Voor mij horen kleurboeken bij ziek zijn. Als ik dan in bed lag kreeg ik een kleurboek en een doosje met kleurpotloden en kon dan uren zoet zijn.
Het was natuurlijk belangrijk om binnen de lijntjes te blijven.
Ze waren dik en vaak gedrukt op een grof soort papier waar het “lekker” op kleuren was.
Dat papier was niet wit maar had een wat gelige waas.
Een kleurboek rook ook naar boek.
Ik kan me niet herinneren dat ik een kleurboek vol heb gekleurd. Na een tijdje had ik genoeg van en belandde het ergens waarna het geruisloos verdween.
Viltstiften vond ik in het begin wel mooi, ,maar na een tijdje werden de favoriete kleuren te vaak gebruikt en droogden ze uit. Zeker omdat ik ook de dop weleens vergat erop te doen.
Nee, de gewone kleurtjes vond ik best. Ik had ook een kleine ijzeren puntenslijper.
Tegenwoordig schilder ik … ik maak een opzet en vind het nog steeds leuk om de kleuren daarna te mengen en goed op het doek te zetten.
Heb jij ook zo graag gekleurd ?
Ik heb heel wat afgekleurd in mijn jeugdige jaren, eerst proberen binnen de lijntjes te blijven inderdaad en later was het mooi als je een dikke lijn rond de figuren tekenende en dan door wat minder hard op je potlood te drukken een lichtere tint kreeg.
Ook toen mijn dochter in de kleurboeken fase zat heel wat figuurtjes mee zitten kleuren
Kleurboeken en kleurpotloden kregen we op gezette tijden. Eigenlijk was het niet zo pedagogisch verantwoord (Bertus, is dat correct? Jij bent in het onderwijs.) omdat men beweerde dat het de originele creativiteit onderdrukte door de afbeeldingen reeds voor te drukken. En ja, viltstiften werden “leeggezogen” door het ietwat grove papier, een soort kladpapier of krantenpapier met een nog hoog “hout”gehalte.
Mocht anders wel graag kleuren, trouwens, want je probeerde binnen die lijntjes allerlei nieuwe trucjes te verzinnen zoals combineren van kleuren en aparte tekeningetjes. Zo heb ik wel eens prijzen in kleurwedstrijden gewonnen, zelfs als tienermeid. Eens schreef een locale zuivelfabriek een kleurwedstrijd uit, ik was een van de prijswinnende “kinderen” (16 was de limietleeftijd, en ik was 16!) en werd een gehele zaterdag door de prov. Groningen met een bus langs allerlei toeristenattracties gereden, met heerlijk eten toe. Ach, dat was leuk alhoewel het gros van de winnaartjes zo rond de 7 jaar was…
Kleuren niet zo vaak gedaan, tenzij je er blozen mee bedoelt, maar dat is weer wat anders. Nee, ik maakte vroeger mijn eigen tekeningen met wasco, met viltstiften en soms ook met verf. Ik was en ben nog steeds gezegend met een enorme creativiteit. Ik ben het wel een beetje eens met Henny Jane dat die voorgedrukte afbeeldingen je creativiteit een beetje onderdrukken, maar als kinderen soms een kleurboek ter hand nemen kan dat helemaal geen kwaad, als je daarnaast ook maar echte tekeningen maakt.
Zo, ik lijk wel een oude zeurderige schoolmeester, maar ja morgen word ik dan ook een jaartje ouder.
Kleuren in kleurboeken deed ik op regenachtige dagen en in de kerstvakanties. Kreeg dan soms een nieuw kleurboek.Viltstiften had ik nog niet, wel een allergaardje aan potloden in mijn houten tekendoos. Later, ik was denk ik 10 jaar, kreeg ik viltstiften, mapjes met slechts 10 kleuren ofzo. Vroeger had je niet van die prachtige mappen met héél veel kleuren.
Het kleuren probeerde ik ook heel pietje precies te doen. Weet nog wel dat als ik teveel uitschieters buiten de lijntjes had, ik stopte met het kleuren van deze afbeelding en met een afbeelding op een nieuwe bladzij begon.
Ik had dus een kleurboek met veel onafgemaakte afbeeldingen.
