In het dorp waar we tegenwoordig wonen is het blijkbaar een soort ongeschreven regel; zodra je naar de derde klas van de middelbare school gaat, moet het gebeuren; je gaat op DANSLES.
Wanneer wij vroeger gingen, weet ik niet meer precies, maar we zullen een jaar of 14/15 geweest zijn. Een leeftijd waarop ook de hormonen (en de slappe lach) flink opspeelden. Herinner me dat de dansschool bij ons in de stad slechts één grote danszaal had, en achterin die zaal was een soort verhoging waar je dan gezellig aan tafeltjes of aan de bar kon zitten. Je had daar een goed uitzicht over de dansvloer.
Mijn vriendinnen en ik hadden altijd op zaterdagavond les, en als we dan binnen kwamen gingen we direct aan die tafeltjes achterin de zaal zitten. Dan gingen we samen, al giechelend, de aanwezige jongens inspecteren. De sfeerverlichting in de zaal maakte de inspectie echter niet altijd makkelijk (iedereen zag er bij die verlichting wel goed uit 
).
Ook de jongens, die meestal apart aan een tafeltje gingen zitten, maakten zich schuldig aan het "onopgemerkt" keuren van het andere geslacht. Als de dansles dan begon, moeste de jongens aan de ene kant van de zaal tegen de muur gaan staan, en helemaal aan de andere kant van de zaal stonden dan de meisjes. Vervolgens riep de dansleraar dan, welke groep een partner moest gaan kiezen. Duimdraaiend hoopten wij meiden altijd dat de meisjes niet als eerste de jongens moesten kiezen, want dat vonden we echt doodeng.
De eerste les riep de leraar gelukkig dat de jongens moesten kiezen. Op het moment dat de leraar dit riep en in zijn vingers knipte, schoot er plotseling een jongen keihard diagonaal door de danszaal richting de wachtende rij met meisjes aan de overkant. Even vergetend dat hij voor dansles van die gladde schoenen aanhad, kon hij niet op het juiste moment remmen en zagen wij hem in volle vaart voor onze neus langs glijden, richting de muur. Iedereen lachen zeg. De muur bleek wel een goede rem. Het maakte die jongen blijkbaar geen bal uit. Stoer stond hij weer op en liep toen zonder blikken of blozen richting…..MIJ???. Die leuke jongen had zich voor mij zo uitgesloofd????? Ik…verlegen meisje met staartje en plooirok met speld. Ik was op slag verliefd. Bij het horen van het liedje MEXICO, MEXICOOOOOHOOOOhoho, dat daarna gedraaid werd, krijg ik nu nog steeds de dansleskriebels terug.
Mijn vriendin was minder gelukkig, moest haar eerste danspassen oefenen met JPG (Jampotglas) een jongen met hele dikke bril en geen gevoel voor ritme. De hele dansles (Foxtrot en Weense wals) hoorde zij hem hardop tellen en stond hij voortdurend op haar tenen. Later kreeg ze gelukkig wel een hele leuke danspartner hoor, waarmee ze heel goed kon Rock en Rollen (de favoriete dans van bijna iedereen).
Heb jij op dansles gezeten?
Mijn naam is...
En? die jongen nog ooit teruggezien sandra? of zittie nu naast je op de bank de golden retriever te borstelen hahaha!:o)
Ja daar heb ik ook nog op gezeten ,ik ben 3 keer geweest,en toen besloot die dansschool dat er te weinig leerlingen waren en moesten we met ons allen naar een andere plaats, en ook nog op zondag, wat niet helemaal op prijs werd gesteld toen.Ik ben er niet meer geweest vond er ook weinig aan,en had ook weinig gevoel voor ritme.Ik dans erg weinig en als het dan moet, beweeg ik gewoon een beetje mee.
Mijn man had diverse jaren dansles achter de rug toen we elkaar leerden kennen. Toen we samenwoonden zijn we samen op dansles gegaan, ik geloof dat het in Zeist was, in 1980. Ik werd helaas constant gewaarschuwd omdat ik te veel lachte, nam het niet serieus genoeg volgens de dansleraar. Toen mijn man niet binnenmocht op een feest van de dansschool omdat hij geen pak met stropdas droeg zijn we er weggegaan om nooit meer terug te komen. Ik heb veel lol gehad, maar stijldansen is niet mijn pakkie-an ….
Bij ons was het een gedeelte van je opvoeding. Mijn moeder vond het belangrijk omdat je ook wat etiquette werd bijgebracht en het was handig als er dans of feestavonden waren. In die tijd kwam er nog wel eens een wals of een quick step voorbij op feestavonden.
Wij gingen naar danschool Ponne aan de Marnixstraat in Amsterdam(vlak bij het Leidseplein) Ponne was een dansleraar pur sang. Het was er leuk en we gingen elke zaterdag en zondagmiddag voor brons, zilver en goud met daartussen nog de "stervarianten". Korte tijd heb ik nog aan wedstrijddansen gedaan, maar dat was geen succes.
Een aantal jaren heb ik ook nog "geholpen" met dansles want er waren altijd jongens te kort. Zo kon het gebeuren dat ik op de afdansavonden, die altijd in Hotel Krasnapolsky werden gehouden, wel een keer of 5 met meisjes moest afdansen.
Toen de twist in Nederland kwam was Ponne de eerste dansschool die daar les in gaf. Mijnheer Ponne is dan ook te zien in het polygoonjpurnaal van dat jaar.
In de volksmond was er ook zo een kreet. Zoiets als "Je bent pas met echt dansen begonnen bij dansschool Ponne"
Helaas heb ik ook op dansles gezeten en ik vond het VERSCHRIKKELIJK!! Ik had geen ritmegevoel en omdat de lerares mij de kneepjes bij wilde brengen moest ik steeds met haar dansen. Of kwam dat omdat er altijd een gebrek aan meisjes was? Het enige lichtpuntje was de muziek die er gedraaid werd; het was begin jaren 80, ja ik was laat ermee! Dus het waren de hits van die tijd, Telly Savallas (Kojak) met Some broken hearts en nog wat hits uit die tijd. O ja ik zat bij Wesseling vd Meulen op de Laan van Meerdervoort te Den Haag.
