeten hebben ja, vond het maar rare mensen
Kijk hier eens naar @Joke61: http://www.koloniehuis.nl/
Zul je zien dat het een groot appartementencomplex geworden is, misschien nog een optrekje voor jou erbij???
Ik heb in het jaar 1964 in het koloniehuis gezeten in egmond aan zee,namelijk de zwarte dijk.ik heb daar enkele maanden gezeten om aan te sterken,ik heb er een goede herinnering aan overgehoudens,morgens vaak naar het strand toe,of naar de speeltuin de egmonden{helaas is deze verdwenen} ,tussen de middag was het standdaard dat wij moesten gaan slapen,ik zie voor mij nog steeds die grote lange slaapzaal voor mij,en die heerlijke geur uit de keuken zal ik ook niet gauw vergeten..later heb ik nog in Ellecom gezeten,koloniehuis de ketelaar,daar ben ik verschijnende keren geweest,daar zat ik midden in de hoge veluwe.ik heb er aleen maar goede herinderingen aan over gehouden. :positief: :positief: :positief:
Hallo Ik ben Petra en ik heb ook in Zwartendijk te Egmond gewoond. Waarschijnlijk 4 jaar later want ik was volgens mij 8 jaar en dat was dan in 1968. Precies wat jij beschrijft Arie dat herken ik ten zeerste. Behalve dat ik heimwee had heb ik goede herrinneringen. Ik zie ook nog veel voor me zoals de grote slaapzaal met wastafeltjes op een rij en een tafel in het midden waar men dan voor las. Ook de ruimte om het gebouw. De vele wandelingen in de duinen en strand. Maar ook de bossen met uitkijkpost. Als ik naar Siske de Rat kijk dan zien we ook Zwartendijk want de 1e x dat Siske van huis gestuurd word zit hij hier ook. Als ik oude foto’s zie van Zwartendijk krijg ik toch wel een apart gevoel. Jeugdsentiment?
loes
zo ik lees is die pap echt een trauma geweest, ja de meeste kotste hem er uit,
ik ril er nog van, dit was eten voor bleekneusjes, je werdt nog bleker bij het woord pap.
ach die nonnen deden hun best, want de meeste zaten toch maar voor zes weken,
voor ons veel te lang maar voor die leiding gevende was het tijdloos, en als ik aan die tijd terug kijkt was het een hemel op aarde, ik was even weg uit die sleur van thuis,
nee ik heb het daarna nog veel slechter gehad, dus met al was het prima, ik kon spelen en slapen, ja die pap was een ramp dat moet ik toe geven, maar de ach die mensen deden hun best
Graag zou ik in contact willen komen met mensen die in de zomer van 1967 en 1968
in Egmond aan Zee hebben gezeten, het werd gerund door nonnen.
Je brieven werden nagekeken, je moest over kwallen lopen, het was er verschrikkelijk.
In mijn herinnering was er één jonge vrouw, geen non die was heel aardig en lief voor ons. Ik denk dat het huize st joseph was, mijn ouders waren zeer katholiek.
hallo anna ik ben daar ook geweest 2x 6 weken, denk dat ik zo rond de 6 of 7 jaar was waar ik aan denk is de slaapzaal je moest gaan slapen , en het eten alles op zo niet kreeg je het weer , wat ik las van erwin dat kan ik me wel herrinere die pony. zou er graag nog een keer na toe willen ma weet niet of het er nog is , hoop gauw iets van je te lezen gr mieke
hoi
mijn naam is anna ,ik was 6 jaar toen ik in t colonie in vierhouten was .
herriner me weinig van die tijd .t moet denk ik in 1960 zijn geweest.
er was n juffr sjaan die streng was .en n juffr ginie of gina die erg lief was .alle verhalen die ik van jullie lees komen me bekent voor zowel de leuke als de nare .graag zou ik met mensen praten die me meer over die tijd kunnen vertellen
.hoe t tehuis heete weet ik niet maar heriner me wandelingen in n bos met n heuvel .
en ook dat er n meisje was die we opoe noemde ,of moesten noemen?
ze was iets ouder en heel aardig
ook kwam er toen ik daar was n tweeling binnen heel erg klein 2 of 3 jaar en hadden n ballon vast maar zijn daar volgens mij niet gebleven .
kan me niet herrineren dat ik ze later daar nog zag nl.
ook dat we naar e kerk moesten met n baret op je hoofd .
ik had nog niet mijn comunie gedaan dust mocht die niet hebben.
zat naast n meisje die had t lichaam van christus op haar tong ,vroeg haar mag ik t zien,
zij stak haar tong uit met de hostie er op .
dat hebben we geweten …. doodzonde begaan heel de dag op onze knieen gezeten in de kerk .
kan je nagaan dat dat nu nog boven komt was 6 jaar ,
hoop dat er iemand reageert uit die tijd ik was n bleekneusje met knetter rood haar . groetjes Anna.