Met mijn kids toen zij klein waren ook heel wat afgekleurd in kleurboeken met een betere kwaliteit papier en met viltstiften in vele kleurtjes. Toen kon ik het inkleuren gelukkig netjes
Ik heb ook heel wat afgekleurd en getekend. Ook op school. Ik herinner me nog dat op de lagere school er halverwege het jaar ineens rode potloden van een iets andere kleur waren. Dat vond ik zo’n mooie kleur rood! Maar je kreeg pas een nieuw potlood als het oude op was. De juffrouw zal zich wel afgevraagd hebben waarom ik ineens allemaal grote rode Paulus de Boskabouters tekende.
Frank Faber: alvast gefeliciteerd met het zeurderige schoolmeester worden, haha. Nu kun je rustig blozen, we zien het toch niet. (Je foto is in zwart/wit!!)
@Henny Jane: blozen doe ik regelmatig maar dat kunnen jullie toch niet zien haha
O ja, morgen verschijnt er weer een gastlog van mijn hand, verjaardagscadeutje van Sentiment. Als je in kunt loggen zie je waar hij over gaat maar voor degenen die dat niet kunnen is dat even een verrassing.
Sorry Bertus, dit was wel erg off topic.
geeft niet frank. ik ben trouwens een zeurderige schoolmeester en krijg er geld voor ook. hihi ….
kleurboeken onderdrukken de creativiteit niet want dat is zo`n sterke drang die is met zoiets niet te onderdrukken. het is totaal anders. koffie drinken of afwassen onderdrukt die ook niet … aldus de pedagoochemerd … ahum.
ik herinner me nog vd kleuterschool dat ik me toen al irriteerde aan kinderen die zo lomp buiten de lijntjes kleurden. ‘Come on, you can do bettter than that’, dacht ik, maar dan in ‘t Nederlands.
Daar kon ik bij wegdromen bij dit plaatje en nog is een dergelijk dekor mijn lievelingsoord. 
In de eerste kreeg je een doosje kleurtjes met 6 potloden in in een langwerpig blikken doosje van Bruynzeel. Met de afbeelding van een potloodmannetje erop.
Thuis had ik zo’n cassette met Caran D’ache (of zoiets) potloden , ook in ijzeren blik met de afbeedling van een alpenweide, met bebergde horizon plus chaletje op de voorgrond met technicolor ingekleurde bloembakken aan t balkon…
oja, echt van die kleurboeken heb ik maar weing gehad. Ik was wel dol op de toverblokken; lekker met je potlood krassen totdat er een afbeelding verscheen. Natuurlijk, slinks als je als kind was, liet je t onbekraste blad al spiegelen in t licht en kon je toch al zien wat er opstond. Leek t je wat? Dan ging je die krassen. Ja dat vond ik erg leuk.
Je had ook kleurpotloden van het merk Faber, maar toch heb ik als kind geen seconde gedacht dat die gerelateerd waren aan mijn naam. Ja Caran “d Ache was natuurlijk de Rolls Royce onder de kleurpotloden. Die gebruik ik nog steeds om (eigengemaakte) tekeningen in te kleuren.
Als je potloden trouwens liet vallen brak de kern altijd in stukjes en als je het potlood dan ging slijpen vielen al die puntjes er uit. Er waren kinderen die die puntjes spaarden, wat ze ermee deden weet ik niet, ikzelf heb nooit die puntjes gespaard. Ik vond het lastig tekenen met zo’n los puntje.
die elektrische puntenslijpers op school…
hilarisch gewoon, je stak je potlood er net zolang in tot de juf begon te brullen.
lekker gevoel man, zon electrische puntenslijper om daar je potlood in te duwen!
@steven : wat dacht je van deze …. ik had in groep een piepkleine leerling met piepkleine handjes en piepkleine vingertjes …. je raadt het al … ik was er net op tijd bij : de enige keer dat ik een leerling op haar hand heb geslagen en haar moeder was er zeer blij mee.
Ja kleuren vond ik als kind ook erg leuk, je had ook van die kleurboeken waarin de tekenening, als voorbeeld, ook gekleurd stond en het de bedoeling was dat je het ná kleurde, ik geloof dat ik dat minder leuk vond dan zelf kleuren.