Dansscholen waren destijds het epicentrum van de stad of dorp.
Maar was daar geen verzuiling in?
Vlaardingen had er minstens twee maar of ze een grondslag hadden??
Daar had ik dus geen zin in; dansles. Mijn vriendinnen gingen wel en die konden op de bruiloften van hun oudere broers en zussen dansen en ik zat dan als medegenodigde aan de kant. Ter decoratie zal ik maar zeggen.
In 1977 kreeg ik serieus verkering (ik was toen 17) en toen vonden mijn (én zijn) ouders dat we toch wel op dansles moesten, want anders zouden we niet eens kunnen dansen op onze eigen bruiloft. Met moeite hebben we ons door de 1e cursus heen gedanst. We dansten altijd met elkaar, al moesten we eigenlijk wisselen. Met als gevolg, dat ik met niemand anders kan dansen dan mijn eigen man, want ik wil altijd LEIDEN. Een ware lijdensweg voor andere mannelijke danspartners dus.
Op onze bruiloft hebben we dus ook niet gedanst. Tenminste, niet ge-stijldanst.
Onze drie meiden dansen als de beste (dat hebben ze dus niet van ons); die zijn op ballet, jazzballet en streetdance geweest en nu kunnen ze ook stijldansen. In de huiskamer hebben we een tamelijk groot 'open' stuk én een parketvloer, dus hier werd en wordt bij elke swingende plaat de laklaag van het parket gedanst.
En wat zo erg is: voor de bruiloft a.s. 3 juni krijgen we van de kinderen een heel speciaal kado: DANSLES WAAAAAAAHHH.
Hoe verzinnen ze het! Volgens mij is hier de inmenging van hun grootouders debet aan
We moeten er dus alsnog aan geloven! Op onze ouwe dag…
@Eric Erres
Klopt Eric, maar ik zat blijkbaar bij een "algemene" dansschool. Er was inderdaad nog wat verzuiling in die dansscholen. Net als elders in de maatschappij is dat volgens mij ook verwatert
@Emily60
Dus op de sentimentendag kunnen we wel even walsen?
@René: ik moet dan dus nog op dansles… want we krijgen dat op onze bruiloft aangeboden. De kinderen vinden dat we op HUN bruiloft moeten kunnen dansen. Tja, zit wat in.
Maarre… oefenen kunnen we wél op JS-dag, alleen blijft het feit dat ik leid en jij lijdt. Het is niet anders vrees ik, haha. Durf je dat aan?
Leuk verhaal, Sandra, vooral dat van die iets te enthousiaste jongen met zijn gladde schoenen, haha!
Stijldansles hoorde inderdaad bij je opvoeding, maar op die leeftijd (13/14 jaar) wilde ik natuurlijk al helemaal niet meer op stijldansen, want dat was uncool! Maar ik heb er later toch wel spijt van gehad. Zie je iedereen op bruiloften lekker dansen en dan kun je niet meedoen! Maar daar is in zo'n situatie ook nog wel een mouw aan te passen, want een simpele dans als de quick step leer je volgens mij in 5 minuten.
Ik ken mensen die "voor zilver en goud" hebben gedanst, maar die weten de pasjes helemaal niet meer! Het is blijkbaar niet zoals fietsen, schaatsen en paardrijden, dat je het nooit meer verleert?
Emily60: succes met de danslessen, wel errug leuk dat je dochters dit voor jullie hebben geregeld!
@Emily60
Maak je maar niet ongerust want mijn tenen zijn al slecht van zichzelf en zeer kort, dus dat komt wel goed.
Ik denk dat ik het met je kinders eens ben. Op een "echte" bruiloft moet na de opening door het bruidspaar door de ouders worden gedanst.
Waarbij de "gom" zijn schoonmama vraagt en de bruid haar schoonvader.
Op mijn bruiloft, nu 18 jaar geleden werd niet gedanst en ik heb het het ook niet als een gemis ervaren. Wel werden er door het koor diverse sketches opgevoerd en dat vond ik eerlijk gezegd ook leuker dan dansen. Ik denk dat voor een hoop jongeren de reden is om naar een dansschool te gaan om een partner te vinden en dan bedoel ik dus niet danspartner, maar eentje voor het leven, dat was voor mij althans de hoofdreden. Maar ik heb mijn vrouw gewoon op het werk leren kennen dus om aan een partner te komen, daar heb je geen dansschool voor nodig.
Heb genoten van je humoristische verhaal, Sandra, zoals ook altijd van je reacties op de logjes.
Ik heb geen ervaring met dansles. Dansen was bij ons uit den boze.
Ik heb het later nog eens geprobeerd met jazzballet, maar dat was een ramp, voor mij en de rest.
Ik ging naar rechts als ik naar links moest enz. Ooit dat liedje "the fox" gezien waarin die ene man alles verkeerd deed waardoor hij steeds weer botste met de rest van het groepje? Nou, zo ongeveer moet mijn danspoging eruit gezien hebben.
Dus achteraf maar goed dat dansen in mijn omgeving zondig gevonden werd. Het was ook zonde geweest. Van heel veel tenen.
Dansles… zucht… those were the days! Heel herkenbaar verhaal, het keuren van de jongens, het vol spanning afwachten door wie je gekozen werd en bijnamen verzinnen voor de aanwezige jongemannen (zodat je ongestoord over ze kon smoezen!!).
Leuk om weer aan terug te denken…
Bij dit log moet ik ineens denken aan dat lied van
Frits Lambrechts.
"Quick quick slow"
@ René…..hoe herkenbaar, naarmate de danscursus verder vorderde ,ontstond er ook bij ons (in Twente) een chronisch gebrek aan jongens.
Herinner me, dat toen wij moesten afdansen, bijna alle vriendinnen dit deden met de oudere broer van Astrid (één van mijn vriendinnen).
