In de zomer van 1980 vertrek ik samen met mijn vrouw en onze twee kinderen met mijn zelf gebouwde fietskar voor onze eerste fietsvakantie vanuit Olst naar Drente.
De afmeting van de loeizware houten bak heeft iets weg van een doodskist maar dan gevuld met een tent van Ten Cate. Het gewicht van de aanhanger neemt hierdoor aanmerkelijk toe. Op weg naar Raalte beginnen beide grote fietswielen van de kar naar buiten te sporen en moet ik als wegenwacht herhaaldelijk beide weer recht zetten. Bovendien bemerk ik dat het zwaartepunt niet helemaal klopt. Na onze eerste nacht kamperen bij de boer gaat de tocht verder richting Ommen. Halverwege begint echter de trekstang lichtelijk door te buigen en moet een plaatselijke smid het nodige laswerk verrichten.
Die nacht slapen we met z'n allen in het hooi. De volgende dag gaan de nomaden weer verder, maar opnieuw sporen de wielen niet. Aangekomen bij de volgende boer en nog steeds op weg naar Ommen wordt van wielen verwisseld. Van een afgedankte oude melkkar worden zwaardere exemplaren afgehaald ter vervanging. De aanhanger wordt hierdoor als maar zwaarder en het trekpaard steeds lichter. Ommen wordt gehaald en we nemen twee dagen rust.
Uitgerust fietsen we door de Drentse bossen op weg naar Diever. Totdat de aanhanger over een boomwortel hobbelt en vervolgens driemaal over de kop slaat. Geen praatpaal in de buurt en geen wegenwacht te bekennen. Een annuleringsverzekering hebben we niet en voor transport zijn we ook niet verzekerd. Al met al werd het een dure fietskar. De houten bak heb ik nog vele jaren gebruikt als aardappelkist, want met die constructie was niets mis.
Ook ooit avontuur mee gemaakt met een fietskar? Ik ben benieuwd.
Jo: ik hoop dat de vakantie verder leuk was in de drentse dreven, maar ik durf het niet te hopen…
Nooit met de fietskar, wel met de fiets geweest. Leuk als het niet te warm is, maar anders…
Nee, niet met de fietskar op vakantie geweest. Wèl op de fiets in '78 van Heiloo naar Nunspeet, alle spullen pasten gelukkig op de bagagedrager. Lijkt me trouwens ook een beetje eng fietsen met zo'n aanhanger achter je fiets.
Ik ben van de generatie die het (gelukkig?) al kon betalen om anders op vakantie te gaan, dus geen fietsanekdotes. Ben benieuwd naar de verhalen, misschien alsnog……
Helaas, ik ken de fiets kar niet zoals die vroeger was.
Mijn zoon gebruikt nu wel zo,n soort kar om al zijn vis spullen in te doen.
Met die zware kar achter zijn fiets gaat hij nu dagelijks naar de visvijver om te vissen.
Wij moesten wel fietsen als we ergens wilden komen, hele einden, niets was te gek. Een dagje naar het strand (45km heen en 45km terug) was normaal. Als kind van een jaar of 10 in één dag meer dan 200km op de fiets naar het vakantie adres was ook niets bijzonders. En dan hadden we gewone ouderwetse fietsen, zonder versnellingen gewoon rechttoe rechtaan zwart met terugtraprem. Plaksetje mee voor de lekke banden onderweg en picknicken in de berm. Ik fiets nu dus never nooit meer voor mijn plezier. Ik gebruik de fiets om naar het strand te gaan (nu 1km verderop en een ander strand) of naar de winkel in het dorp.
Aanhangwagens hadden we nog nooit gezien, de bagage voor de vakantie werd al vooruit opgestuurd met 'Van Gend en Loos' dus alleen de regenjassen en lunchpaketten zaten achterop de bagagedrager. En regen stopte ons meestal niet. Voor echt noodweer schuilden we dan even bij een boerderij of in een schuurtje. . .
Nee nooit gedaan. Ik zie wel met angst en beven aan hoe trotse ouders met moderne(goedgekeurde) fietskarretjes hun belangrijkste bezit naar en van de peutespeelzaal brengen.
Al menigmaal heb ik het bijna zien fout gaan als er weer eens een ongeluk dreigde. Eerlijk gezegd duf ik het niet meer aan te zien, maar het staat wel lekker modern volgens die ouders blijkbaar, want hier in Almere zit de verkoop van die dingen enorm in de lift.
