Als kind kon ik bijzonder slecht tegen onrechtvaardigheid. Als ik dan vond dat mijn moeder oneerlijk was geweest tegen mij dan wilde ik nogal eens driftig besluiten weg te lopen van huis.
Mijzelf boos op mijn kamer opsluiten ging vaak niet omdat ik mijn kamer met broertje en zussen deelde. Weglopen vond ik dan een goed alternatief.
Menig maal ben ik dus als kind boos door verschillende wijken gaan dolen, maar liefst zo’n halve kilometer van huis. Soms bleef ik wel een heel uur weg 
. En als ik dan afgekoeld toch maar weer richting huis afdroop, dan had vaak niemand gemerkt dat ik weg was gelopen :negatief:
Op een dag, ik zal een jaar of negen zijn geweest, speelde ik bij ons in de straat, toen er een Duits meisje van mijn leeftijd op mij af kwam. Ze deed heel geheimzinnig tegen mij, en wees naar de overkant, waar haar iets oudere zus stond. Ze vroeg me of zij stiekem bij ons naar het toilet mocht. Ze waren van huis weggelopen en dat mocht ik echt aan niemand vertellen. Ik schrok mij een hoedje, weggelopen uit Duitsland, we woonden bijna tien kilometer van de grens. Dat was wel even andere koek dan dat weglopen van mij!
Thuisgekomen voelde ik mij superrot, ik wilde die meisjes niet verraden, maar ze op straat achterlaten leek me ook niet goed. Toen heb ik het toch maar opgebiecht aan mijn moeder.
De twee meisjes werden van straat gehaald, en bij ons thuis werd hun vader gebeld.
Deze kwam zijn dochters later op die dag bij ons ophalen . Destijds dacht ik dat ik er goed aan had gedaan het aan mijn moeder te vertellen. Nu denk ik weleens…wie weet wat er wel niet met die meisjes gebeurd was, dat ze zo ver van huis waren weggelopen?
Was jij vroeger ook een wegloper als je boos was? Of heb je misschien andere gevaarlijke dingen uitgehaald waar je ouders niks van mochten weten?
Mijn naam is...
Ik was de oudste van de kinderen dus kreeg ik meestal de schuld,dus heb ik ook wel eens aan weglopen gedacht,maar waar moet je heen? En thuis was het toch ook wel goed,dus heb ik het nooit gedaan.
Zeer indrukwekkend log Sandra! Eigenlijk past zwijgen maar dat is geloof ik niet de bedoeling…
Zeker omdat ik recent weer het verhaal van mijn vriend, die hier vaak meeleest, heb gehoord. Dat ging maar net goed! Gelukkig gaat het vaak goed.
Ben zelf meer het type van verschansen.
Nou dat verhaal van die duitse meisjes intrigeert me nogal…heb je totaal geen idee wat de achtergrond was en wat er later is gebeurd?
Ja hoor, weglopen was altijd in mijn gedachten. Heb ik zelfs legaal een keertje gedaan ook. Zie mijn log over Emigreren
Nee ik liep niet weg. Wij woonden in een trapportaal waar je heerlijk uren kon zitten mokken tot de buurman van zijn werk kwam en dan zei zonder te weten wat er aan de hand was: “Kop op zo erg kan het niet zijn”.
Dat was meestal het seintje dat het mokken voorbij was en ik gewoon weer naar boven ging naar mijn moeder, die dan al lang weer andere zaken aanhaar hoofd had.
Indrukwekkend log Sandra
In mijn omgeving was weglopen typisch een meisjes ‘iets’, kan dat kloppen? Niet dat jongens er niet aan dachten maar ze voegden de daad minder snel bij het woord.
Zelf nooit aan gedacht.
Leuk onderwerp maar ik heb het eigenlijk nooit in mijn hoofd gehaald om bij mijn ouders weg te lopen, ik had het veel te goed bij ze en ja waar moet je dan heen? We woonden buiten de stad en een buschauffeur neemt je gerust niet mee als je zo klein bent hoor!