Mijn man werd vroeger ook altijd gevraagd in te vallen tijdens danslessen, vanwege een tekort aan mannen.En dat was in Nijmegen. Het zal dus wel een landelijk probleem zijn.
Mijn man, niet een type Goldenretrieverborstelaar hahaha, heeft vroeger voor Zilver, goud en sterren gedansd. Hij is er supergoed in. Dat hij nou uitgerekend met mij getrouwd is….ik kan dus eigenlijk helemaal niet stijldansen!
Dus Lia….gedeeld leed is half leed!
Op de universiteit had je van die massale Gymcursussen, het zogenaamde Bommen (bewegen op muziek), en daar ging ik dus ook regelmatig de mist in. In het midden staat iemand die instructies geeft.. ZO EN NU ALLEMAAL NAAR LINKS….voordat ik wist welke kant dat ookal weer was, werd ik al onder de voet gelopen door tientallen bommende medestudenten. En dan de oefeningen waarbij je armen zwaaien en je benen een soort danspasje moeten maken..hahahaha…..dan maakten mijn hersenen pas echt kortsluiting. Gelukkig zag ik tussen de honderden studenten vaak nog wel een paar mede- kneusjes wanhopig kijken bij deze oefeningen!
"Dansles? Zonde van je geld. Ik zal jullie wel dansles geven" verklaarde Giel, de oudste broer van mijn vriendin Corry.
Wij als giechelende tieners wilde graag de echte Rock Roll leren.
Giel was daar een kei in. Uitgerust met een glimmend kuif die hij in iedere spiegelende etalageruit in model bracht, zijn (zelf) witgekalkte puntschoen, rode rock 'n roll sokken onder zijn kachelpijp smalle spijkerbroek met daarop een leren jack kon hij zo uit de toentertijd streng verboden film:"Rock Around The Clock" zijn weggelopen.
De dansles zou plaatsvinden als mijn ouders een dagje naar familie in Haarlem zouden gaan. Bijna ging het niet door aangezien er op die dag een contante druilregen viel en mijn ouders aarzelde of ze nog wel zouden gaan. Maar gelukkig…ze gingen toch.
Maar… niet voordat mij ten strengste was verboden om jongens in huis te halen of harde muziek te draaien. Dat laatste verbod lapte ik meteen aan mijn laars, door na hun vertrek keihard mijn nieuwste aanwinst: "Rave On" van Buddy Holly op te zetten.
Het tweede verbod volgde er meteen achteraan. Aangezien even later, nadat de druilregen inmiddels was overgegaan in een oer-Hollandse regenbui en zeker wetend dat de kust veilig Corry en Giel snel met hun jassen over het hoofd naar binnen kwamen gerend.
"We moeten wel het vloerkleed opnemen," zei Giel, want op het zeil dans je beter.
We besloten om het vloerkleed naar de tafel, die in het midden van de kamer stond, toe te vouwen en de stoelen aan de raamkant te zetten, zodat we er omheen konden dansen.
Giel, gewapend met zijn witte schoenen en rode Rock 'n Roll sokken was er klaar voor.
"Jij eerst", zei Corry en legde op veilige afstand een plaatje op de draaischijf van mijn vaders pick-up. De kamer vulde zich opnieuw met de klanken van Buddy Holly.
Giel pakte me bij mijn hand en begon vreemdsoortig met zijn benen heen en weer te huppelen. Op het ritme van Buddy schokte hij ook steeds heftiger met zijn schouders en gaf mij ondertussen aanwijzingen: "Wanneer ik je omhoog trek, rol je over mijn rug, trek daarbij je rug krom en laat je jezelf op de grond rollen. Dan trek ik je tussen mijn benen weer terug".
Voordat ik hier op kon antwoorden, werd ik met kracht in een soort heupgreep genomen.
Giel bukte zich, zodat ik nu op zijn rug terechtkwam. Door deze onverhoedse bewegingen vergat ik totaal om mijn benen in te trekken en kwam met een harde knal, op mijn rug midden op de tafel terecht. Aangezien de klap alle lucht uit mijn longen weg vaagde, bleef ik even versuft en naar adem happend liggen.
"Giel zijn evenwicht verliezend dook ondertussen, na bevrijd te zijn van het lichaam op z'n rug, als een volleerd schoonspringer tussen de tafelpoten door en maakte een buiklanding op het omgeslagen vloerkleed.
"Wat doe je nu stom", zei Giel omhoog kijkend van onder de tafel: "ik had mijn nek wel kunnen breken".
Met de net weer terug kerende lucht in mijn longen, krijste ik witheet terug:
"Nee, nou wordt ie mooi, jij komt lekker zacht terecht, ik breek zowat mijn rug en dan zit jij te zeuren over je nek".
Steun verwachtend, keek ik met verontwaardiging richting Corry, maar die lag hikkend van de lach achter de gepolitoerde pick-upkast om de stapel uit haar hand gevallen singles bij elkaar te graaien.
Met de bedoeling een scheldkanonnade richting Giel te lanceren, draaide ik me een slag om. Daar zag ik Giel plotseling met zwaaiende armen en zijn benen in een soort rituele indianendans opnieuw met een rotvaart onderuit gaan.
Kijkend over de tafelrand zei ik: "Nou moet je eens goed luisteren idiote Rock Roll freak, ik lig hier nog bij te komen van een rugblessure en jij gaat gewoon weer verder met rocken of er niets aan de hand is".
Triomfantelijk vervolgde ik: "Nu kan je mij niet de schuld geven.
Die elastieken poten van je gingen gewoon vanzelf onderuit."
"Het is hier gotv… spekglad," steunde Giel onthutst vanaf de grond, terwijl hij bedachtzaam over zijn pijnlijke zitvlak streek; "en waar komt die witte smurrie vandaan?"
Ineens zag ik tot mijn schrik dat de hele vloer bezaaid was met witte strepen en onverklaarbare vlekken. Corry inmiddels weer tot haar positieven gekomen na haar lachaanval, schoot er net zo hard weer in terug. Schaterend naar de schoenen van Giel wijzend riep ze vol leedvermaak: "Kijk dan, z'n witte schoenen staan te smelten".