Wat ik dan "veiliger" en handiger vindt zijn dan toch de bakfietsen nieuwe stijl http://nihola.nl/
Bij mij thuis werd heel veel gefietst, een kar hebben ze nooit gehad.
Mijn opa en oma hadden een "bolderwagen" voor de stranspullen en mijn oom en vader trokken dat ding, met ons er in door de duinen.
Zo'n fietskar is natuurlijk de primitieve variant van de caravan. Geen van die twee heb ik ooit gebruikt, ik ben ook niet zo'n kampeerder, ik hang nogal aan luxe ook op vakantie. Kamperen is kreperen maar dan voor de lol. Ja met de padvinderij (ook een gastlog van mij) heb ik vroeger wel eens gekampeerd eind 60er begin 70er jaren.
Ja @René, bakfietsen nieuwe stijl, helemaal veilig.
Vroeger, ik was 6 jaar, heb ik met mijn hielen tussen de spaken van zo'n ouderwetse bakfiets gezeten. Voor een snoepje mocht ik bij een stel grote jongens een rit maken in de bak van de bakfiets. Met een smoes een snoepje bij mijn moeder gevraagd, met 'betaling' van dit snoepje reed ik mijn ritje, helaas was ik niet zo snugger en gooide mijn beide benen over de randen van de bak, met als gevolg dat mijn hielen tegen de spaken van de wielen ratelden.
Met bebloedde sokken en pijnlijke hielen terug naar huis, daar kreeg ik vreselijk van mijn moeder op mijn donder. Hoe ik 't wel niet in mijn hoofd haalde om een snoepje te vragen voor een ritje in die bakfiets, pleisters werden op mijn hielen geplakt en verder geen troostend woord, eigen schuld dikke bult dus.
Wel gefietst in '78 op de heetste dag van die zomer van Breda naar Arnhem op een gewone fiets zonder versnellingen, maar niet met een fietskar er achter. Onze bagage was vooruit gestuurd, zodat we alleen onze regenspullen en wat proviand achterop hadden. Terug maar met de trein gegaan, want het was me een pokkeneind fietsen…!
Ha, ha @ Jo Print.
Jou log doet mij denken aan een leuk voorval van jaren geleden en …waar gebeurd.
Er is bewijs!!! We schrijven 1962.
Een verre oom van vaders kant, had om zijn kampeervakantie toch te kunnen realiseren een zelfgebouwde aanhangkar achter zijn fiets gefabriceerd. Toentertijd nog niet in het bezit van de heilige koe wilde de familie met tweedehands aangeschafte tweewielers een vakantie puur natuur houden. Met steigerende fietsen veroorzaakt door de zware bepakking waarop ook nog de jongste, een dreinende dreumes, was vastgesjord ging de karavaan op weg.
Oom voorop met de eigengebouwde fietskar, waarin de tent en luchtbedden .
Tante, die wijdbeens trachtte de extra proviand tassen aan het stuur te ontwijken, volgde er vlak achteraan. Haar duopassagier, de steeds verder in de overvolle fietstassen wegzakkende nazaat achterop, gilde wanhopig naar de toekijkende buren dat ie er af wilde.
En tot slot hun dochter die pas het fietsen had geleerd en met een fiets op de groei met grote blokken aan de trappers probeerde het evenwicht te behouden.
Dat evenwicht werd een hachelijke onderneming door de, aan alle kanten uitstekende, koffers achterop en een torenhoge tas op de extra bagagedrager aan de voorkant..
Dat laatste bemoeilijkte ook het uitzicht, zodat dochterlief om de haverklap om de toren moest kijken of ze nog wel achter de goede karavaan aan zat en niet het verkeerde spoor volgde.
Toen na een aantal uren midden in het pure groen van de natuur, de volgelingen naar de breeduit vrolijk zingende vader voorop hijgend smeekte om even te stoppen deed hij dat iets te abrupt. Door deze onverwachte actie knalde de achtervolgende groep boven op hem.
De wens van de nog steeds dreinende kleine duopassagier werd hierdoor meteen ingewilligd aangezien hij in een klap van de bagagedrager werd geslingerd.
Oom brulde witheet dat ze beter uit moesten kijken en op tijd moesten remmen. waarna hij bezorgd keek hij of zijn kunstwerk niet beschadigd was.