Volwassenenen kleuren ook hoor, er zijn zgn Mandela-kleurboeken waarbij een circel in een bepaald patroon staat die je dan naar eigen inzicht moet in kleuren, en als ik het goed heb zegt de combinatie van kleuren weer iets over je persoonlijkheid? Maar goed we hebben het nu over de kleurboeken uit onze jeugd. Kleurende kinderenis van alle tijden want die kleurboeken worden nog steeds verkocht
Weet je wat ineens hip was? om en kleurplaat in te kleuren en dan heel zacht de kleur met je potlood haast plat op t vel en zo zachtjes t vlak in kleuren en de outlines met dezelfde kleur maar dan hard erop drukken . snappen jullie het? dat was ineens heel mooi en nieuw en die techniek won meestal ineens bij kleurwedstrijden. Trend van begin 80′s.
Ik heb heel andere herinneringen aan kleurboeken. Regelmatig deed ik zo’n fraai kleurboek met kleurpotloden cadeau aan een jarig kind in de kleuterschoolleeftijd. Meestal pakte zo’n kind het cadeau dankbaar aan om vervolgens dat hele boek vol te kliederen. Niks binnen de lijntjes, gewoon een andere tekening maken. Daarna op elke pagina nog een aantal gekleurde krassen en het boek was vol. Ook een manier om te laten blijken dat het cadeau niet op prijs werd gesteld
Nee, ik was, ben en zal nooit creatief zijn of worden. Knutselen, schilderen en plakken zit nu eenmaal niet in mijn aard. Kleurboeken waren aan mij niet besteed. 2 of 3 bladzijden werden gekleurd en daarna was voor mij de lol er al weer af. Dat gepriegel om binnen de lijntjes te blijven. Poe hee. Ik heb dan ook nooit aan kleurwedstrijden meegedaan.
Mijn creatiefe genen hebben zich voortgeplant in onze koters, die hebben dezelfde kunstnijverheid als ik, terwijl hun moeder niet onaardig overweg kan met potlood en papier.
ik heb ooit van iemand een kleurboek gehad toen ik klein was en als je er druppeltjes water op liet vallen kwamen de kleuren vanzelf…..meteen maar helemaal onder de kraan gehouden!!!!
Het is nu bijna 4 maanden verder en ik heb nu de verhalen uitgebreid zitten lezen hierboven want dat had ik nog niet gedaan en haha, wat een herkenbare dingen toch he?
Kleuren is nog steeds mijn favoriete bezigheid op een regenachtige dag of gewoon wat schetsen in een schetsboek natuurlijk! Vroeger tekende ik altijd Mickey Mouse na of Donald Duck, wel ietsje anders als dat ze zouden moeten zijn maar ik vond het van mezelf altijd erg knap ja!
Kleuren heb ik nooit graag gedaan.Ik deed het wel eens als het voor een kleurwedstijd was,maar won nooit wat.Ik zag gisteren mijn dochter kleuren die kan erg mooi kleuren en tekenen en wint er ook wel prijzen mee.ik kan niet mooi kleuren,tekenen en schrijven.
Kleuren, ik heb het vast wel gedaan. Ik tekende vroeger wel krokodillen en later gitaarspelende mannetjes
Ik heb overigens totaal geen tekentalent. Mijn oudste zus wel, die tekent goed.
Met pakjesavond zat er steevast wel een kleurboek of kleurtjes bij de surprises, maar men is er niet in geslaagd om het Rembrandtalent uit mij naar boven te halen, alhoewel ik tegenwoordig enorm kan genieten van kunst en zeker ook de schilderkunst. Heel knap dat mensen zoiets kunnen denk ik dan steeds. Helaas had ik zelfs al met de kleurboekjes moeite en vond ik het niet meer of minder dan een saaie invuloefening die nooit lang duurde.
) tekende ik een afbeelding uit het kleurboek op een stukje triplex, waarna ik met de figuurzaag aan de slag ging en het kunstwerk voorzag van een kleurig verfje. Dat vond ik wel erg leuk om te doen en mijn kunsten werden op school en thuis alom gewaardeerd.
Totdat ik het ultieme gebruik van kleurboekjes ontdekte: Met een stukje carbonpapier (alleen dit materiaal lijkt me al puur jeugdsentiment
@Eric63: als jij een mooi plaatje van zo’n gefiguurzaagde afbeelding hebt, dan maak je me blij. ‘t Liefst een Donald Duck of oom Dagobert