Verbijsterd staarde Giel naar zijn witgekalkte schoenen, die langzaam de oorspronkelijke kleur van bruin suède bordeelsluipers weer aannamen.
Het bleek achteraf dat het witsel waar hij zijn instappers mee gekalkt had, gewoon plafondwit van zijn vader was. Aangezien Giel net door een hoosbui was gelopen, en waarschijnlijk door plassen had gelopen, verdween het onverdunde witsel van zijn stappers. Overal waar Giel zijn voeten neerzette klonk een soppend geluid en spoot er een straal witsel de kamer in.
"Oh, mijn witte schoenen," steunde Giel ontzet: "wat nu?"
"Kijk liever naar de vloer, alles zit onder de troep van jouw schoenen," gaf ik boos als antwoord: "dat mogen we wel onmiddellijk schoonmaken, want als mijn ouders dit zien, kan ik wel vluchten". Vlug klom ik van de tafel.
De nog nagierende Corry snauwde ik toe: "kappen met dat gebalk, pak een sopdoek en een emmer water en dweilen."
"En mijn schoenen dan" vroeg Giel: "wat moet ik daar mee doen".
"Gewoon buiten zetten in de regen"antwoordde ik: "dan spoelen ze vanzelf wel schoon.
"Ga er zelf ook maar bij staan, want je broekspijpen zijn nu ook wit geworden," voegde Corry er met leedvermaak aan toe.
Giel keek naar beneden en zag dat zijn kachelpijpsmalle spijkerbroek witte zomen had gekregen en zijn rode rock Roll sokken nu een zachtroze kleur vertoonde.
Met grote stappen, een wit spoor achterlatend, beende hij boos naar de keuken met, niet voor herhalingen vatbare, verwensingen uit onze richting.
Even later knalde de keukendeur met zo'n klap achter Giel dicht dat de ramen stonden te trillen in de sponningen. Even viel er een stilte, toen rolden we om van het lachen!
Tja, dat was mijn enigste dansles ervaring uit mijn jeugd.
In antwoord op de slogan: "Dansen is plezier voor twee" besloten mijn man begin jaren 80 op dansles te gaan. Dat werd dansschool Wim Lier aan de L v Meerdervoort in Den Haag.
Het bleek een fiasco. Mijn totaal van enig geen ritmegevoel ontstoken man, had meer de pilaren vast tussen de met spiegel bekleden wanden van de dansvloer stonden, dan zijn echtgenote. Die na herhaalde misgrepen meestal tussen de stoeltjes aan de kant terecht kwam.
@Frank Faber, als je hier op dansles was geweest i.p.v. bij Wesseling vd Meulen had jein ieder geval nog een leuke voorstelling kunnen meemaken.
Dansles? Harstikke leuk!!
Als ik bepaalde nummers uit mijn danslestijd hoor krijg ik weer de danskriebels. Op mijn vijftiende op dansles gegaan bij Verbiest in Alkmaar. Hoe de allereerste les ging weet ik niet meer, wel het "de heren vragen een dame", heerlijk om je een uitverkorene te voelen. Bij ons was ook een overschot aan meisjes, om de tien minuten was het wisselen. Op dansles had ik na verloop van tijd mijn vast danspartner (ik zoek 'm nog steeds!), mee afgedanst en het jaar daarna voor zilver gegaan. Leuke vriendengroep, op zondagavond vrijdansen, tosti's eten en veel lol. Met kerst hadden we soiree in het Gulden Vlies met een live band en iedereen opgedoft.
St. Bernhardswals, Victoriawals, Valeta en alle 'gewone' ballroom dansen. Varieé!
Een paar jaar daarna heb ik nog een cursusje dansen bij dansschool Kempen in Alkmaar gedaan: Saterday Nightfeverdans en Grease, een beetje vergelijkbaar met Clippdance van tegenwoordig.
Acht jaar na de dansles in mijn puberteit ben ik samen met mijn man weer op dansles gegaan. Doorgegaan t/m goud en nog een cursusje Latin erachteraan.
De trouwerij in '85 hebben we gevierd met een diner-dansant.
Om het verhaal compleet te maken: ik roep al jarenlang dat ik weer op dansles wil, helaas ontbreekt de tijd hiervoor, maar 't gaat echt ooit gebeuren. Ik hou het nu maar bij de feestjes van familie enzo waar je mag/kan stijldansen, gelukkig zijn mijn man en ik het nog niet verleerd.
Toen ik 15 jaar was (was minimum leeftijd toen) op dansles gegaan in Roosendaal bij Dansschool Ad de Bra, met een stuk of 6 vriendinnen. Veel blauwe tenen gehad vooral bij de beginnerscursus. Na de beginnerscursus haakten een aantal vriendinnen af maar ik vond het nog harstikke leuk en ging dus door!
Gevorderdencursus dus, inmiddels had ik ook een vaste danspartner en samen hebben we toen brons gehaald. Het was nog steeds leuk dus zijn we doorgegaan voor zilver, zilverster en uiteindelijk goud!
Daarna was het afgelopen want wedstrijddansen zagen we beiden niet zo zitten.
Op zondagavond was er altijd soiree, dat werd gegeven door de dansschool en was het enige waar ik naar toe mocht op 15/16 jarige leeftijd om uit te gaan. Mijn hele vriendenclub ging er naar toe dus het was altijd harstikke gezellig heb daar ook mijn eerste echte vriendjes versleten.
Ik vind het trouwens vreselijk te dansen met iemand die constant op je tenen gaat staan en niet 'doorstapt' met een foxtrot (voor gevorderden) en al helemaal als ze gaan pompen met de armen of voor kapstok (arm schuin helemaal gestrekt) gaan spelen. Ja ik ben best wel kritisch over mijn danspartners en zodoende dans ik dus ook niet meer zoveel
Tegenwoordig mogen kinderen al veel vroeger op dansles maar de meisjes moeten wel een jongen meebrengen want aan 'dansende' jongens is een groot tekort. Ik denk overigens dat Dancing with the Stars de dansscholen weer goed vol laten lopen.