Tante die haar gillende spruit intussen tussen de brandnetels vandaan had geplukt haalde eens diep adem waarna er een, (hier niet voor herhaling vatbaar), woordenwisseling ontstond tussen de beiden eega's. Verstoken van bezemwagen moesten ze zelf de ravage opruimen waarna ze versiert met pleisters uit de verbandtrommel van tante uitgeput besloten gelijk maar hun bivak voor de nacht hier op te slaan.
Uiteindelijk heeft het hun twee dagen gekost om net buiten Den Haag de beoogde boerderijcamping te bereiken.
Maar de karavaan kreeg nog een staartje.
Dat ooms primeur van zijn eigengebouwd aanhangsel niet ongemerkt was gebleven bleek later. Tot verbazing van de hele familie was oom met zijn fietskar gespot door Bert Haanstra waarna oom in volle glorie in de zwart wit film "Alleman" te zien was.
Met door zadelpijn getergde achterwerken zat de hele familie na het vakantieavontuur in de roodvelours fauteuiltjes van de bios geperst om op het witte scherm de verrichtingen van oom gade te slaan. Dat de scène was nog geen minuut duurde kon de pret niet drukken.
De exploitant van de bios deed goede zaken met de familie die er niet genoeg van kon krijgen om oom op het witte scherm te zien.
Met (film) sterallures reed oom een paar weken later zijn aanhanger aan gort.
Maar voor altijd vereeuwigd te zien op de film
nee. geen herinnering aan….
Je ziet nu veel moeders die zo'n ding achter hun fiets hebben bungelen en dan een schep kinderen erin…..
Leuk verhaal, trouwens, maar ben blij dat ik dat niet hoefde mee te maken.
"Dat waren nog eens tijden !"
Anja H: prachtig verwoord, zie het zo voor me.
Jo: nee, geen gedoe met fietskarretjes voor ons. Wel geregeld op fietsvakantie geweest, maar incluis ontelbare versnellingen, lichtgewicht tent en toebehoren, dus helemaal al van deze tijd (hoewel, was ook al weer in 1991…).
Joke,
Het was niet eng fietsen. Mijn zoontje zat voorop op zo' n zadeltje bevestigd op de voorstang. Het tempo was van een slak, maar deze slak moest wel zwoegen en zweten. Dit laatste heb ik nog nooit bij een natuurlijke slak gezien.
@Jo
Nououou,….als ik die beesten in de tuin zie, hijgend en puffend een boom in, waar ik ze vervolgens weeruit probeer te spuiten, dan wel plukken.
En…ze beginnen gewoon weer opnieuw…
Anja H 1944: zo dat was jouw familie!! Het was een uitstekende film…
Wij zijn nooit met de fiets op vakantie geweest. Maar ziet er wel spannend uit hoor met zo'n kar achter je fiets.
groetjes, Carmen
http://opvoedenenzo.web-log.nl/
vakantie – fietsen – fietskar?
en dat in 1980?
geloof niet dat dit wat voor mij zou zijn…….
Met de fiets zijn wij ook nooit op vakantie geweest. Ik kan me nog wel herinneren dat we met zijn 4-en in een mini-cooper plus tent en bagage (erg vol dus) op vakantie gingen in Renesse (Zeeland)
Jaaaaren later kwam ik daar nog eens terug en herkende er niks meer van! het dorp was geen dorp meer maar een ware discostraat!
Zeeland is nog steeds mijn favoriete provincie om op vakantie te gaan maar dan in het rustige Vrouwenpolder (ja mannen écht waar die naam!)
Mijn eerste fietskar was pas in 1998 ( een moderne; knalgeel met blauwe bak, waar een maxicosi in kon plus nog een kind).
Een fietskar was toen nog een rariteit bij ons in het dorp. Ik werd door mensen in de nieuwbouwwijk dan ook aangeduid als "U bent toch die vrouw met die KIPcaravan achter de fiets? hahahahaha. Ook veel voorbijrijdende auto's zag je afremmen, als ik langsreed, en mensen gingen naar mij zwaaien????…voelde me net de koningin toen, hahahaha.
Hoe snel kan het veranderen….u zie je ze echt overal.