.
Hoi Anna,
Het huis waar jij hebt gezeten was St. Willibrord in Vierhouten.
Sjaan is later directrice geworden van dit tehuis.
In jouw tijd moeten deze pony’s er geweest zijn: Corrie een kleine zwarte pony Frits een oude witte pony.
Naar alle waarschijnlijkheid was er in jou tijd ook een ezel met de naam Nellie en moeten er ook bokken en een geit er zijn geweest.
Ik kan je nog wel meer vertellen maar weet niet hoe ik met je in contact kan komen?
Hoop in ieder geval dat je hier wat aan hebt.
Wij gingen vroeger vaak naar Egmond met vakantie want mijn grootouders woonden daar. Achter hun huis stond dat roemruchte koloniehuis, dus zag ik vaak die kolonnes kinderen voorbij komen en dat vond ik zo zielig. Als ik dan ook de ervaringen lees van die kinderen, bevestigdt dat eigenlijk alleen maar mijn toendertijdse gevoelens. Het ergste voor mij was alleen dat als ik ‘vervelend’ was mijn grootmoeder altijd dreigde met het huis. Dit heeft ze jaren volgehouden tot ik de moed had dit mijn vader te vertellen en toen was het afgelopen.
Romance in Koloniehuis Ketelaar…
In 1958 verbleef ik in totaal 3 maanden in dit koloniehuis. In tegenstelling tot veel andere mensen heb ik daar heel prettige herinneringen aan. Mijn verhaal kan je lezen op:
http://www.koloniehuisketelaar.nl. Behalve dit verhaal kan je er nog meer dan 60 foto’s op vinden en nog een aantal andere zaken, die de ‘Ketelaartjes’ wel zullen herkennen. Het zou leuk zijn als er mensen zijn die de site bezoeken en zichzelf herkennen op een van de foto’s. Reacties, ook van niet tijdgenoten, altijd welkom.
Henk van Gijzen (destijds werd ik nog Hennie genoemd).
Beste Henk,
Met veel genoegen heb ik je website bekeken. De foto’s geven een sfeerbeeld weer van die tijd , je leeftijd en de beperkingen van een eenvoudige camera.
Het boekje van het Centraal genootschap was voor mij een verrassing, dit kende ik niet.
Juffrouw Baas vermoed ik is dezelfde juffrouw die later directrice geworden is van Boschhuis- De Heuvels in Nuspeet.. Onder haar leiding werkte ik als unithoofd van 1972 tot 1977. De status koloniehuis was toen vervangen door medisch kindertehuis.
De heer Landsmeer, in jou tijd nog adjunct directeur van het Centraal genootschap heb in mijn periode meegemaakt als directeur.
Tussen hem en mij heeft het nooit geboterd. Met name de amperbestaande CAO-wetgeving voor groepsleidsters was slecht geregeld en er werd financieel misbruik van hen gemaakt.
Als vakbondsbestuurder van de ABVA probeerde ik ieder leidster lid te maken van de vakbond om zo een vuist te maken.
Echter de heer Landsmeer beschouwde dit als niet loyaal aan zijn directiebeleid en een officiele berisping bleef dan ook niet uit.
Dit weerhield me echter niet om door te vechten. Die betere CAO is er gekomen, al vind ik ook nu nog dat pedagogischemedewerkers onderbetaald worden.
Beste Jo,
Bedankt voor je reactie en de lovende woorden. Van onderbetaling en veel te veel uren maken (veel te weinig personeel), daar kan mijn vrouw over meepraten. Zij werkte als groepsleidster in de jaren 60 in kindertehuis Nieuw-Voordorp in Voorschoten. Na een aantal jaren is ze gestopt met dit werk. Teveel stress.