Ik zou bijna zeggen:Tuurlijk heb ik op dansles gezeten. Bij Peter Verbiest. Het hoort bij je opvoeding, vind ik. Of het leuk is, is een heel ander verhaal. Ik heb 1 cursus gedaan, ballroom met latin. En ik heb niet afgedanst. Eigenlijk vond ik alleen de jive leuk. Die leek tenminste nog op rock-'n-roll. Ik ging in de 3e klas mavo, was toen de enige jongen die dat deed. Moet er bij zeggen dat ik 2 jaar ouder was dan/als de meeste anderen. Werd ik toen nog door de andere jongens uitgelachen, in mavo 4 was ik ong. de enige jongen die niet op dansles zat. Wat ik wel leuk vond was het vrij dansen op de zondagavond.
Dansles was altijd op maandagavond en werd door ons groepje altijd besloten met nog een paar biertjes halen in cafe De Kleine Unie.(bij Hennie, ze kent me nu nog). Dat was WEL leuk.
Ik kwam een paar weken geleden nog een vriendje tegen van vroeger, waar ik een paar maanden iets mee gehad heb.Wij hebben nml. hier een brasserie, en daar was hij op het feest, we hadden nog een hele tijd met elkaar zitten te kletsen,over hoe het toen gegaan was.Dit is toch ook wel een beetje jeugd-sentiment, denk ik.Groetjes Jacqueline.
Ik kwam ± 1½ jaar geleden mijn danspartner/vriendinnetje van 45 jaar geleden tegen, ik woon er intussen zo’n ± ½ jaar mee samen.
Daar heb ik nou nooit zin in gehad. Ik dans en danste liever solo 60s style, de hanglampen zijn bij mij thuis constant stuk. Ze weten het al net, Mam heeft haar Rolling Stones weer opgehad. Damn, ze kwamen niet bij mij in de stad op hun wereldtoer en het was niet mogelijk naar het Noorder Eiland te gaan voor een van hun twee concerten vorige week. Shhhhhhhhhhhhhhhhiiiiii……
@Joke61 Herinner jij je het doorschuiven nog. Soms moesten de heren 1 plaats naar links of rechts opschuiven.Werd de muziek stopgezet en hoorde je door de boxen:"heren 1 plaats naar links". Dan danste je 1 dans met verschillende partners. Af en toe werd de kreet doorschuiven aangevuld met:"verliefd, verloofd, getrouwd blijven staan".
Heb niet op dansles gezeten ….. wie mij kent weet dat ik daar ook helemaal het type niet voor ben.
Wel danste ik lekker in mijn eentje op discomuziek met een namaakmicrofoon ( en soms nog ….. hihi ….. da's een ontboezeming, hoor )
Ja @roefel, dat weet ik nog. Danste ik net met die ene leuke jongen (die jongen die ik zoek, zie mijn mail aan jou), moesten de jongens of heel soms de meisjes doorschuiven, kreeg je een jongen die 'vers' van de boerderij kwam (Warmenhuizen, 'Skagen' en omgeving) en roken mijn handen, doordat sommige jongens van die zweterige handjes hadden, naar koeienmest.
En dat verliefd enzo dat weet ik ook nog. Grappig dat jij nog weet, bij mij was dat erg ver weg gezakt.
@roefe
Hahaha, dat ken ik ook en maar hopen dat het net zo lang doorging tot jij bij het favoriete meisje van de dansles kwam.
Helaas gebeurde dat niet vaak, maar als het gebeurde dan ging de wereld voor je open en kon ke dag niet meer stuk.
Destijds hoorde het wel bij de opvoeding, maar ik vond het hartstikke leuk! Ik ging zelfs zo ver, dat ik naar wedstrijden kon. Maar dat werd een prijzige hobby, met allerlei dure jurken en schoenen. Toen ben ik gestopt…
Ja "Dansen is plezier voor 2"….
Ik heb 1 jaar op dansles gezeten (vreemd gezegde eigenlijk "ZIT jij op dansles?") maar heb het ritmegevoel van een zak Jozo-zout. De reden dat wij van ons vriendenclubje daar naar toe gingen was dat een fles Heineken er 90 cent koste en een kleintje tap in de kroeg was al iets van 1,50. Dus eerst volgooien op de oefenavond op zaterdag en daarna naar de kroeg.
Meneer en Mevrouw van Herrewijnen van de toenmailge Dansschool Cultura op de Oude Wal in Hoogvliet: wij hebben het nooit rot bedoeld…bedankt voor al uw geduld!
De Cha-Cha op Rock Your Baby van George McGrae…. ik ben in '86 zonder dansje getrouwd!
Greetzz
P
Ik ging met een meisje van kennissen van mijn ouders mee naar dansles bij Dansschool Wijster (R'dam) rond 82/83. Toen ik daar na de eerste les hoorde dat ik een colbertje aan moest met stropdas, heb ik haar vriendelijke bedankt. Ik had daar een bloedhekel aan (zie ook log 'nette kleding'). Heb het trouwens nooit als een gemis ervaren want de gelegenheden waarbij dit nodig is worden niet of sporadisch door mij/ ons bezocht. Dans wel heel graag maar gewoon in de clubs (of zal ik zeggen disco's hahahaha).
Goddank ben ik van een generatie die héél véél al zelf mocht beslissen, hoewel mijn ouders zeker wel wilden dat ik het door gezet had. Mijn ouders van 4 jaar ouder was wel de klos.