Ik ben wel eens kwaad weggelopen toen mijn huwelijk op zijn eindje liep omdat ik het allemaal niet meer kon bolwerken, ik nam de kids mee naar mijn ouders daar voelde ik me veilig…..Nu heb ik zeer goed contact met mijn ex-man wat betreft de kids natuurlijk maar zo zie je maar hoe boos iemand dan kan zijn he, je wilt vluchten maar weet niet waar naartoe, dit alles is alweer ruim 5 1/2 jaar geleden en mijn nieuwe mannetje???????
Denk maar niet dat ik die ooit zal verlaten, nee hoor, die is heel anders en zorgzaam en gelukkig maar en de meiden zijn ook gek op hem en zijn nooit voor hem weggelopen hoor (nog niet)
Misschien waren we nog niet eens 10 jaar, ik ging met mijn vriendinnetje bloemen plukken langs de Amstel. We liepen aan de zogenaamde stille kant van de Amstel. Overal natuurlijk blaffende honden bij boerderijen en dat was niks voor ons , we gingen niet terug, nee we liepen verder en verder. Zo besloten we om ‘even’ door te lopen naar de opa en oma van mijn vriendinnetje in Duivendrecht. We waren welkom! Limonade en eigengebakken taart. Telefoon hadden de meeste mensen nog niet in die tijd. Toen het een uurtje of 5 was gingen we weer op huis aan. Nu langs de doorgaande weg (die nu naar de Arena loopt) over het fietspad. En… daar kwam mijn vriendins vader aan op de fiets en mijn vader (die de kamer aan het behangen was ) had alles in de steek gelaten en was ook al aan het zoeken. We werden vermist! En onze ouders waren behoorlijk ongerust. Wij waren ons van geen enkel kwaad bewust. Dit avontuur moet ik nog vaak horen
als kind ben ik nooit van huis weggelopen, ik ben wel eens buiten gaan spelen tot de bui van mijn moeder (die soms harde handjes had) was opgeklaard.
Maar ik kan me herinneren dat ik de plannen wel eens had.
In mijn huwelijk ben ik wel eens 5 dagen weggeweest bij mijn (inmiddels ex-)man, dat was in de jaren 80. Na bemiddeling van een goede vriendin, die de kinderen ook opving, kwam ik weer terug en ging het vervolgens toch nog 20 jaar redelijk goed.
In mijn huidige relatie ben ik ook wel eens een paar uur gaan lopen als een cool-downprocedure en dat hielp, want dat is altijd nog beter dan met een giftige kop dingen roepen die je nooit meer terug kunt nemen.
Als het thuis wel eens niet zo gezellig was had ik ook wel eens de behoefte om weg te lopen. Maar dan komt er meteen een probleem om de hoek kijken; waar moet je heen? Opvangtehuizen voor weggelopen kinderen bestonden nog niet? Bovendien had ik niet echt het lef om daadwerkelijk weg te lopen en was ik bang meer overhoop te halen dan nodig was. Je thuis was immers een veilige haven waar je je eigen kamertje had en eigen spulletjes. Geen optie om dat allemaal mee te nemen maar ook niet om het achter te laten. Bovendien had je thuis een lekker warm bed en als je plannen had om weg te lopen, waar moest je dan de nacht doorbrengen? Onder een brug? Of in een bushokje? Geen aantrekkelijke mogelijkheden. Bovendien waren de problemen die je heel groot zag meestal met het verstrijken van de tijd als sneeuw voor de zon verdwenen.
ik doe het net als mijn moeder, boos zogenaamd weglopen, met een verwensing de deur uit knallen en dan op de hoek gaan staan kijken of degene je zoekt…. flauw he?