Ook ik heb op een koloniehuis gezeten op Schiermonnikoog voor een maand. Ik was een nakomertje, spichtig, angstig en zenuwachtig kind. Wij hadden 8 kinderen en een zaak en vermoedelijk wisten ze niet goed raad met mij. Een maand ben ik er geweest en ik weet me er niet al te veel van te herinneren. We moesten op een boot overvaren en ik ben best ziek geworden daarvan. Ik herinner mij een soort grote neetzeel (refter) en ik luste op een keer geen groente (bietjes). Die had ik thuis nooit gehad. Ik moest en zou dit eten van de nonnen. En ik weet nog dat ik voor zo’n luikje stond waar het eten werd neergezet om verdeeld te worden en de bietjes waren niet meer rood maar doorzichtig glazig (zo dikwijls hadden ze ze opgewarmd)en ik moest ze toch opeten. Ik werd zo misselijk en ik voelde mij zo vernederd. Zo ver weg van Brabant en zo’n dromirig angstig kind. Als we gingen wandelen in de duinen herinner ik mij dat ik wat achterbleef en dromerig naar de natuur en de zee keek en schelpjes raapte. Een iemand denk ik me nog te herinneren en dat was Juffrouw Joke uit Schiedam? Die was in mijn herinnering zo lief voor mij. Ik zou willen weten waar ze gebleven is en of ze mij nog herinnert.
Her vervelende is dat ik niet zeker ben van die herinneringen, want zoals gezegd was ik een druk en tegelijk fantasierijk kind. Het moet zo ongeveer 1957 – 1958 of zo geweest
zijn.
Nu heb ik wel eens gezocht op websites en er blijken 2 koloniehuizen te zijn geweest op Schiermonnikoog. Ook vind ik het vreems dat er op deze site geen mensen zijn die op Schiermonnikoog hebben gezeten.
Als iemand iets meer kan vertellen, graag.
gr. Liesbeth Rijsdijk-Berkers
Ook ik heb in Schiermonnikoog in een koloniehuis gezeten. In 1947 en 1950 denk ik. Er waren inderdaad 2 koloniehuizen. Komend vanaf het dorp had je aan de badweg eerst Elim. Deze was voor protestants-christelijke kinderen en even verderop was Sint-Egbert. Ik ging naar Elim. Jij hebt het over de nonnen dus jij zat op Sint-Egbert. Ik weet nog dat als we tijdens het wandelen groepen van Sint-Egbert tegen kwamen sommige kinderen gingen schelden. Roomsen!! Hé Roomsen. Erg he? Weet niet meer wat ze dan tegen ons riepen. Als ik alle reacties hierboven zo lees dan is het in Elim helemaal niet zo slecht geweest. Je hebt gelijk dat er niet veel uit de Schiermonnikoogse koloniehuizen hebben gereageerd.
ik heb ook op elim gezeten. ik was ongeveer 9a10 jaar oud.dat was in 1963a1964.
ik heb verhalen gelezen die zeer herkenbaar overkomen. mijn vader bracht me naar de trein met koffertje en kleding voorzien met mijn naam erop. alles werd bijelkaar uitgewassen dus vandaar.op het station stond een vrouw op mij te wachten. die nam mij mee naar schiermonikoog, naar elim.ik heb er geen trauma naan over gehouden maar herrinner mij de vieze pap,het water met grondsmaak,en iedere avond de lepel levertraan.verder herrinner ik mij dat als we in duinen waren wij vaak een lied zongen.het ging als volgt.
op mooi elim moet je wezen
op mooi elim moet je zijn
word je helemaal genezen
van je ziekte en je pijn
en je speelt er heel de dag
ik wou dat moeder mij eens zag
naar buiten naar buiten
waar alle vogels fluiten
naar buiten……
het is op de melodie van op de grote stille heide
jopie sterk uit sneek
Joop:
Dan ken je ook vast deze nog:
Als de Elim-meisjes (jongens, in jouw geval)
Door het dorp marcheren
Openen de mensen
De ramen en de deuren
En waarom, ja daarom,
En waarom, ja daarom alleen
Van je tjsingela tsjingelaseboem
Beetje onnozele tekst aan het eind, maar dat heb je met dat soort liedjes.
Een paar jaar geleden heeft Henk Staal uit Haren een boekje over Elim uitgegeven. Met mooite foto’s van het koloniehuis en leuke verhalen. Titel: En zij kwamen in Elim aan.
Op Google kun je er wel iets over vinden.