De prijzen zijn ook een stuk leuker. De fietskar van ons koste toen meer dan duizend gulden! ;(
Onze eerster fietskar vakantie begon in 1989.Het was ook een loeizwaar ding maar er kon echt van alles in.Twee tenten,stoelen,luchtbedden,slaapzakken enzovoort enzovoort.Mijn man had de kar achter zijn fiets en ik had mijn dochter van 4 achterop.We wilden met de kar de hoge veluwe verkennen.We zijn niet verder gekomen dan een camping bij Arnhem want heuvel op en heuvel af met die kar was niet te doen.In Arnhem begon het al.Ik mijn fiets tegen een boom.Kar omhoog duwen en dan met een noodvaart naar beneden om mijn fiets weer op te halen.Dochter ophalen en weer achterop gezet en fietsen weer.Toen we eindelijk een caming vonden hebben we de tenten opgezet en zijn zonder kar de hoge veluwe door gefietst.
2 jaar later kreeg mijn dochter zelf een fiets en heeft mijn man twee lichtgewicht karren gemaakt.Nu kon er nog meer mee en het was niet zo zwaar.We hadden elke keer weer veel bekijks als we op een camping arriveerde.Wat er allemaal uit die karren kwam.Een bungalow tent voor 6 personen ( ja ja ook nieuwe tent gekocht) een tafel en stoelen.En alles wat een mens nog meer nodig heeft om te kamperen.Alleen het remmen moest je wel met beleid doen.Want remde je te snel dan duwde de kar je nog een honderd meter verder en kon het wel eens zijn dat je midden op de weg pas stil stond vlak voor een auto met een verbaasde maar altijd lachende automobilist achter het stuurWe hebben dit 8 jaar met veel plezier gedaan.En hebben heel wat mooie plekjes van Nederland gezien.En ook heel wat kilometers afgelegd.
Ans
In een lichtere versie hebben wij heel Nederland af gefietst. Echter de Cauberg in Valkenburg viel niet te halen. Het werd een huwelijkscrisis. Tot ramp, afdalend via Margraten naar Maastricht weigert de oma fiets van mijn vrouw met ons jongste dochtertje in een zitje aan het stuur te remmen. Ons kind beland zacht in het gras, maar mijn vrouw ligt twee meter lager in korte broek tussen de de brandnetels. Je zult begrijpen dat hierna therapie nodig was.
Fietskar? Hmmm…ik weet nog wel dat we altijd op zoek waren naar oude kinderwagens. En dan bedoel ik niet die moderne ondingen, maar die ouderwets grote bakbeesten met massief onderstel voorzien van de nodige vering. Op dit onderstel bouwden we dan een houten bak met een touwstuur en daarna lekker racen over de weg. Het liefst de kar nog een beetje echt optuigen als een grote mensen auto. Dus met zijspiegels, kilometerteller (die niet functioneerde), versnellingspook, etc. En na de onvermijdelijke botsing natuurlijk direct weer opnieuw beginnen met een nieuwe te maken. Tegenwoordig spelen ze gewoon die racespelletjes op de playstation. Kost heel wat minder moeite en creativiteit! Je hoeft er zelfs niet eens meer voor naar buiten.
Jaaa, zo'n fietskar hadden wij thuis ook, Hij ging achter de tandem aan mee op vakantie en hij werd zo hoog opgeladen dat hij twee keer zo hoog werd, er hing ook altijd een po aan de zijkant.(hij wordt nog steeds door mijn moeder gebuikt voor de boodschappen) Wij gingen er ook met 4! kinderen in naar het strand. Mijn moeder riep dan altijd 'handjes binnen boord' waarop wij riepen 'hoofdjes buiten boord
Mijn ex-man heeft een aantal jaren geleden een fietskar gemaakt maar hij had er geen rekening mee gehouden dat dat ding ook goed de hoek om moest gaan, we waren nog niet eens de hoek om en toen donderden de strandstoeltjes al van de deksel af, we hebben wel het strand gelukkig gehaald toen en dat ding had veel bekijks, dat wel, toen moesten we weer terug met de kids, die waren toen nog heel klein en wat denk je????bij de zelfde hoek terug vielen weer de strandstoeltjes eraf!!! In de wintermaanden werd hij niet gebruikt en uit elkaar gehaald, daarna hebben we hem NOOIT meer gebruikt maar mijn ex-man heeft hem voor een prikkie verkocht op de rommelmarkt…..