Ikzelf heb het nooit gedaan, maar mijn oudere zus wel. Verschillende keren zelfs! Ze was een echte avonturierster hoor! De eerste keer was ze geloof ik een jaar of elf, en ze ging met al haar klasgenootjes weglopen richting Marseille, waar we een tante hebben wonen…Ik geloof dat een paar klasgenootjes toen hebben geklikt tegen hun ouders, en de weglopers konden aan het station opgepikt worden. Andere keren liep ze weg toen ze de vaat moest doen…met 1 schoen aan zelfs geloof ik…Of een keer toen ze weggelopen was heeft ze een week gelogeerd op de zolder van haar beste vriendin…
Spijtig genoeg is het helemaal niet goed afgelopen met haar
Weglopen, ik kan me niet herinneren die neiging gehad te hebben, zou het ook niet gedurfd hebben.
Wel was ik van het stampvoeten en het smijten met deuren.
En mokken op mijn kamer bij vermeend onrecht.
Ik had altijd bewondering als ik hoorde over weggelopen kinderen. Dat je dat durfde….als kind dacht ik er niet over na, dat kinderen het thuis echt beroerd kunnen hebben. Dat was ver van mijn bed, in mijn veilige huis, bij lieve ouders.
Ik heb er wel eens mee gedreigd, maar dat maakte zo weinig indruk op mijn ouders dat ik het idee maar liet voor wat het was.
judith63 en marianne: dan ben ik in totaal twee keer legaal weggelopen want zo was mijn scheiding letterlijk, gepakte tas mee, het hek achter mij gesloten. Het eerste woord wat mij toen te binnenschoot was: Freedom! Dat was 2002.
Ja Henny Jane, toen mijn ex eenmaal in februari 2002 vertrok gleed ook alles van mij af en voelde ik een enorme vrijheid in mij ineens, heerlijk was dat ja :positief:
Toen ik 7 was wou ik ook eens weglopen omdat ik mijn favoriete serie toen niet mocht zien want ik had mijn huiswerk niet af had. Ik had mijn koffer en al ingepkat, maar toen ik honger kreeg had ik toch maar besloten om bij mijn ouders te blijven, mijn ouders hadden hierom later enorm om moeten lachen.
Ja henny-jane. ik begrijp dat. Ik voel me ook gevangen in mijn huidige relatie maar weglopen zal de oplossing niet zijn. Helaas.
Nee Ria 1968, is niet raar, is menselijk.
Nee Marianne, hier Judith63, natuurlijk wil ik mij nergens verder mee bemoeien hoor en weglopen helpt inderdaad niet maar ik voelde mij ook gevangen in mijn relatie en toch eerst denk je dat het jou niet zal overkomen tot de bom barst en er een knopje in je koppie omdraait. Wat je dan als eerste moet doen???? Ja, de meeste weten dat niet maar als eerste stap is als eerste naar je eigen huisarts toe gaan en die kan je goed helpen hoor!!! Het heeft mij toen ook goed gedaan, ik ben hem nog steeds dankbaar :positief:
O ja ik ben ook een keertje weg gelopen. Ik had er al vaak mee gedreigd maar dat maakte (tot mijn grote frustratie) totaal geen indruk. Toen ben ik een keertje “echt” weggelopen, precies zoals je in je log schrijft, misschien wel een halve kilometer! (veel meer zal het niet geweest zijn). Toen ik terug kwam had niemand me gemist, grrr nog meer frustraties! Ha ha nu kan ik er om lachen maar toen vond ik het niet leuk.
Echt weggelopen ben ik niet echt inderdaad zo een halve km.en dan had niemand je gemist.
Mijn zusje zei altijd: ik loop weg en neem wel mijn zondagse kleren mee.