Ik heb in de jaren60-62ongeveer in Egmond aan zee in Beatrix. zo heette het daar toen ,6 weken ik noem het maar gezeten, met de Pasen . in de derde week mochten je ouders komen mijn moeder was er uit Ede. dat weggaan van je moeder vond ik verschrikkelijk. ik heb erge heimwee gehad .Ik weet nog heel veel. het Koetjesdal daar mochten we vrij spelen.De lange slaapzaal ik heb er heel kort gelegen allemaal naar een kant als je draaide stond er een zaklamp boven je en moest weer naar het luikje draaien daar zat de nachtzuster .Die koude douches in rijen wachten in je weet wel brbrbr.ik weet nog 2 namen Marian uit rotterdam zij kreeg altijd van die zure snoepjes toegestuurd lekker vond ik die toen. en Johanna daar weet ik niet zo veel van te vertellen. de oudste meisjes mochten boven op een apart kamertje slapen dat was mazzel wij met zn drie en konden wel draaien in bed Als webuiten geweest waren mochten we de kapjes uit de keuken halen een hele schaal lekker was het altijd .honger had ik daar. ik was heel mager ik was heel wat aangekomen. ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.Ikben wel terug geweest om het op te zoeken in 2005 ik kon het toen niet vinden . nu heb ik het gezien ik fietste er zomaar op af .leuk was dat maar wel een apart gevoel. Er zullen er best wel veel bij dat hek hebben gestaan, jammer dat ik er niet meer kan kijken .Het blijft voor mij een aparte plek.
Ik heb van 10 Aug tot 21 Sept. 1956 in het koloniehuis Prinses Beatrix in Egmond aan Zee geweest. Ook ik had geluk dat ik bij de oudere meisjes hoorde en sliep dus boven met z`n 3tjes op een kamer.Van uit de w.c. keek je op de vuurtoren dat was geweldig vooral omdat er een keer op het strand vuurwerk werd afgestoken en dat kon je dan mooi bekijken
Heb daar erg genoten we gingen elke dag wandelen en dan werd er altijd gezongen.Het was ook net bramentijd dus veel geplukt en gegeten. `s Middags verplicht slapen nou daar kwam niks van terecht ook kreeg je na die rust een beker melk volgens mij zaten daar ook vellen in….BAH Van het warme eten weet ik alleen nog het gemalen gehakt dat vond ik erg lekker van de groente nog de postelein….grrrrr daar zaten de klonten van het bindmiddel nog in.Postelein krijg ik nu nog steeds niet door m`n keel 
Brood eten was ook apart eerst een boterham met beleg de 2de kaal de 3de weer met beleg en de 4de weer kaal ENZ. Die broodkapjes weet ik ook nog,wat van over was daar werd broodpap van gemaakt heerlijk. Na 3 weken werd je door een arts gecontroleerd of je was aangekomen anders moest je nog 6 weken blijven 
Ook mochten je ouders na 3 weken op bezoek komen mijn moeder en zus zijn toen geweest m`n vader kon geen vrij krijgen.Onze begeleidster heette Zuster Janny ik heb daar nog een tijdje mee gecorrespondeerd,maar dat is vervaagd. Ook had ik daar een speciaal vriendinnetje Coby die kwam uit Vlaardingen daar ben ik het jaar daarop nog op vakantie geweest en zij bij mij ook dat is helaas vervaagd 
Ik heb alleen maar fijne herinneringen en zal die tijd altijd blijven koesteren. 
Mijn is Henk, ik heb in twee Koloniehuizen gezeten, de eerste was Egmond aan Zee maar meer tegen de winter aan 1961/1962 de tweede maal heb ik in Ellecom Huize de Ketelaar gezeten in de zomer van 1964, hier had ik het beter naar mijn zin dan in Egmond.
Inderdaad op de slaapzaal kon je s’avonds de vuurtoren zien.
Ook op het strand de oude bunkers bekijken en erin natuurlijk.
Ben er ooit nog eens terug geweest na ruim twintig jaar !
Maar bij het Tehuis kon je niet meer komen, schijnt een of andere :”sekte” in te zitten en is totaal afgesloten voor bezoekers.
In Ellecom ben ik meerdere malen terug geweest ook na ruim twintig jaar en de Bossen ingegaan over spoorlijn en op zoek naar de plekken waar de wilde zwijnen werden gevoerd.
Ik heb nog foto’s van Egmond en van Ellecom, met sommige had ik vrij kort contact erna, maar dat vervaagd allemaal en er is zoveel veranderd daar !!!
Vooral de fotograaf die ik ooit eens belde in Egmond, deze man deed echt aan klantenbinding, maar niet heus, ik werd afgesnauwd en hing zonder pardon weer op.
