Op feestjes en bruiloften in de familie vonden wij kinderen het heerlijk om op te treden “tussen de schuifdeuren”.
Op het 50-jarig huwelijksfeest van mijn opa en oma bijvoorbeeld zong ik met twee nichtjes de schilderijen van de muur.
En tijdens een huwelijksjubileum van mijn ouders deden mijn broertjes en ik een sketch: “Zelfrijzend Bakmeel” heette het stuk en het ging over een echtpaar met een baby.
Het stel wilde een avondje uit en nam daarom een babysitter (ik). Ik kreeg de instructies van de “ouders” het kindje (mijn pop) te voeden met pap van Molenaars kindermeel. Maar toen het zover was greep ik in de “keuken” naar zelfrijzend bakmeel in plaats van kindermeel. En dat leidde tot de apotheose van het drama: toen pa en ma thuiskwamen vroegen ze hoe het gegaan was. Op dat moment stormde de “baby” krijsend binnen: mijn broer, gekleed in slechts een badhanddoek als luier om zijn billen gespeld.
Tenenkrommend toneelspel zal het geweest zijn, en al zullen de volwassenen zich welwillend geamuseerd hebben, wij vonden het geweldig!
Stonden jullie ook wel eens “tussen de schuifdeuren”?
Ja, samen met mijn buurmeisje brulde ik ‘Paradise by the Dashboardlight’ mee op de verjaardagen van haar moeder. Dat was een succesnummer, vooral door onze onweerstaanbare 18+ mimiek
Gek toch dat schuifdeuren coulissen worden in onze onschuld…in 1968 trad ik met een stel kinderen uit mijn grootouders straat op bij iemand in de garage en men moest entree betalen…de opbrengst ging naar de hongersnood in Biafra. Wat waren we trots om 2,50 bij elkaar te zingen en acteren… Ik weet echt niet meer wat we zongen. Het was in ieder geval een dekade voor Pleiades Paradise by the Dashboardlight aan!!
Jaaaaaaaaaa, herinner ik mij nog goed! Vroeger, elke zondag gingen mijn ouders, ik en mijn broer in de middag op de koffie bij mijn andere oma en dan waren alle kleinkinderen er, een groot feest was dat altijd! 15 stuks in zo’n klein woonkamertje en dan ook nog alle ooms en tantes erbij en toen heb ik ook nog samen met mijn nichtje een Dansje geoefend achter inderdaad De Schuifdeuren en we maakten er een heel werk van voor ons gevoel!
niet meer welk liedje dat nou was en dat vind ik erg jammer, het zal Rob de Nijs wel geweest zijn :eeh:
Ik had mijn toenmalige cassetterecorder mee waar het liedje op stond,ik weet alleen
Er werd wel geapplaudisseerd en dat was natuurlijk helemaal geweldig natuurlijk door allemaal!
Nu zit mijn jongste dochter op toneel….van wie zal ze dat nou toch hebben?
Menig artiest van de oude stempel zal je antwoorden als je vraagt hoe hij of zij is begonnen: “Gewoon tussen de schuifdeuren op feesten en partijen”. Een begrip dat bijna een gezegde is in Nederland.
Als een artiest niet zo succesvol is willen we ook nog wel eens zeggen dat hij vooral tussen de schuifdeuren had moeten blijven.
Het leven is hard.
Huizen met een kamer en suite hadden schuifdeuren bij ons in Amsterdam en het was een soort van rijkdom als je die had. Wij hadden ze niet want wij woonden in een arbeiderswoning op 3 hoog. Er werd bij ons ook niet opgetreden op feesten en partijtjes van die hadden we gewoonweg niet, door schaarste van geld. Ik praat over de vroege jaren 60.
Later heb ik het nog wel eens gepresteerd om achter een bar van een fonduerestaurant tijdens een feestelijke avond van vrijwilligers van het jongerencentrum uit de losse pols een conference te doen. Tot genoegen van de baas van het etablissement die mij meteen wilde hebben voor de komende vijf zaterdagavonden. Ik sloeg het aanbod netjes af.
Nu ik het zo bedenk wel jammer, want stel dat ik succesvol geworden zou zijn en ik later bekend zou zijn geworden en een interview gaf. Dan zou ik moeten zeggen, als de interviewer vroeg hoe het was begonnen, “Achter een bar in een fonduerestaurant.
Wij hadden wel schuifdeuren maar nooit opgetreden.Dit waren grote schuifdeuren die de voor en achterkamer kon scheiden.Als het heel koud was werden ze dicht gedaan toen we nog geen C.V. hadden.Die deuren liepen over een ongeveer 15 cm brede plank met een klein ijzeren strip er op,waar de wieltjes van de deur over liep.De voorkamer was 3 cm lager dan de achter kamer.We hebben er uren op gespeeld.De 15 cm brede plank was de weg de achterkamer was het land de voorkamer,omdat die lager was was de zee.
Nee ik gaf liever voorstellingen weg in een overvol restaurant, waar de pianist ‘toen onze mop een mopje was’ speelde, ging ik dus twisten!
ops:
Tussen de schuifdeuren heb ik nooit opgetreden. Ik had op mijn slaapkamer mijn eigen concertzaal. Een stofzuigerstang was mijn gitaar, met een oud stuk elektriciteitsdraad eraan vast. Dat liep dan naar mijn ‘versterker’, een oude luidspreker. Natuurlijk had mijn gitaar een stuk touw als draagband. Een tweede stofzuigerstang deed dienst als microfoonstandaard. Twee grote lampen waren de spotlights. En maar ‘meespelen’ met mijn favoriete band en fantaseren dat de zaal vol zat
Zo heb ik veel uren op mijn kamer doorgebracht.
Leuk die herinneringen. Ik kan overigens totaal geen gitaar spelen. Mijn instrument is de drums, daarnaast speel ik een beetje keyboard.
Grompie speelde waarschijnlijk in dezelfde band als die van mij, want onze herinneringen komen volledig overeen.
Goh ja al die belachelijke optredens van vroeger …leuk toch om aan terug te denken. Veel op het “podium” gestaan (voor de klas) als kind samen met vriendinnetjes en vriendjes uit de klas.
Als kind had je gek genoeg ook helemaal geen gene om van alles en nog wat te doen op het toneel. Zou dat nu allemaal niet meer durven hoor.
Maar als kind stond ik graag in the spotlight!
Waren het eerst vooral toneelstukjes, later kwamen er de dansjes bij , met de musicale ondersteuning van het beruchte cassettebandje, waarop dan een liedje van de radio stond. Die liedjes waren vaak rechtstreeks van de radio opgenomen, en als je pech had stond de stem van de presentator er ook nog bij op…die lulden altijd zo irritant door de liedjes heen
Dat leverde dan wel weer veel gelach op in de klas, als je niet op tijd de cassetterecorder weer uitdeed.
Ik krijg nu ook allemaal weer grappige details binnen van die(klasse)optredens.
Zo waren er veel toneelstukjes waarbij aan het einde van het optreden de politie de boef zou pakken en in de gevangenis zou gooien. Dat politie-boef thema was geliefd, wanneer er ook jongens meededen aan het toneelstuk. Bij de repetitie lieten de boeven (natuurlijk vertolkt door de jongens) zich altijd wel arresteren door ons, maar als we voor het echie gingen dan speelden de jongens nooit mee. Te trots om zich te laten arresteren voor het oog van de hele klas, kon je ze echt het hele klaslokaal door achterna rennen om ze te pakken :negatief: Dat vonden wij meiden altijd SUPERirritant van de jongens. Op het laatst mochten ze dan ook niet meer meedoen van ons!