Ik ben van huis weggelopen toen ik 17 jaar was samen met mijn nu ex-man. Ik weet van mijn ouders dat ze het hebben gelaten zoals het was ik zou namelijk 2 maanden later 18 worden. Ik ben toen weggelopen omdat ik niet om mocht gaan met die jongen ( had ik toen maar geluisterd ). Na een anderhalf jaar geen contact te hebben gehad met mijn ouders hebben zij contact gezocht. Ze hebben vanaf het begin geweten waar ik was. en ben daar blij om ik heb nu nog steeds contact en in de tussentijd een nieuwe vriend en een zoontje van bijna 3 jaar. :positief:
Ik ben als kind een keer met een kwaaie kop weggelopen, eigenlijk weggefietst. ‘k Ben nog geen uur weggeweest en stond toen al weer voor het tuinhekje…
weg lopen dat durfde ik niet eens was altijd bang dat ik in een kindertehuis kwam.als ik weg ging lopen
bij mij zat een meisje in de klas en die zat in het kindertehuis.en ik dacht als kind dat ze van huis was weggelopen en dat ze daarom in het tehuis zat.ik vond het zo erg voor haar.
dat maakte wel indruk op mij
Nou, zei mijn moeder wel eens: Dan ga je toch? Zoek maar lekker een ander huis dan en dan zei ze iemand die ik helemaal niet leuk vond en dan rende ik naar haar toe en omarmde (AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAACCCCCCCCCCCCCCHHHHHH)
ops:
haar weer en zei SORRY en dan was het weer goed en ik zag wel dat mijn moeder achter mijn rug om zat te grinniken naar mijn vader
leuk is dat dat je er nu allemaal kunt om lachen :positief:
wat erg allemaal
ik ben een keer, samen met mijn zus weggelopen. maar het was al donker, en we waren heel boos. ik weet niet precies meer waarom. we hadden beide een hond, ik een jack russel, en zei had een chihuahua. ik denk dat ik 11 was . dus mn zus was ongeveer 13. we waren boos, maar omdat we niet alleen in het donker naar buiten wilde, namen we onze mobieltjes mee, en onze honden. we trokken onze jassen aan. en mn vader zag ons. hij zei wat gaan jullie doen. en we schrokken een beetje, dus we zeiden hond uitlaten op een korte toon. en ik riep er perongelijk achter aan: we hebben onze mobieltjes mee. en we sloten de deuren.
we waren echt van plan de hele nacht daar te blijven. en dicht bij ons huis hebben we ….ja heuveltjes. dus gingen we, om niet de kou te merken, en de tijd. van de heuveltjes rollen. ook met zn tweeen tegelijk en dan de handen vast.
maar al gouw waren we uitgerold. we verveelde ons, en we waren moe. . we maakten de honden vast aan een paal. en gingen ernaast liggen. ieder bij zn eigen hondje. het gaf een fijn gevoel bij mijn hond. omdat hij snel blaft als hij iets hoord. dus kroop ik lekker tegen mn zus en mijn hond aan. maar we konden beide niet slapen van de kou. en het rotte gevoel dat we zijn WEGGELOPEN
we bedachten samen dat we nou wel heel lang waren weggebleven. en ze zich vast al heel erg ongerust maakte.
dus we besloten om langzaam terug te lopen. nog een beetje tijdrekken
we gingen langs de achterdeur. en toen we binnenkwamen. zaggen we mn vader in de bijkeuken de afwas doen. we kwamen binnen , hij draaide zich om en zei: hoi. en draaide zich weer om. mn zus en ik keken elkaar beteuterd aan.
dat was heel lullig!
we gingen naar onze slaapkamer(delen een kamer) en zaten boos te praten.
ik weet nog wel dat het een heel lullig gevoel was. dat je wegliep, je denkt dat je heel lang al weg bent. en dan zegt je vader alleen maar hoi.
haha lullig!
ik ben een keer van school weggelopen. ik was denk ik een jaar of 12. we waren aan het knutselen, en ik zag dat een vriendin van mij de opdracht verkeerd deed. ik zei dat tegen haar, maar dat kon ze niet horen. toen kregen we ruzie en begon zij te huilen, toen zei ik dat ze niet zo snel moest gaan janken(dat deed ze namelijk nog al snel). op een gegeven moment begonnen andere meisjes zich ermee te bemoeien, en werd het één grote “bitchfight”. toen ben ik woedend nar huis gefietst, op mn blote voeten en zonder jas en tas. die ben ik in mijn woede vergeten.