Nou dat was even een grote teleurstelling, dus Egmond is voor mij een afgesloten boek.
Hallo Corry ,
ik ben ook een slachtoffer van deze dictatuur.
lekker naar buiten en met trauma terug komen.
zo erg dat je het thuis in een keer erg leuk vond.
ik ben het met je eens die lui moeten aangeklaagd worden.
niets gelezen over ons genoegen oostvoorne. ben nu 65 en de traumatische ervarigen worden steeds groter, wie was er ook in de herfst van 1955?
heb al eerder ergens anders gemeld, dat ik deze lieden graag aangeklaagd zou hebben als kindermishandelaars!
ik was er ook in 55,ik weet niet of het aldan niet herfst was
ik zat bij de appelmoesjes,ik heb veel heimwee gehad!
ineke Maas ook ik heb daar gezeten in 55 slechte ervaring.
Ik heb er ook gezeten in 1961/62 en heb daar ook een hele slechte ervaring opgedaan. Hetzelfde als bovenstaande geldt ook voor mij. Ik kwam uit Utrecht. De brieven werden gecensureerd en er werd geslagen als je niet goed met de rug naar elkaar toe sliep. Wee je gebeente een woord sprak als moest slapen. Ik was nog heel klein maar zal het nooit vergeten. Ik was 7 of 8 jaar oud. Afschuwelijk.
Ik heb ook in Oostvoorne gezeten(rond 1956/57). Het leek meer op een opvoedings-gesticht. Overal dwang en misbruik van macht. Aardige zusters hielden het daar niet vol. En je ouders maar denken dat je daar opknapte – afknappen zul je bedoelen. Ik was erg erg blij na zes lange weken weer thuis te kunnen spelen in Utrecht. Heel anders was het in Het hoge Hout in Elspeet. Het regime daar was milder. Bedplassers kregen daar wel veel aandacht maar niet die negatieve aandacht als in Oostvoorne. Ik had daar gelukkig geen last van maar had het soms erg te doen met die knapen die iedere ochtend bij hun bed stonden alsof ze in het water gevallen waren – erg triest. Eenmaal weer terug in hun eigen milieu ging het toch weer fout vanwege o.a. spanningen en drank in het gezin.
In 2004 verscheen van mijn hand het boek over Sint-Egbert, het katholieke koloniehuis op Schiermonnikoog.
Hallo Wilco.
Ik neem aan dat je voor je boek ook wat aan onderzoek hebt gedaan. Ben je daarbij ook gestuit op verhalen van mensen die daar als kind seksueel zijn betast?
Ik ben nu 63 jaar (man) en dit heeft mijn leven danig verpest! Maar ik geloof nooit dat ik de enige ben die dat in St Egbert overkomen is! Als dit bij anderen ook is gebeurd, laat het aub even weten
.Calpino.
Ik heb in 1978 in Bakkum gezeten. Ik zou hier 6 weken naar toe gaan maar volgens mij zijn het 6 maanden geworden.
1x per week op dinsdag mocht ik naar huis bellen en 1x per maand kwam mijn moeder mij opzoeken.
Ik vond het een verschrikkelijke tijd en herinner mezelf dat ik 1x ben weggelopen en mezelf in de sneeuw had verstopt totdat ze me niet verder gingen zoeken. Ik ben toen naar het dichtsbijzijnde huis gegaan met de vraag of ik naar mijn moeder mocht bellen. De vrouw die daar woonde vond het goed en terwijl ik aan het bellen was ging de man die er woonde naar het tehuis en vertelde dat ik bij hem thuis zat.
Ik vond het daar verschrikkelik. Als je in de slaapzaal praatte werd je gestraft door in de badkamer op een natte dweil te moeten staan. En geloof me, daar heb ik vaak op moeten staan.
Ik kan mezelf nog maar 1 naam herinneren en dat is Carmelina post. Wij zaten bij de Zeesterren
Helaas heb ik door omstandigheden geen foto’s meer.
Christa de Boer (voorheen Christa Lok)
hallo ik heb in de jaren 60 in elim en st egbert schietmonokoog begin jaren 70 einde jaren 60 in valentijn nunspeet ook heb ik in de jaren 60 in egmondaanzee gezeten ik snap nog steeds niet waarom ouders niet wisten hoe gemeen ze met kinderen omgingen nonnen zijn de ergste soort ze hebben heel wat kapot gemaakt ik zou graag met lotgenoten willen praten ze noemde me toen greetje bolhuis
ik