@Rick67: "Mijn ouders van 4 jaar ouder?" klinkt onbegrijpelijk; wat bedoel je daarmee? Dat jij maar 4 jaar scheelt met je ouders? Een biologisch wonder haha!
ik heb dansen altijd stom gevonden om te doen. Ook op zaalafhuur familiefeestjes werd i k wel eens door een tante met een borrel op ten dans gevraagd en mn moeder heeft ook geregeld een poging gewaagd, maar ik vind t te genant voor woorden, simpelweg omdat ik t stom vind om te doen. Als ik beweeg dan ga ik liever ergens naartoe. Ja, ik heb heb al menig dans geweigerd. En ik zal t nooit doen ook. alleen dat schuifelen /zwemdansen in de 6de. Daarna eindigde mijn carrière op de dansvloer.
Gelukkig nooit hoeven of moeten doen!!!!!!!!
Mijn ouders van vier jaar ouder = broer van 4 jaar ouder
Freudiaanse verspreking?
Alleen mijn oudste broer (bj 1959) heeft op dansles gezeten, de rest heeft daar kennelijk nooit zin in gehad. Hij heeft daar wel z'n echtgenote leren kennen.
Dansles was op je 15e een "moetje". Een jaar bij een dansmeester in de "Haagsche" indische buurt, 2 avonden , 2 uur in de week.
Er was een gaderobe voor de jongens(heb daar nooit mijn jas uitgedaan kan die niet beschrijven ) en een " boudoire" achtige voor de meisjes, met verboden te roken, hoewel de asbakken aanwezig waren.
De zaal had een interieur uit de tijd van de "belle-epoque" flinke spiegels met gouden lijsten bijna barok-achtig met goudachtige stoelen voor de meisjes , de jongens zaten op zilverachtige.
en iedereen op hete kolen, de jongens om op het leukste meisje af te stormen en wij, bijna allemaal wensen , hopelijk is het niet die met de "puistjes".
Mijn wens kwam nooit uit , heb vaak met hem gedanst , het zal vast en zeker een aardige man geworden zijn want hij wilde mij zelfs op zijn fietsje naar huis brengen terwijl hij helemaal niet in mijn buurtje woonde.
Tijdens het dansen door moest er af en toe met de danspartner "geconverseerd" worden , dan mochten wij even naast elkaar zitten en hij zag zijn kans maar ik werd door mijn vader gehaald, ging dus niet door.
De eerste les bestond uit lopen , met ceremoni-achtige muziek, van een 78 toeren plaat die hij zelf opzette.
Tijdens de lessen die er op volgden werd de muziek wel wat moderner , hoewel de muziek van 78 toeren-platen bleef , hij danste met zijn vrouw, de verplichte figuren, die wij strompelend na deden.
Deden wij het niet goed dan werden wij, met een stokje door de meester aangetikt en moesten het onder zijn half-strenge blik over doen.
Maar….af en toe mochten wij ons ook even uitleven met een "gezelschapsdans"o.a de "ploem ploem jenka" die muziek zat op 45 toeren.Als hij vergat het toerental om te zette was er hilariteit.
De dansvloer, ach die werd door hem gekoesterd met geraspte paraffine dat deed hij ook zelf en dan mochten wij er weer over heen met "la Raspa" .
Wat is het toch met het ritmegevoel van de mannen (in mijn omgeving althans ).
Ik heb nooit een (dans) partner gevonden die kon (of hield van) dansen. En ik houd er toch zo van!
Heb een paar keer dansles genomen met mijn verschillende partners, maarre…
Mijn man heeft me heel stoer een paar jaar geleden tangolessen cadeau gedaan (met hem dus).
Jongens, het leek wel vrij worstelen en na 6 lessen hebben we dan ook tot mijn spijt moeten stoppen. Gek toch, als je hem ziet
"luchtdrummen" met Terry Bozzio of Deep Purple…geen enkel probleem om maat te houden……Hm….
@Ludmilla, ja luchtdrummen, of in mijn geval luchtgitaar spelen, is voor mannen toch van een hele andere (lees interessantere) orde
@Rick67
Ik zlef ben meer van de luchtkastelen hoor Rick
@Rick67
…misschien kunnen jullie een bandje vormen…?
hehehehe airgitaar spelen en luchtdrummen , daar ben ik wel een ervaren man in…:o)
Eerste danslessen bij Dansschool van Eck nabij Reehorst in Ede in 1965. Niet verder dan 1 jaar gekomen. Opnieuw geprobeerd in de 80-ger jaren bij John Pertijs in Etten-Leur, maar toen 5 jaren volgemaakt met alle "sterren" gehaald. Momenteel…….uhhhhh……….. alleen op bruiloften wat basis schuifels.
Nou….ik kan echt heel goed lucht-triagel spelen, mag ik dan ook bij de band? Nu nog een lucht-zangeres (iets voot jou Ludmilla?) en dan zijn we compleet
Voor alle bruiloften en partijtjes!
ik zou je wel luchtcastagnettes willen zien spelen, of luchtsambaballen. of luchtneusfluit.
Lekker rustig!
@Sandra67
jaasgoed, vroeger veel geoefend voor de spiegel met een haarborstel. Ideeen voor repertoire?
"The AIR that I breathe"
"Love is in the AIR"
"In the AIR tonight"
Liedjes uit de musical "hAIR"
Ludmilla Jij hebt wel Air zeg, en Steven die luchtneusfluit is idd fijn om te horen zonder geluid (of groene bellen).
@Sandra67
Ja, het is idd wel AIRg….
Ik kan heel goed airbag spelen. Telt dat ook?
Ik heb ook een AIR , een Rrrrrrrotterrrrrrdamse RRRRRR dan wel te verstaan !
Be, Be met Air is ook een leuk liedje
Dat zijn Bruine Bonen met Rijst!
@Steven1970: je aversie tegen dansen vind ik goed verwoord in je stukje hierboven….. ook ik heb heel wat moeten l*llen als Brugman op feestjes en partijen omdat ook ik botweg weiger te dansen als ik gevraagd wordt. "Laat maar zien dat Wetboek" zeg ik altijd.
)
'Je MAG NIET weigeren'….dhuhhhh!
(Hierrrrro nog een airrrrrr uit RRRRotjeknorrrrr hoirrrrr
Greetz
P
Het nieuwe onderwerp/log laat blijkbaar wat te lang op zich wachten gezien de laatst reacties. Hahahha
Ik zat op danles,bij Jansen in de vijverhofstraat, samen met mijn vriendje (die al KON dansen) . Doordat ik ziekte van pfeiffer kreeg moest ik stoppen met dansles, mijn vriendje stopte ook met mij.
Ik ben NOOIT meer op dansles geweest daarna.
@An(1965)
Jeetje An, je vriendje stopte toch niet vanwege je ziekte met jou ?
Ik heb ook een aantal jaren op dansles gezeten en in tegenstelling tot veel van de jongens vond ik het wel leuk. Met name het latijns-amerikaans gebeuren, een engelse wals daarentegen vond ik oer- en oersaai. Mijn vaste danspartner en ik werden altijd erg melig tijdens deze dans (lees: slappe lach), dit vaak tot grote ergernis van de dansleraar. Er moest nu eenmaal pit in zitten vonden we, niet van dat stroperige gedoe maar lekker vlotte muziek waarbij alle remmen los konden!
Doodzenuwachtig toen we uiteindelijk voor goud gingen, voor niets bleek achteraf want het ging allemaal perfect. Maar ja, iedereen stond extra op te letten hoe je het deed en dat zette toch wel flink wat druk op de ketel.
Het gezelligste was eigenlik het naborrelen aan de bar waar je mekaar ook wat beter leerde kennen. Helaas ben ik er mee gestopt toen mijn vaste danspartner een baan kreeg waarbij ze vaak 's avonds moest werken en dus teveel lessen moest overslaan. Zij en ik waren qua dansen dusdanig goed op mekaar ingespeeld dat ik geen zin had om weer helemaal opnieuw te beginnen met een ander.
Weet je wat pas echt erg is? Net zoals hierboven iemand al meldde is het met dansen niet zoals met zwemmen en fietsen. Als je er een poos niets mee doet, verleer je het gewoon. Zélfs al heb je goud in je kast staan…
De basispassen en de eenvoudige figuurtjes blijven nog wel hangen. Op een feestje weten mijjn man en ik er altijd wel een lekkere quickstep, chacha of jive uit te draaien, en als je dan een combinatie maakt van allerlei eenvoudige figuurtjes zitten de toeschouwers toch met grote ogen te kijken.
Ik denk dat als je een dansopfriscursus zou doen dat je dan al snel weer wegdanst als vanouds.
Zo'n opfris cursus staat nog altijd op mijn wensenlijstje.
@ Rene:
De waarheid is hard, JA dus.
@An (1965)
Het is echt een rotstreek, maar ja sommige mensen zijn zo.
@ An (19650…….de ziekte van Pfeiffer wordt toch ook wel eens kissing decise genoemd…vanwege de manier waarop je het meestal oploopt. Als hij geen Pfeifer had, dan dacht hij misscien wel….van wie heeft ze het dan wel?????
Oeps, zo oud ben je niet…1965 dus!
Een jongen die om de hoek woonde stelde voor dat we naar de dans studio zouden gaan, van Bob Potter, in Maroubra Junction, op een Zaterdagmorgen.
Hij is nooit meer gegaan en ik werd daar een soort 'kind in huis' en ging later zelf die danslessen geven, in kleine zaaltjes rond Sydney, als Bob Potter weer eens geen zin had om te gaan.
Eind jaren 50 en in de jaren 60 VEEL gedansd. Was er niet op gebouwd. Maar had er wel gevoel voor. Als IK aan de muziek denk van die tijd, dan is het Teddy Bears Picnic (Werd gebruikt voor de Canadian Three Step.) en Waterloo! (Werd gebruikt voor de Rhythm Barndance, een soort eenvoudige versie van Rock 'n Roll die 'progressive' was. Dus in een kring gedansd en het meisje steeds door gaan naar de volgende partner.)
Ik droeg toen een Cookie Jacket (v.w. de T.V. Show: 77 Sunset-strip) en ik had ook rose veters (Pink shoe laces) want die waren de mode, vanwegen een liedje, dat op de hitparade was.
Een paar jaar geleden ging ik naar de studio van de zoon, van Bob Potter (Douglas) en een poosje naar de beginners klassen. Dus stond ik weer met de rest van de mannen aan één kant en de vrouwen tegenover ons.
(Met mij hadden ze minder kans op zere voeten. )
Omdat ze zagen dat ik eigenlijk al dansen kon, werd ik graag gekozen. Dat is HEUS de enigste keer in mijn leven zo geweest.
Ik was veel gekker op Old Time en Modern, voor Latin ben/ was ik niet lenig genoeg. (Te oud en dik om salsa's te dansen.)
Dansles: super! Ik danste bij Witjes in Ulft, die nog jarenlang geteerd heeft op de slogan: Ernie Brands, overal gewaardeerd, heeft het dansen bij Witjes geleerd.
Ik dacht vroeger: wie is in vredesnaam Ernie Brands, maar dat bleek een in die tijd redelijk succesvolle voetballer te zijn geweest.
@ sandra67:Ha , ha! 19650 ,dan zou ik nog geboren moeten worden!
Wat je zegt klopt wel, maar ook van slecht omgespoelde glazen in uitgaansgelegenheden (volgens onze huisarts toendertijd) weet het zeker, het was echt m'n EERSTE vriendje.
Dansles? Ik werd 16 jaar in 1979 en hoorde toen van mijn ouders dat het hoorde bij de opvoeding, dat ik maar eens op dansles moest!!!! waaaaaaaaat????? Ik ga een beetje met jongens staan dansen, ik peinste er niet over!!!! Ik werd toen (vergeet ik nooit meer met de auto gebracht want ik woonde nogal ver van de dansschool af) voor de deur wilde mijn moeder mij afzetten, ik had toen mijn armen over elkaar gedaan en zei: ik ga niet! uiteindelijk wel gegaan, ik ging naar binnen, ik kende die, die en die en die, allemaal bekenden, wist ik veel of zij ook op dansles moesten….Al met al was het een heerlijke tijd, 4 lange jaren maar liefst, ik ben mijn ouders nu echt dankbaar dat ze dit gedaan hebben, de mooiste tijd van je leven. Nu zit mijn dochter van bijna 16 jaar er op en die wilde wel omdat haar vriendinnen ook gingen en ook zij gaat met plezier heen!!!!!!!!en gemakkelijk voor later op feestjes enzo, ja toch?????????
Zoals je ziet Joke heb ik dit onderwerp gevonden en sta er zelfs al op, jeetje, wist ik al niet meer, toch maar even noteren waar ik allemaal al geweest ben, ach, we worden allemaal een dagje ouder, toch? groetjes, ik sta hierboven, van 12 mei 2006 j.l. Trouwens, mijn dochter moet in november ook afdansen voor zilver, geinig om te zien hoor, wat gaat de tijd toch snel!!!!gr.judith
Hahaha, dit roept veel op zeg….ik heb dus ooit ook dansles gehad, met zo’n beetje de hele klas van de Havo tegelijk, maar ik ben dus duidelijk nooit een echt danstype geweest, althans: ballroom…De foxtrot( geloof ik ) dansten we op Dancing Queen van Abba….
Ik had geen vast dansmaatje, dus elke les weer iemand anders, die je soms niet eens mocht…vreselijk..Ben er ook nooit mee verder gegaan…Ik ben later wel gaan volksdansen, tot in een demogroep toe, redelijk hoog niveau dus, maar tijdens mijn eerste zwangerschap ging dat allemaal niet zo lekker meer en helaas heb ik daarna flinke rugklachten gekregen, dus ging het niet meer….Jammer, ik vond volksdansen altijd heel leuk…
Toen ik 14 was, ging ik met een vriendin naar dansles. Ik vond het wel aardig. Zeker sommige jongens
Ik herinner mij het aftikken, meisjes mochten de jongens vragen (was ook heel leuk).
Maar vooral Neil Diamond met Oh what a beautiful noise….
Ik danste bij Meijer et Fils in Rotterdam (bestaat nog steeds)
Toen ik 17 of 18 werd (1962-63) ben ik op dansles gegaan. M’n beide jongere zusters waren al op dansles, m’n ouders vonden het voor m’n opvoeding nuttig en zelf begon ik ook de zin van het kunnen dansen in te zien. Ik zat toen in het feest-comité van een schoolvereniging. Dus dan moet je wel een keer het goede voorbeeld geven. Toen m’n ouders de dansles wilden betalen kon ik er eigenlijk niet meer onderuit.
Het werd Dansschool Donders in Den Haag, een kleine school maar wel erg serieus. Ik heb daar de standaard stijldansen geleerd. Ik vond het wel aardig maar niet genoeg om er verder in te gaan na een jaar. Naast de muziek van Victor Sylvester en soortgelijke orkesten werd er ook Dixieland gedraaid en was voor mij een lichtpuntje. We hadden ook de gelegenheid naar de zondag-matinee’s van Dansschool van der Meulen te gaan, daar trad zo nu en dan de Dutch Swing College Band op. Dan had ik niet zo een behoefte aan dansen.
Op de dansles krijg je na verloop van tijd natuurlijk je favoriete danspartner. Ik danste regelmatig met een meisje dat een beetje verlegen was maar wel vriendelijk. Ze maakte op mij een heel beschaafde indruk, zelfs wat verfijnd, dus toen ik haar voor de eerste keer thuis bracht, kon ik niet geloven dat ze in een als tamelijk slecht bekend staande wijk woonde.
Ik heb een redelijk goed ritme-gevoel, ik kon over van alles en wat struikelen, maar ik miste geen maat. Het dansen scheen me ook redelijk goed af te gaan, want de dansschool vroeg of een vervolg-cursus wilde doen voor de sterren (brons, zilver en goud). Gelukkig kwam m’n diensttijd er aan. Ik heb geen spijt van m’n jaar dansles gehad, ik heb het in de jaren erna regelmatig kunnen gebruiken. Toen het los dansen (huppelen zonder structuur in mijn ogen) algemeen gangbaar werd, ben ik afgehaakt. Als ik nu zou moeten stijldansen, zou ik waarschijnlijk weer van voren af aan moeten beginnen, ik denk dat ik alles verleerd ben.
wr1944, dansen verleer je nooit meer hoor!
Ja, de meeste passen vergeet je en dat heb ik ook ondanks dat ik alles gehaald heb toen, goud, zilver en brons mooie tijden.
De quickstep blijft het populairst vooral ook bij ouderen en dat zie ik ook bij mijn ouders die op dezelfde dansschool zaten als ik en de Jive kunnen ze ook nog schattig samen doen!
Nou heb ik gemerkt dat mijn oudste dochter hele andere pasjes ook geleerd heeft en dat is ook even wennen hoor dus als ik weer zou gaan dansen zou ik ook opnieuw beginnen en dat ga ik zeker doen als mijn partner later wat meer tijd heeft want die heeft helemaal nooit op dansles gezeten en dat is jammer natuurlijk en dat vindt hij zelf ook hoor! Ja, bang dat een ander naar je kijkt of je uit gaat lachen en op andermans tenen gaan staan, dat overkomt iedereen wel eens hoor!
Dansles hoorde vroeger er bij.
Mijn eerste dansles was bij Freddie de Groot in Rotterdam.(was 14 jaar,mocht nog niet want je moest 15 jaar zijn)
Eerst prive-les op de Dortselaan,naderhand in gebouw “Spes”op de Dortsestraatweg.
De eerste les was de foxtrot,toen de Engelsewals,weensewals,Valeta,Tango,Quikstep,Samba,Slowfox enz:
De Slowfox vond ik de mooiste dans toen.
Een paar jaar geleden ben ik toen in Vlaardingen gaan “Linedansen” in het gebouw
“Prikkenwater”en nog vele andere dansscholen.
Nu zit ik nog(ben 70 jaar)op linedansen in Middelharnis.
Doe niet alles meer mee wat het dansen aanga,maar enkelen doe k nog wel.